Jüpiter

Yine seni özlemenin acısını çekiyorum. İnanıyorum birgün kavuşacağım sana.

Kalbim bir başkasında ama ben mantığımı kullanmayı öğrendim. Sevdiğin değil seni seven...

İnsanlar kafasının içindeki sesin artık susmasını ister ya öyle bir haldeyim ki ben kafamın içindeki o ses geri gelsin istiyorum o kadar zor şeyler yaşadım ki kafamın içinde ölüm sessizliği ile sadece çevremde olan biten şeyleri izliyorum. Dağ olsa taşıyamazdı, başımı bile eğmedim lakin artık kendimde de değilim.

Çok özledim diyerek sana gelemiyorum iyi değilim sarılır mısın diyemiyorum bunları sadece kendi içimde yaşıyorum...

Vazgeçerim sandım, vazgeçemedim. Onun için herkesi yok saydım, o ise beni yok etti...

Midemde oluşturduğun kelebekleri kusuyorum artık.

Korkularımdan kendimi nasıl koruyacağımı ve onlarla nasıl başa çıkacağımı öğrettin ama kendimi senden nasıl korumam gerektiğini ve sana olan inanmışlığımın yanılmasıyla nasıl başa çıkacağımı öğretmedin.

Dile getiremediğim şeyler var, içimi yakıyorlar

Bırktığın anılarla savaşmaya gücüm yok...

Sen olta attın ve bende ölmeye hazır balık gibi kendi isteğimle o oltaya takıldım, sende ne geri denize bıraktın ne de yanına aldın.

Kalbim acıyor

Onu çok özledim. Söyleyeceklerim bu kadar, teşekkürler.

İnsanlardan kendimi korumak için hep "ben gitmesini bilirim, kalmayı değil" desem de işin aslı öyle değil, ben hep kapının eşiğinde içeri alınmak için beklerim.

Özledim ama gelemem...

Özledim ama gel diyemem.

Keşke şuan yanımda olsan.

Ben şimdi öylece bekleyip sana gelemiyorsam sebebi sensin.