Üzüntünün pençesinde bile bir yerlerde görülecek bir güzellik vardır.

Her şeyin sonundaki günde kendime soracağım tek soru “ iyi bir insan oldum mu?” olacak.

Gözlerimizin içine bakıp “ nasılsın” sorunu sorup gerçekten cevabını içtenlikle bekleyen insanlarımız olsun dünyamızda. Ve bizim halimiz tavrımızdan nasıl olduğumuzu anlayan veya anlamaya çalışan, rahat ettirmeye çalışan biri olsun hayatımızda. Tabi onun hayatında da aynısı bizden olsun. Öyleli yani.

Bir yerden emin olmak veya o yere ait hissetmek isterdim. Bu hissi çok isterdim hayatımda. Hayatımdaki eksik his.

Hayatın ya da yaşadıklarımın bana nasıl hissettirdiğini artık anlayamıyorum bile.

Bu aralar buraya pek girmediğim bir zaman dilimindeyim. Girdiğimde bloglarınıza giriyorum ama o kadar zamanım olmuyor bazen. Ya da adımı unuttuğum gibi bir an bazı bloglara girmeyi unutuyorum. Ama sizi çok seviyorum, okusam da okumasam da hep siz haklısınız ve güzelsiniz ( biliyorsunuz kendinizi ) 🌸

Bazen hayat koca bir “kopyala+yapıştır” döngüsünden ibaretmiş gibi geliyor.

“Yapayalnızmışım ya ben, kırık dökük eksiğim madem.”