Bugün durduk yere kendime sorup üzerine düşündüğüm soru şuydu. Ebeveyn olsaydım ve çocuğum “ben” olsaydı ne hissederdim? O çocukla, gençle iyi anlaşabilir miydik ? Bir ebeveyne nasıl hissettirirdim? Nelerde anlaşamazdık, neleri düzeltmek isterdim, nelerini beni mutlu ederdi gibi gibi. Bu arada burada kendinizi anne babanızın yerine koymayın. Onlar gibi değil de siz kendi düşünce tipinizdeki anne/ baba olarak düşünerek olumlu/ olumsuz eleştiri yapın. İlgi çekiciydi. Siz de deneyebilirsiniz.

Tek bir melodinin farklı yerlerde yaşayan, birbirinden ırk, kültür olarak çok farklı olan insanlar tarafından dinlenebilmesi bende hayranlık uyandırıyor. Dünya üzerindeki herkesin kalbinde bir iz bırakabilenler.

Buna değer değil mi?

Bu hayatta mutluluğu aramaktan vazgeçip küçük dünyamızla yetinebilmeyi öğrendiğimiz an mutlu olacağız. Kendimizle, dünyayla olan savaşımızın şiddeti arttıkça mutluluk da kayboluyor.

Kimseyle muhattap olmamak için kış uykusunu insana uyarlamak.

Benim uyku problemim yok çünkü direkt uyku problem vücudum için.

Ne kadar evhamlı biri olsam da veya dünya kötülükten geçilmeyen bir yer olsa da hep iyiliğe inanacağım ve onu savunacağım. İyilik var ve ışığı bütün kötülüklerden daha güçlü.