"Allah'ım bana, kendime zulmetmemeyi öğret; derin düşünceler içinde boğulmama mâni ol. Bana, inançla derin derin nefes almayı öğret.”

Çok kötü. Yoldaşımı, en iyi arkadaşımı, sırdaşımı, dert ortağımı kaybettim. Kayıp denir mi bilmiyorum, bu da çok ilginç. İçim acıyor sonra diyorum ki "Kızım sen haksızlığa uğradın. Onu kaybettiğine değil verdiğin zamana ve emeğe üzül." sonra tüm yaşananlar gözümün önüne geliyor ve yine ağlamaya başlıyorum. Keşke herkes hak ettiğini yaşasaydı. Keşke bu hayatın adaletine inansaydım. Belki o zaman biraz ferahlardım.

Bu his bana bir yerden tanıdık

olur öyle dünyadayız

Allahım bana doğru yolda olduğumu hissettir, lütfen...

"İçim, bir alem." dedim... Dışarıda bin alem dönse de içimdeki bir başka. Orada bir taş yuvarlansa bana heyelan olur. Fakat bin alem hezeyan zanneder. Öyle garip, öyle benden.

Allahım biliyorum benim isteklerim bitmiyor, istiyor da istiyorum. ama senin lütfun da keremin de sonsuz. lütfeyle şu gönlüme.

ismet özel'in münâcaat şiirinde geçen şu dizeyi fısıldadı kalbime: "hata yapmak fırsatını adem’e veren sendin." ardından ekledi: "işte bu yüzden kusurlarımız ile de güzeliz. işte tam da bundan hatalarımızı sevmek gerekiyor. çünkü oralarda cenneti hak etme hakkına sahip oluyoruz."