Jakub Godawa

Czas potrzebny na wytworzenie poczucia niezadowolenia jest zwykle wystarczający do zmiany małżeństwa w rodzinę.

Nabawiwszy się gwoździkami Franka formalnie przepadła w lesie dziewanny.

Ówczesnym snobizmem było zaś posiadanie cytatów. Książki były wciąż rzadkie i cenne, ale przepisywano z nich ulubione passusy, żeby móc się nimi sycić i podawać dalej. Zeszyty, w których złote myśli lądowały, nazywano zimbaldoni, nawiązując do określenia sałatki wielowarzywnej.

A jednak samo przebywanie z nią przepełniało mnie radością, podobnie jak jej miłość i jej dobroć, tak żywe jak bzyczenie muchy ponad gałązką limonki.

Nasze słowa często zdają się należeć do jakichś nieznanych, obcych stworów. Nie ufam już żadnym przemowom. Nawet najpiękniejszą przemowę drąży robak.

Zdjął kurtkę i rzucił na jej płaszcz, jakby ich okrycia były kochankami.

Zdumiewające, swoją drogą, jak często właśnie niewinni cierpią z powodu poczucia winy.

Skinęła głową, chociaż była zła i pełna poczucia winy. Winy na złość, którą czuła, i złości za poczucie winy.

Żaden sąd w tym kraju nie skaże mężczyzny za gwałt na kobiecie, która nie nosi majtek.

Zapadła cisza, a słowa wisiały między nimi jak pranie, które zapomniano zdjąć ze sznura.

Doświadczyłem głębokiej traumy w swojej karierze teologa. Czuję się zbezczeszczony, poniżony, obrażony i zawstydzony - ale nie przez ateistów, którzy odrzucają Boga, prześmiewców czy wątpiących, którzy choć bezbożni, bywają bardzo ludzcy - nie, doświadczyłem tego od dogmatyków: tych, którzy żyją zgodnie z literą nauk, myśląc, że daje im to jedyny prawdziwy ogląd Boga. Zostałem zraniony w samo serce, w tę jedną rzecz, która trzymała mnie przy życiu pomimo żalu: w moją wiarę w Boga

Wiedział wszystko o literaturze z wyjątkiem tego, jak czerpać z niej radość.

Teksańczyk okazał się człowiekiem dobrodusznym koleżeńskim i miłym. Po trzech dniach wszyscy mieli go po dziurki w nosie.

Służyć - było hasłem jego życia. Trzeba by jeszcze dodać: służyć i kochać. Niech ta opowieść wyjawi mnie i innym prawdziwy sens tego słowa, tak obciążonego banalnością i przymusem.

Chciałabym zawrzeć w jednym słowie 'dziękuję' wiele bardzo dawnych i bardzo młodych uczuć, pełnych namiętnego i pokornego uwielbienia, które trzeba cenić, zwalczać i przemilczać.

Przechowywał jej listy, pełne wstydliwej czułości, którą zarówno on jak i ona starali się osłonić przed niszczącą namiętnością.

Żyć w pana pamięci jest rodzajem istnienia, z którego płynie spokój.