⦿

Ծառի փետուրները բաց պատշգամբից ներս են սողացել ու շարվել մեջքիդ` աղավնու թևի փետուրների շարվածքով

Դու երազում թռչում ես, սեր իմ

Հենց արթնանաս ու շրջվես փուլ կգա փետուրների դասավորությունը

Կտեսնես նրանց ցաքուցրիվ հատակին

Կզգաս մեջքիդ թևերի ծանրության հիշողությունը

Որ ինձ կսիրես

Ու որ ինձ չես սիրի

Որ կկապվես հետս

Ու որ կկապվեմ հետդ

Որ չափից շատ կսիրեմ քեզ

Որ քեզ երբեք բավարար չեմ սիրի

Որ կկորցնեմ քեզ

Որ ամբողջ կյանք քեզնից կփախչեմ

Ու ոչ մի տեղ քեզնից հանգիստ չեմ գտնի

Որ քեզնից ավելի հանգիստ ոչ ոքի հետ չեմ գտնի

Որ կգտնեմ հանգիստ ամենուր, քեզ մոտից բացի

Որ կխլեմ հանգիստդ

Որ կլինեմ հանգիստդ

Որ կյանքիդ սերը կլինեմ

Որ կմոռացվեմ ակնթարթորեն

Որ առանց ինձ երբեք երջանիկ չես լինի

Որ երբեք երջանիկ չես լինի ինձ հետ

Վախենում եմ քեզ երբեք չգտնելուց

Վախենում եմ, որ կլքես ինձ

Վախենում եմ, որ կմնաս

Ու մենք էդպես էլ իրար

Չենք գտնի։

Որ իմ կյանքիս կարծես առանցք կկազմե․

Այդ երա՜զն է, որ ես կապրիմ մանկունակ,

Ու երազն այդ՝ զիս կտանջե շարունակ․․․

Օ՜, չեմ ուզեր, որ բաժանվիս ինձմե դուն․

Իմ հոգվույս մեջ մեղմիկ սուզվող քա՜ղցր թույն,

Ու խոլ գընացքն ինձմե քանի բաժնե քեզ,

Իմ հեգ հոգիս ալ ավելի կհուզես․․․

Գիտեմ, որ դոն չես հիշեր զիս ա՛լ երբեք,

Գիտե՛մ, որ ես ըստվեր մ՚էի քեզ համար․․․

Սակայն քանի կունկդրեմ երգն հողմավար

Ծառերուն մեջ հեծող աշնան տխրաբեկ,

Քե՜զ կխորհիմ մայրամուտի սա պահուն,

Հոգիս լեցված՝ ներկայությամբ անհուն․․․

Ամեն օր

Մի բաժակ սուրճի

Մի սիգարետի պես

Քո մասին հիշողությունը

Դու գրկում ես մութն Էնքան, մինչև վառվի, լույս տա

Տենց էլ չես գտել կյանքի թուրմը ու մահդ գրկած ծերանում ես։

Հարմարը մեր մասին երբեք չի եղել

Ու թարգի պատմելը, թե ինչ եմ քեզ հիշեցնում։

Դուք բոլորդ մի օր կկորեք, որովհետև բոլորդ նույնն եք։

Ես չեմ ուզում փնտրել ոչ ոքի, ոչ մի հարցի պատասխան, ոչինչ

Ես ուզում եմ կորցնել բոլորիդ վհուկի իմ կաթսայում ու գտնել նորը։

Նորը, որ չի լինի ոչ մեկդ, ու չի նայի ինձ դատարկ,բայց վառվող հայացքով,

Չի կորզի սեր՝ թվացյալ

Չի խնդրի, որ չընտելանամ։

Բայց միգուցե բան էլ դուրս չգա ու մնամ դատարկ, գարշահոտ մթությամբ լի իմ կաթսայի առաջ կանգնած

Գուցե ձևն ա էդպես, ու ես չեմ էն մեկը, ով դա կփոխի

Փայց փորձել արժի, չէ՞

Գլուխ դատարկ, կեղտոտ գլուխ, կեղտոտ թաթեր, խախտված նյարդեր

Գեշ խախտված նյարդեր։

Շուրջս բառդակ ա, ու բան չի փոխվում

Շղթան երկարում ա

Ամեն օրս մի օղակ ա՝ վզիս շուրջն աճող։

Չբռնե՞մ ու մեռնեմ, հետո գտնեմ տուն ուրիշ տեղում։

Ինձ թվում ա սխալ կյանք եմ ընտրել, մատրիցան ջարդվել ա, սխալ տեղ եմ աճել

Սխալ, էնքան սխալ, որ ուզում եմ դուրս պրծնել ինքս իմ միջից

Մարմնիս վրա ճեղքեր բացել ու դուրս հոսել ինքս ինձնից։

Մի՞թե ես արյունս եմ, ու արդյո՞ք արյան համար արժի մեկին ատել։

Արդյոք կա՞ թշնամի էն ծառի հետևում, որից էրեխեքը ծիրան են քաղում ամեն ամառ, գարնան վերջ էլ՝ ցոգոլ։

Տեսնես կկրակի՞ եթե մոտ գնամ

Իսկ եթե գնամ ու ձեռքն ամուր բռնեմ, ասեմ "մի արա, ես սիրում եմ քեզ", ասեմ "չարժի արյունս էստեղ թափել, ես դեռ պատրաստ չեմ։ Հենց պատրաստ լինեմ՝ խոսք եմ տալիս, կգամ։ Կգամ էն ժամանակ, երբ հաստատ իմանամ,որ էրեխեքն էդտեղ չեն։Կգամ՝ կասեմ "եկա" ու կկանգնեմ քո առաջ, կսպասեմ, որ կրակես ու իրոք, իրոք, իրոք երջանիկ կլինեմ, երջանիկ դուրս կհոսեմ, ու կմտածեմ "մի՞թե ես արյունս եմ""։

Ու եթե չկրակի կամ առհասարակ չլինի՝ ինձ թվում ա շատ կտխրեմ, չգիտեմ։

Միտքս գնալով ավելի ա ծռվում, իսկ ես միևնույն ա՝ աղբահանությունից բացի էլ բան չեմ անում։ Հոգնել եմ, ամեն ինչից հոգնել եմ, բոլորից հոգնել եմ։ Ասում են՝ կանաչից ա, ես էլ գիտեմ։

Մելանխոլիա ա, որ իջնում ա վրաս ամեն անգամ։

Չգիտեմ էլ ինչ անեմ, ինձ էնքան սիրելի մարդիկ են պակասում։ Ուզում եմ մեռնել֊ծնվել սիրելի մարդկանց մոտ, ուզում եմ սիրելսիրել ու չափսոսել տվածս սիրո համար։ Ինձ պետք չեն պատասխանները, ինձ հունից հանում ա կեղծը, զզվելի, զզվելի կեղծը, որ ամեն անգամ վրաս են շպրտում ու ասում "ծամի"։ Ես թքում եմ, միշտ թքում ու լաց լինելով գոռում, որ զզվում եմ, որ չեմ ծամի, որ չեմ անի։

Չէի էլ զգացել, թե ոնց ա Էլիսը լռել, կարոտել էի Էլիսի ձայնին։