SINGLE MOMMY

Isang gabi, biglang wala nang epekto ang pangalan mo. Hindi na masakit ang mga na aalala ko, wala nang lumbay na dala ang bawat kumpas ng pagkatao mo.

Parang bang hindi kita kilala at hindi kita nakasama sa buhay ko. Alam kong imposible sa una, pero oo kinaya ko – kinaya ko nang wala ka.

Hindi na mapait ang timpla kong kape na lagi kong dala dala – kasama ang problema.

Pinapatulog na ako ng mahimbing ng utak ko tuwing gabi, hindi na ginugulo patungkol sa mga nagawa mo.

Gumigising na akong may ngiti sa labi at walang bakas na luha sa mga mata.

Sana ito na... Ito na sana ang araw na sisimulan kong gumising araw-araw na may ligayang dala sa mukha.

Sana ito na ang tuloy tuloy na pag tulog ko sa gabi ng mahimbing – walang inaalala kundi ang sarili, kaibigan at pamilya.

Sana ito na nga talaga ang pagkakataon na masasabi kong “Okay na ako” “Payapa na ako” “Parang nasa paraiso ako”

Huwag kang mag alala, wala na talagang epekto sa akin pag naririnig ko ‘yang pangalan mo.

-JB

———

Maaari kang umalis, o lumiko, o magbago ng direksyon. Matapang ka na muling magdesisyon. May gigil ka nang muli para kumawala sa limitasyon —para lumabas dito sa kahon, kung saan lumipas ang maraming pagkakataon. Magsisimula kang muli, susugal at magbabaka-sakali.

P’wedeng sa isang iglap, tatalikuran mo ang lahat. Tutuparin mo ‘yung pangarap na hindi nila tanggap. Dahil sa wakas, tapos ka nang magpanggap —na kuntento ka’t hindi naghahanap. Sa wakas, puno ka na rin ng lakas para tumakas, para hanapin ang lugar na mas patas at ligtas.

Dahil ang totoo, p’wede kang magbago.

P’wede mong sundin ang puso mo.

***

Ron Canimo

roncanimoph

—

para sa poetry films:

youtube.com/c/MgaTalaatTula