Beni Anlamasanız da Olur Ama Anlayın

Yine uzun bir aradan sonra yazıyorum. Bu sefer istemediğimden değil usengeclikten yazamadım, hatta bu yazımda bissuru yazım yanlışı yaptıgım halde düzeltmeye uğraşmicam. Çünkü o kadar yoruldum ki... o kadar yoruldum ki yüklerimden. İçimde bir fil var ve beni asla terk etmiyor. Antidepresanimi bıraktım kullanmıyorum bi suredir, bende yaşattığı ağlamak isteyip de aglayamama durumu beni çok gerdi çünkü. Çünkü ağlamak istiyorum dökülsün saçılsın içimdekiler istiyorum ama bunun beni tatmin etme süresi de bir kaç saat, ya sonra? Sonrası ne biliyor musunuz, derin bir boşluk. Derin bir aval aval bakma hali. Derin bir iç catisma. Derin derin sorular içinde boğulduğum... içinden çıkamadığım, yaşadığım her duygunun aşırı ağırlığı... anne ben çok yoruldum, çok yoruldum. Beni anlar misin seninle konuşsam, beni dinleyebilir misin? Beni terk etmenden çok korkuyorum anne, elimi bırakmandan çok korkuyorum, özlediğimde yanına gelememekten çok korkuyorum. Seni çok seviyorum, çok seviyorum.

Ne hoş bi tesadüf oldu. Tam şimdi Frida'nın Diego'dan vazgeçme eşiğini okudum. Aslında daha önce de okumuştum bunu ama bu kadar anlamamışım önceden. Neden biliyo musun? Çünkü ben de senden vazgeçtim. Ve inanır mısın? Frida'yla çok ortak sebeplerimiz var. Mesela sen de benim kötü günümde yanımda olmuyorsun, daha doğrusu bi oluyosun bi olmuyosun ve seni yanımda hissedemiyorum. Mesela ben de ikimize mutlu bir gelecek görmüyorum. Ve sen de benim düşüncelerime ve değerlerime değer vermiyorsun. Bencilsin. Ve ben de o sıcak sevgini hissedemiyorum artık. Sadece arada sevdiğini hissediyorum. Ama işte arada hissediyorum. Her zaman değil. Her zaman yanımda hissetmiyorum seni. Hem en yakınım hem en uzağım olmayı nasıl başarıyosun? Aynı gün içinde sana aşığım diyebildiğim gibi senden nefret ediyorum da diyebiliyorum mesela. Ve bunları çok içten diyorum. Ve bu benim canımı çok fazla yakıyor. Sen anlamıyosun bile… Senin yanında kendimi özel hissetmiyorum, hatta artık yapmacık geliyor bazı sözlerin. Beni ne olursa olsun sevmiyosun. Kırıyosun. Sürekli ve defalarca, seni uyardığım halde beni sürekli kırıyosun. Bu senin umrunda bile değil, beni üzmeye korkmuyorsun. Yanındayken kendimi tedirgin hissediyorum. Rahat konuşamıyorum rahat davranamıyorum rahat gülemiyorum bile. Beni ben olduğum için sevmiyosun. Nerdeyse her gece ağlıyorum. Senin için katlandığım yaptığım şeyleri görmüyosun. Üstelik neler yaptım sürekli bunları saymamı istiyosun. Ben saymayacağım artık Eser. Ben artık bu sefer senden gerçekten vazgeçtim. Bu sayfada son 1 yıldır sana olan aşkımı yazıyorum. Ondan önceki 1 yıl seninle bulutların üstündeyken yazmıyordum çünkü. Burda ilişkimizin evrimini de görmüş oldum. Yanmaya başlayan hoş kokulu bir mumun zamanla sönmeye yaklaşırken gelen kesif kokusu gibi gelmeye başladı bu ilişkinin hali. Sönme zamanı geldi. 2 yıl olmaya 1 hafta kala söndürmek istedim. Çünkü ben artık dayanamıyorum. Ben artık acı çekip ağlamaya dayanamıyorum…

hayatimdaki herkes kene. kimse onlardan nefret ettigimin farkinda degil. ailem aile degil sevgilim sevgili degil, bok gibi hissediyorum kendimi. kocaman bir bok yigini icinde debelenirken onlara karistim.

Hayat ne kadar anlamsız. Ne kadar boş. Geçen bi videoda izlemiştim. Dünya tüm kainatta bir toz zerresi kadar görünüyor. Şaka gibi dimi. Ama gerçekten öyle. Bir toz zerresinin içinde birbirinizi yiyoruz. Birbirimizi öldürüyoruz. Çocukları öldürüyoruz. Ümran'nın yüzü geliyor artık her olayda aklıma. Her bombada. Ve Ümran gibi nice çocuk. Canım yanıyor, çok canım yanıyor. Şu soktuğumun dünyasında masumlara, çocuklara ve hayvanlara yapılan zulümlere dayanamıyorum. Allah kahretsin!

Ben çok gülerim biliyo musun? Çok fazla hem de. Annem beni ne zaman gülerken görse ömür boyu böyle gülersin inş der. Ben de inş hepberaber güleriz anne derim. Neyse konu bu değil. Bi süredir hatta uzun bi süredir eski fotolarıma bakınca, gözlerimin kaybolduğu ağzımın kulaklarımda olduğu fotolara bakınca inanılmaz duygulanıyorum. Sanki o kişi ben değilmişim gibi. Sanki o gülen umut dolu kız ben değilmişim gibi. Sanki çok yakın eski bi dostummuş gibi… 1 gün önceki güldüğüm fotolarda ise yalandan güldüğümü görüyorum. Ne zaman onları görsem kendime acıyorum. Yanaklarımdan öpesim geliyor, ordaki halimi. Fotoğrafın üzerinden elimi kaydırıp göz yaşlarımı siliyorum. Üzülme sen diyorum. Bak hala yaşıyorsun. Bak hala ümit var demek ki diyorum. Mutlu olmak için bi ümit hep var, bana güven… en azından buna inanmaya çalış. Ben öyle yapmaya çalışıyorum. Çabalıyorum. Nolur sen de bana yardım et olur mu? Tek başıma çok yoruldum.

Bi insan mantığı ve kalbi arasında kalınca mantığını seçmeyi nasıl başarıyor? Ayrıldığımızdan beri bunu düşünüyorum. Elim telefona gidiyor aramak için ama arayamiyorum. Tamam barışalım demicem ama arayamıyorum. Belki sesini duysam kendimi cok iyi hissedicem ama ya sonra... 2 saat sonra tekrar seni isticem. Bu durumlarda bağımlılık nasıl bişey çok iyi anlıyorum. Bazı saatlerde senden bi doz? Müthiş. Beni terk ettin. Terk etmene engel olmadım. Olmak istemedim. Belki yanında olsam boynuna atlardım ama uzaktan bunu yapamazdım. Dur gitme bile diyemedim... ama sana söylemek istediğim şeyler var benim de. Mesela: Evet senden ayrılmak istiyorum ben de. Evet biz birbirimizle yapamıyoruz. Evet hayata çok farklı pencerelerden bakıyoruz. Evet ben çok dik kafayım ama sen de beni böyle sevmedin mi? Ama ben seni ne olursa olsun çok seviyorum. Yüzünü hayal edip duruyorum. Sana sarıldığımı hayal ediyorum. Seninle kavga etme fikri bile hoşuma gidiyor... Keşke gitmek fiili bu şekilde olmasa. Gitsen bile kalsan. Ben hep seni görsem hissetsem... Belki bu kadar canım acımazdı.

Alperim... benim canım kardeşim, canım dostum, can arkadaşım... Şuan senin en sevdiğin şarkılardan birini dinliyorum. Lisede böyle kapşonunu kapatıp kafanı masaya koyup dinlerdin bu şarkıları. Sonra ben senden istemiştim, sen bana da anılarını bi cd ye atıp vermiştin. Canım benim.. kötü haberini aldığımdan beri kendimde değilim, o günden beri soruyorum nasıl ya diyorum. Nasıl olabilir diyorum idrak edemiyorum. Alper diyorum ya Alper ve bu hastalık ne alaka diyorum. Hala anlayamıyorum, sen her geçen gün daha kötü oluyorsun ve bunun hızına yetişemiyorum. Yetişmek istemiyorum. Kulaklarımda deli deli gülmelerin yankılanıyor, daha 1 ay önce senle konuşmamız geliyor aklıma, yine ne çok saçmalamıştık.. ah be ah.. canım çok acıyor Alperim canım çok acıyor. Sen benim hayatımda güvendiğim, içimi döktüğüm, konuştukça rahatladığım ilk insan oldun. Bana güvenip içini açan ilk insan oldun. Senin bendeki yerin o kadar ayrı ki yeri asla doldurulamayacak bi yer. Canım kardeşim... nolur uyan, nolur eski günlerimize dönelim, hem sen hala bana mektup yazmadın, hem ben sana daha ne kitaplar hediye edicem. Kalk olum hadi, sana yakışmıyor hiç bu hal, hiç yakışmıyor! N'olur uyan artık n'olur! benim canım kardeşim n'olur uyan...

Bütün fotoğraflarımda gülüyorum. Gözlerimin içi gülüyor, en içten şekilde. Ama ben onlara her baktığımda derin bi hüzün kaplıyor içimi. Kendime acıyorum. Ne güzel de gülerdin böyle zamanında diyorum. Kendime. Ne güzel de acılarını saklamışsın diyorum. Öpüyorum gözlerimden. İyi geceler...

Nefret ediyorum, herşeyden herkesten nefret ediyorum. Aile kurumundan nefret ediyorum. Görünmez zincirlerden yakama yapışık bırakmayanlardan herşey onların istediği gibi olsun isteyenlerden nefret ediyorum. Hayatımdan bunlardan o kadar çok ki artık direnecek gücüm kalmadı ölüyorum. Gülmeyi unuttum, daha ne kadar akıcak gözyaşım bilmiyorum, daha ne kadar akabilir görmek istemiyorum. Çok yoruldum, huzurla uyuyamamaktan her gece ağlamaktan yoruldum. Gerçekten direnemiyorum artık çok kötüyüm, yazarken bile ellerim titriyor, Allahım sen yardım et, nolur yardım et ölüyorum...

Bi insanın çıldırma eşiğine nasıl geldiğini çok iyi anlıyorum. Çıldırıp bu hayatın yükünü çekmek istememeyi Yok olduğunu hissettiğini Tükendiğini Elinde bir bomba olsa kadın çocuk dinlemeden herkesi öldürebileceğini Elinde bir silah olsa hiç düşünmeden kafasına sıkabileceğini Avazı çıktığı kadar bağırmak ve ağlamak istemesini Ya da bi ömür konuşmayıp sadece susmak istemesini Kimseyi değil görmek hissetmek bile istememesini Çok iyi anlıyorum. Çok iyi hem de.

Onun yüzünü hayal ediyorum hep. Bana bakışını gülüşünü öpüşünü… kelimeler yetmiyor anlatmaya bazen. O zaman ağlamaya başlıyorum… mutlu olmak istiyorum. Bi ömür onunla geçsin istiyorum. Gece ona sarılıp uyumak, sabah uyandığımda onu görmek istiyorum. Bunları yaşadığım sayılı günleri düşündükçe mutluluktan aklım çıkıyor. Ben artık bunlar sayılı gün olmaktan çıksın, her gün böyle olsun istiyorum. Her gün yüzümü avuçlarının arasına alsın, gözlerime bakarak bana yazdığı o muhteşem şarkıyı söylesin istiyorum. Sonra beraber gülme krizine girelim istiyorum :) onu çok seviyorum, hayaliyle bile kalbimi titreten o adamı istiyorum. Belki aramızda mesafeler var ama onu o kadar çok içimde hissediyorum ki, kalbim bile o kadar içimde değildir. İçimden hiç çıkma olur mu sevgilim… hep orda kal, sen orda olmazsan ben nefes alamam çünkü.

Mutsuzluktan ölüyorum. Kendimi ifade edecek gücüm bile kalmadı. Gözlerim acıyor. Onları her kapadığımda kapadığımı bile hatırlayamadan yeni bir güne başlayacak olmamın acısı çöküyor üstüme. Yine bi sebeple ağlayıp bu hayattan bir kez daha nefret edeceğim koca bir gün daha başlayacak. Ben sadece nefes alıyorum. Yaşamıyorum..

Kendimi inanılmaz derin bi boşluktan aşağı bırakmış gibi hissediyorum. Sonu gelmiyor bu derinliğin, düştükçe düşüyorum. Belki bi yere çakılsam kendime gelicem ama o da olmuyor. Bazen değişik bunalımlar geçiriyorum, ama bu seferki biraz daha farklı. Bu daha değişik ve sanki daha korkutucu olan. Çünkü hayatımda geri döndüremeyeceğim değişiklikler var ve buna müdahale etmekte çok geç kaldım. Yaşadığım hayattan memnun değilim. Hiç sevmediğim bi işi yapıyorum. İş bulayim da ne olursa olsun diye geldiğim bi bölümden mezun oldum. Okuması güzeldi ama iş hayatı aşırı sıkıcı ve hiç bana göre değil. Ve en kötüsü, ben o zamanlar hayalimdeki bölümü hayalimdeki şehirde okuyabilirdim. Bilgisizlikten yönlendirme eksikliğinden o bölümü okuyamadım. Daha çok para kazananileceğim o başka bi bölümü okuyamadım. Zamanı geri almak mümkün değil, ama bunları yapamamış olmak çok koyuyor bana. Öğretmenliğin de tatili olmasa çekilir iş değil kesinlikle. Keşke daha az tatili olan ama mutlu olduğum bi mesleği yapsaydım.. Yalnız kalmak istiyorum. Yalnız kalmak herkesten uzak olmak. Herkesten derken ailemden uzak olmaktan bahsediyorum. Ne zaman onlardan kaçmaya çalışsam mutlaka dibimde bitiyorlar. İnsana huzurdan çok kasvet veriyor benimkiler. Çok sıkıldım, aşırı sıkıldım. Hayattan sıkıldım, yaşamaktan sıkıldım. Yoruldum. Kendimle birlikte çevremdekileri dert etmekten yoruldum. Kitap bile okuyamıyorum, tv izleyemiyorum, müzik dinleyemiyorum, hayattan hiç bir keyif almıyorum. Ulan bi kafa dinleyemedim ya dinletmediler bana. Mutsuzluğumu bile yaşatmıyorlar lan. Saatli bomba gibiyim, biri bana bişey dese de patlasam doye bekliyorum. Ama ben patlayamam ki kırılıp dökülürüm en fazla. Bi gökdelenin üstüne çıkıp bütün nefretimi derdimi haykırmak bağırmak ağlamak istiyorum. Peki sonra nolucak biliyo musun? Metrobüse binip eve dönücem. İyi akşamlaaaarrrrr......

Gitti. Nefes alan bir ölüyüm artık. ... Deli gibi seviyorum. Çok seviyorum. Hep sevicem. Seni hep sevicem sevgilim...