güzel şarkılar, enfes bir beyaz şarap ve keyifle hasret giderme

“İlk/Yol”  Nisan 2022, İzmir.

Sevgilim,

Kemeraltında küçük bir yürüyüş yaparken sana, beni kıran bir durumdan bahsetmiştim. Sen de o gün bana iki cümle kurmuştun. Şimdi o iki cümleyi anlıyorum ve sen, hala bana nefes aldırıyorsun. Sonra o küçük yürüyüş, Konak’tan Göztepe’ye kadar sürmüştü. Hala İzmir’in en sevdiğim rotası o taraflar. Senin, denizin, bizim güzelliğimiz. O taraflara gidip tek başıma oturduğumda bizi görebiliyorum. Yol boyu durmadan birbirimizi öpmelerimizi, sadece gülümseyerek ifade edebildiğimiz sevgi cümlelerini… Oturduğumuzda bana sarılışını, içtiğimiz iki sigarayı ve dudaklarımızdan hiç eksilmeyen kahkahaları…

Benim zihnimin içinde, ormandan denize açılan evimizin içindeyiz. İstediğimiz müzik sistemi, hayal ettiğimiz o makine; ağaçlar, kuşlar, deniz ve biz. Biz sevgilim, bu kalbimde nasıl bir çarpıntı oluşturuyor bir bilsen. Biz hep hayal ettiğimiz gibi yaşıyoruz. Aslanımız bile var, tam senin istediğin gibi. Çıkıp gelsen ya?

Ben yaşadığımız gerçekliği kabul etmek istemiyorum. Bu yüzden kendimi, başka bir boyutta dilediğimiz hayatı yaşadığımızı hayal ederek avutmaya çalışıyorum.

Sanki beraber geçireceğimiz günler, seni öpmelerim, sarılmalarımız, birlikte uyuyup uyanmalarımız, hepsi sınırlıymış. Bizim bir sınırımız, bizim bir sonumuz varmış sevgilim ve biz o anları bu sınırlılığı hiç bilmeden yaşamışız. Nasıl bilebilirdik ki zaten? 

Ölüm aramızdaymış. Ölüm varmış. 

Konduramazdık ki. Ne sen bana, ne ben sana ölümü yakınlaştıramazdık. Ama ben seninle ölüme yürüdüm. Seni yokluğa bıraktık. Sen bir anda, biz her gün ölüyoruz. 

Bugün sana geldim. El ele adımladığımız yolları, dayanılmaz bir yalnızlıkla yürüdüm, sana geldim sevgilim. İçimde her çıktığım yolun sana çıkacağı inancı ama asla bulamadığım sen. 

Ben ne yapacağım? Kaybolmuşluk bu. Yersizlik, yurtsuzluk hissi boğazıma yapışmış, nefes alamıyorum ben. 

Ne zaman kavuşacağız? 

Ne zaman seni öpeceğim ve nefes alıp verişini hissedeceğim?

Ne olur gelsen. Ne olur bu hayat bize bir mucizeyi bahşetse?

Seni her şeyden çok,

Seni daima en çok. 

Bütün bu saçmalık. Neden sevgilim?

Bazen konuşmayı unutmuş gibi hissediyorum. Bazen dudaklarım dikilmiş gibi. Çığlık atmak, atabilmek istiyorum. Hiçbir şey seni bana getirmiyor ama ben her şeye, seni bana getirebilecek bir şey olarak bakmayı bırakamıyorum. 

Seni istiyorum. Rüyamda söylediğin gibi, “Lütfen ayrı uyumayalım, ben seninle uyumayı çok özledim.” 

Benim için her şey tam tersi. Ölümü kendime çekmeye çalışıyorum. Ne zaman beni bulacağını düşünüp duruyorum. İnsanlar bu sözlerime karşı çıkıyor. Onları umursayan kim? Biliyor musun, “Keşke ben ölseydim.” dediğimde bana hiçbir şey söylemeyen tek kişi annem. Beni anlıyor. Oysaki öfkemi en çok ondan çıkarttım. En çok ona yüklendim. 

İçimde öyle yoğun bir öfke ve acı var ki. Taş olsa çatlar sevgilim ama ben ayaktayım. İnsan nasıl yaşar böyle? Güneş doğuyor, güneş batıyor. Yaşamak bir ceza. Yaşamak kapana kısılmışlık, demir parmaklıkların ardı. Yaşamak sonsuz karanlık. Seni kıskanıyorum. Tek bir anlık bitişi hak etmeni ama benim her gün ölüyor oluşumu kıyaslayınca hayat hiç adil değil. Beni sensiz bırakan, seni nefessiz bırakan bu hayat nasıl adil olsun zaten?

Aradan birkaç gün geçince annemle görüntülü konuşuyorduk. Konu ülkenin durumundan açıldı, kira zam oranlarına geldi. Annem, “İzmir’den Ankara’ya yatay geçiş yapma fikrini hatırlattı, zorlana zorlana. Çekiniyordu bunu söylemekten ama gittikçe zorlaşan hayat şartları ve toplumun kollektif bilincine işleyen kaygıları hepimiz az buçuk biliyoruz. O yüzden haklı bir talepti. 

On aydır İzmir’de yaşayan ve yaşam alanını inşa etme sürecini yeni yeni tamamlayabilen ben, kırıldım. Anneme değil, hayata çünkü evimdeki eksik eşyaları da aynı gün tamamlamıştım, sonunda kitaplık almıştım. Anneme bunu söyleyemedim. Yanımda Tuna vardı. Tuna, erkek arkadaşım. İzmir’deki on ayımın, beşini beraber yaşayarak geçirdiğim kişi. Benim güzel sevgilim. Ona ne diyeceğimi kestiremiyordum. Birkaç saat boyunca uzak durdum ondan. Balkonda sigara içmeye çıktığımızda annemle konuştuklarımızı anlattım ona. En son kurduğum cümlelerden biri şuydu,

“Her şey bu kadar zor, ben bir de kedi sahiplenmek istiyorum.” 

Acayip koydu. O an zihnimden geçenleri, hissettiklerimi izah etmenin başka bir yolu yok. Birkaç saat sonra hala kötüydüm. Tuna kafamın dağılması için dondurma yiyip yürüyüş yapmayı teklif etti. Evi kapısını açtığımızda apartmanın içinde miyavlama sesi duydum. Sonra apartmanın kapısı açıldı ve aynı anda geri kapandı. Biz merdivenlerden inerken karşı komşumuz yüzümüze bile bakmadan merdivenleri çıktı. Binanın kapısını açtığımızda yavru bir kediyle karşılaştık. Kediyi sokağa bırakmıştı! 

Peki ya daha çok mu sahiplenmesi gerekiyor? İnsanlar neden sürekli kötülükleri, hataları görmeye daha meyilli? Sorun, bir tarafın hatasının bilincince olması olabilir mi? Eğer öyleyse buradaki yanlışlık nasıl görülmüyor? Herkes hatanın bilincine varmanın önemini vurgularken, hata yaptığın kişinin, bunu karşısındakini vurabilecek, manipüle edebilecek bir alan gibi görmesine ne denir? 

Ne uğruna yazıyorum? Bu hep değişiyor, hep farklı bir uğurda kelimeler ellerimden dökülüyor. Bazen kelimelerle dünyayı yakıp yıkmak, bazen de kucaklamak istiyorum. Bazen özlemimi kusuyor, bazen değersizliğin sancısını akıtıyorum.

Bir saniye içinde denk gelip ayrılan bakışların ardındakileri tasarlamayı seviyorum. Bazen anlamak bazen de anlaşılmak arzusu duyumsuyorum. 

Kokular tasarlıyorum, düşler ve huzurlu günler. 

Huzur, bir katliamı ardında gizler, ben bunu tanıyorum. Bazı ruhlara hiç nüfuz etmeyen hisleri arıyorum. Buluyorum ve kaybediyorum; yapıyorum ve bozuyorum. 

Buraya daha önce “Dinlenilmemek insanın azabı...” minvalinde bir cümle yazıp atmıştım. Binlerce kez tekrar etmekten alıkoyamıyorum kendimi. Bu durum benim hayatımda kişi bazlı olmaktan da çıktı. Bir arkadaşımla konuşurken bir şey anlatmaya başlıyorum -özellikle belirtmek istiyorum ki boş bir zaman diliminde- ve arkadan video sesi geliyor. Kırılıyorum, kırılmadığım an buna alışmaya başlıyorum, daha önce alıştım. Hatta öyle bir alıştım ki telefonla konuşurken sosyal mecralarda, haber sitelerinde gezindim. Önemsemedim, kırılmadım çünkü baktığı şeyleri benimle de paylaşıyordu sık sık ama öyle bir nokta geldi ki bir gün kendimi anlatma ihtiyacıyla konuşmaktayken arkadan silah sesleri duydum, oyun oynuyordu... Kaldım çünkü kırıldım ama bu durumun ortağıydım. 

Başka bir arkadaşım da var ki onunla ne yüz yüzeyken ne de telefonda titizlik göstererek böyle durumlardan uzak dururuz. Onun özellikle hassas noktasıdır ve bu sebepten telefona bakacağımız zamanlarda bile küçük zaman dilimleri rica ederiz birbirimizden... Bu öyle saygılı ve sağlam hissettiren bir şey ki... Diğer türlüsü, konuşan ben olmasam bile uzak, çok uzak hissettiriyor ve sahiden kırıcı.