“Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım. Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.”

yalnız kalmak istemeyen biri yalnız bırakılmışsa ve ölmemişse, onu yalnız bırakın. zira, asıl yalnızlık başladıktan sonra en son ihtiyaç duyulan şey yalnızlığı paylaşmaktır. çıkarken kapıyı kapatın.

Taşa bir çivi çakmakla görevlendirilmişim sanki ama çivi de benim işçi de benim.

Allahım kapattığın kapılar için minnettarım ya hala yanlış kapının önünde bekliyor olsaydım.

Bu ara ne yapacağımı, neyi nasıl halledeceğimi bilmiyorum. Sanki her şeyin yoluna gireceği son sapağı kaçırmışım da geriye dönmek imkansızmış gibi bir his.

Hiç kopmayacakmış gibi bağlanıp hiç bağlanmamış gibi kopmak benim göbek adım.

bir insanı tanımak istiyorsanız, onu sinirlendirin. nefretin asla sahtesi olmaz.

Geçmişi özlüyorum ama sadece zaman değişmedi ki, ben değiştim, o mekan değişti, o yol değişti o şehir değişti. Eskiyi değil eskisi gibi hissedebilmeyi özledim ben.

Herkesin aradığı; kendini anlatan bir şarkı, bir film, bir roman ya da bir parfüm değil midir çoğu zaman.

Hiç böyle kaldın mı çaresiz?

Canım istemiyor diyorum “neden istemiyor” diyo, ya dünyanın en geçerli mazereti bu içimden gelmiyor işte daha ne olsun uzatma geç

Taşa bir çivi çakmakla görevlendirilmişim sanki ama çivi de benim işçi de benim.

…Nedir; dedim bu yaşamak? Bir düş, dedi; birkaç görüntü…

insanlar kötülük yapmak için cesarete ihtiyaç duymazlar. iyi olmak için gereken cesarete sahip değillerdir.

Mantıklı olmayan ama içimden gelen bir şeyi yapmak istediğimde kendimi ne güzel kandırıyorum oscarlık bir performansla