Ο ειδωλολάτρης

οι κορυφές μιας λήθης γνώριμης

όσες φορές και αν τα ανέβηκα

μα ποτέ μου δεν ήπια

και μαζί τους

όλα περνούν

λάφυρα

τα παίρνουν

ο ήλιος βγαίνει

ο ήλιος χάνεται

η ζωή σαν φάρος

γυρνάει γύρω μου

με συνέπεια

αδέκαστη

τα πρόσωπα

οι έρωτες

οι φίλοι

όλοι σκιές περαστικές

καψόνια του ήλιου μου

έρχονται για να φύγουν

και να ξαναρθούν

αυτός ο ήλιος

με τριγυρνά

από την μέθεξη

του φωτός

στην μοναξιά

του σκότους

όλα τα ίδια

το μόνο που αλλάζει

θαρρώ πως είναι

ύψιστη θυσία - εμάς-

μα η απλή ζωή

ξεπλένει τις ορμές

η αφιονισμένη θύμιση

με φως χτενίζει τις πτυχές της όλες

και εκείνη περήφανη

Έχει και τα καλά του το remote μεσημεριανή σιέστα μεσημεριανά όνειρα

ήσουνα λέει καλυμμένη με ένα δίχτυ σαν το διχτυωτό καλσόν που καλύπτει τα πόδια σου

και εγώ σε βρήκα και σαν θηρευτής που μοιραία ερωτεύεται το θήραμα

σε ακινητοποίησα σε έστησα στο πάτωμα άρχισα να σκίζω το δίχτυ μα κυρίως εσένα

και όπως σε έσκιζα έμπαινα ολοένα και πιο μέσα σου

βαθιά και βαθιά και πιο βαθιά πόναγα όσο πόναγες

και μπήκα τόσο βαθιά που κάποια στιγμή απλά έπλεα

η βαρύτητα ήταν μονάχα μια έννοια το βάθος ένα φίλιο σκοτάδι

και πλέοντας κάπως χαμένος μια κουκίδα φωτός αχνοφάνηκε

και κολύμπησα προς αυτήν ω πως κολύμπησα με ενθουσιασμό παιδιού που ανακαλύπτει

και η κουκίδα μεγάλωνε η θέρμη της με ζέσταινε καθώς την πλησιάζα

το φως με έλουζε και μαζί του ένιωθα να φεύγουν κομμάτια μου παλιά και ξεχασμένα

κομμάτια μου που δεν ήξερα καν πως κάποτε ράγισαν πριν γίνουν κομμάτια

και το φως μεγάλωνε και πέφτανε τα κομμάτια μου και γινόμουν πιο ελαφρύς από ποτέ μονάχα τα απαιραίτητα

κολύμπαγα, κολύμπαγα έκλαιγα, γέλαγα, έκλαιγα χωρίς να ξέρω το γιατί

μέχρι που επιτέλους το 'φτασα.

Με ένα μακροβούτι πέρασα στην απέναντι όχθη του φωτός

και ήταν μέσα από τα τρυφερά, υγρά τείχη της μήτρας σου που με είδα να βγαίνω

Αν βρεις τις λέξεις να το περιγράψεις θα σε διαβάσω ξανά

και το μόνο που βρήκα

η λέξη σιωπή

μια σιωπή όχι σαν τις άλλες

μα μια σιωπή υφέρπουσα αγκαλιάζουσα μεταστατική κάνει τα μάτια να φωτίζουν

τα λέει όλα δίχως λέξεις

μιλάει την γλώσσα του βαθύ εαυτού

μια σιωπή που κανείς δεν καταλαβαίνει

Αμόλυντη, αυθεντική ποίηση η σιωπή

το λεκτικό είναι προσωρινό

χαράσσει καλούπια εξημερωμένει σκλαβώνει σκλαβώνεται

η σιωπή είναι πνεύμα αέναο   βρυχάται το τώρα δαμάζει πριν και μετά

η σιωπή είναι άγια άγια, στην στιγμή της

Πλέει ο ποιητής στον ωκεανό της έμπνευσης

τα ερεθίσματα στο τιμόνι χαράσσουν ρότες ποικίλες

που οδηγούν οι στίχοι του;

Γραμμές ευθείες δεν υπάρχουν στην φύση

ούτε πορείες ευθείες στον εαυτό

η γραμμικότητα είναι αδυναμία αντίληψης

η πολυπλοκότητα αγάπη για λίγους και τολμηρούς

όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε μένα

όλοι οι δρόμοι φεύγουν από μένα

φρέσκια σάρκα ακέραιες κάβλες καμβάς το σώμα ελιά στον λαιμό

το πλακάκι γυαλίζει σαν από υγρά

καίει, λιώνει, ρέει σαν τρεμάμενο σώμα σε οργασμό

Δυο ενήλικες αντίκρυ οι φόβοι στα κλουβιά τα συναισθήματα στο λουρί τους

περίεργο σπίρτο η λογική φουντώνει το ανεκπλήρωτο με θερμή φλόγα εκπληρωμένου

μη θαρρείς πως σιωπώ αγαπώ το ρίσκο, την πρόκληση μα πάνω απ’ όλα τον εαυτό

η θύμηση γεννά δώρα απροσδόκητα

αυθόρμητους στίχους υγρά στο καυτό πλακάκι πόδια τρεμάμενα σημάδια σάρκας από το μέλλον

η θύμηση είναι το αποκούμπι του εαυτού το σύμπαν φίλος προπομπός των επιθυμιών μας.