Jesús Castro Yáñez

de todas cantas formas haxa de arar é esta só esta a única que ela non entendía

non sabía medir a roda de metal e especias das palabras o papel máis marcado cás bestas xuntas                                                       todas a primeira corda que tirou pola linguaxe nin o día que as voces asinaron enxertos pero coñecía de corazón                                           cada ferrado e se aprendese a escribir os animais non se había de ver boi erguerse á maneira

-

A memoria é a parte do tempo na que o tempo baila. Coma se para facerse invisible abondase levar moito tempo sen se mover, hai xente que decide desaparecer das fotografías. Outros moitos quedan. Son tal que avelaíñas cravadas con alfinetes de luz, en caixiñas de cristais embazados. O afecto é a escusa viciosa que os garda de ser riscados da historia. Cando atopei un bolso cheo de fotografías nun dos armarios da casa, foi unha delas, na que saían a miña avoa e mais o meu avó cun dos seus fillos, a que máis me chamou a atención. No reverso, ela escribíalle a el, que daquela se atopaba servindo na guerra. Había palabras máis veladas ca outras, coma muger. Non puidera ir á escola e non sei como aprendera a escribir, igual de vérllelo facer aos fillos. Levoume moito máis descifrar algunhas palabras do que tardei en recoñecer o que lle doía. O que sabía amar. As últimas liñas falaban co máis resolto e claro trazo: adios amigito astalatuya.

-

                                                                                                        hoxe o seu fillo                                                                                    senta tras da cociña de leña                                                                                            coma quen di un cordal

                                                                              non hai outro horizonte na casa

                                                                                                 no devalar da tarde                                                                                            apaña faíscas á ardora                                                                                   pinga o tempo a cada lampo

                                                                                                 —e ha de chover?                                                                                                     —está a soñalo

-

(Publicado en Dorna: expresión poética galega nº 39)