“Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια. Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.”

Γ.Ρίτσος

The stars are not wanted now: put out every one; Pack up the moon and dismantle the sun

wearing the oversized jacket, always having a book with yourself, walking a lot, reading in the empty cafe while drinking the black coffee, writing love letters and never sending them, and spending evening alone listening to vynils