Dostluk hukuktan ve adaletten daha güçlü bir araçtır. Aristo, iyi yasa kurucular adaletten çok dostluğun korunmasına dikkat etmelidir der. Dostluk, toplumsal yaşamı hukuk düzeninden daha yetkin düzenler, özellikle de şiddeti asgari düeye indirir. Bu nedenle ideal zoon politicon’un bir arkadaş olması gerekir. “Yurttaşlar birbiriyle dost ise, bir hukuk kalkanına ihtiyaç yoktur ama sadece adillerse, ek olarak dostluğa ihtiyaç duyarlar.” (Aristo, Nikomakhos’a Etik) Empatik anlamda politika, arabuluculuk ve anlaşma gibi hukukdışı güçleri kullanır. Dostluk politikası, hukuki, hakemli bir arabuluculuk gerektiren kritik durumu daha ortaya çıkmadan önleyecektir. Aristo dostluğu, devletler arasındaki en önemli zenginlik ilan eder. (Aristo, Politik) Topluluğun kendisi zaten “dostane bir şey” olduğundan, politikanın simgesideir dostluk. Aristo dostluğu gayet temel, hatta varoluşsal bir düzlemde konumlandırır. Dostluk, “özgür bir birlikte yaşama kararı” olduğundan devlet dostluğu temel alır, varoluşunun imkaanı olarak görür. Empatik anlamda alındığında politika iktidar kullanma iradesi değil, birlikte yaşama kararıdır. (Nitekim yalnızca kârla ilgilenen saf ekonomik organizasyonları bir Gemeinschaft oluşturamaz. Nedeni, siyasi bir boyuttan yoksun olmalarıdır. İki kutuplu bir “kazanç/kayıp” şifresiyle işleyen ekonomik sisten, ortak kamusal iyiliğe karşı kördür. Politikanın özünün ne olduğu tam da bu noktada ortaya çıkar.) İnsan hayatı, ölüm kalım hakkında mutlak bir iktidara teslimiyet anlamında politikleşmez. İnsanın varoluşunu asıl politikleştiren şey birlikte yaşama kararıdır. (Aristo tam da politika kavramına yüklediği anlam nedeniyle savaş ve barış üzerine kurulu bir devleti reddeder. Sadece “yalıtılmış” -izole- olan, “savaşa susamış”tır. Ötekini düşman tanımlayıp araya çizgi çekmek değil, aracılık ve birleştirme edimleri politiktir. Savaş sadece barış için yapıldığında politik bir faliyet olur.) Ne iktidar ne de şiddetin ruhunda o politik birlikte yaşama kararı, politikanın temelindeki o birliktelik fikri vardır. İktidar gerçibir topluluğun varlığını şart koşar ama son kertede Kendi’ne ait bir olgudur, yani ipsosantriktir. Niyetinde beraberlik yoktur.
gummygunk
kianamaiart