Ibrahim8144

bilmezdin sen. bir başka sevdim. yazılmamış şiirler, söylenmemiş şarkılar, okunmamış kitaplar adına sevdim. kimse sevmesin istedim seni. onların yerine de sevdim. çok da özledim aslında. sana ait bir obje olabilirdim mesela? odanın bi’ kenarında duran. uyurken izleyebilirdim seni, müzik dinlerken o hüzünlü tavrını, kitap okurken sessiz halini, yüzünün her kıvrımını izleyebilirdim. aslında çok sevdim ben seni. memleketim gibi. saçlarına şiirler dökmeliydim, öpmeliydin avuç içlerimi ki; gökyüzüne dokunmanın ne olduğunu bileyim. sana sarıldığım zaman ilkbaharlar gelmeliydi yüreğime, kışın ortasında olsak dahi. bilmezdin sen. sesini duyamadığım her zaman içim buruk gezdim. hemde sevdiğimiz sokakları. yağmurlar yağdı, biliyordum sende severdin yağmurları. ama ben senden sonra yağmurları daha çok sevdim, bilmediğim sokaklarda ıslandım. bilmezdin sen. o kahverengi gözlerin bana delicesine bakmasaydı, ben sana böyle tutulmazdım. virane olmazdım. bu senin olur olmadık tavırların, sessizliklerin, umursamayışın, yazın ortasında iliklerime kadar üşütüyordu beni. ama yine de senden vazgeçmedim. kuşlar uyanmaya yakın sevdim seni, yağmurun toprakla buluştuğu yerlerde tek başıma sevdim seni. bilmezdin sen. hani martılara simit atarsın ya, tam denize düşecekken havada alır simidi, ben seni öyle sevdim. rüzgarı da sevdim bir umut, belki saçlarının kokusunu bana getirir diye. radyo dinledim çok zaman. bizim şarkımızı ben ellerimle açmak istemedim, istedim ki tesadüf olsun. belki gelir umuduyla işte. olmadı. senin şu göğüs kafesime attığın kurşunları bile ayrı sevdim. beraber soluduğumuz havayı bir ömür boyu ciğerlerimde tutma umudumu sevdim. olsun dedim, yangını da sevdim, eğer sen yakıyorsan beni. seni çok özledim, papatyaların açmak için ilkbaharı beklemesi kadar. bunu unutma.

Kavuşamayacağımızı öğrendikten sonra Bana neler olduğunu anlatayım sana Daha sonra sana söyleyemediklerimi söyleyeceğim Kavuşamayacağımızı öğrendikten sonra dağıldım Ardımda paket paket sigara, boş içki şişeleri bıraktım Sana sarılıp, ciğerlerime kokunu çekemeyeceğimi düşündüm Düşündükçe sigara yaktım, bir içki açtım Bazen yazdım, bazen ağladım Sayende artık ölü gibi geziyorum Hayatımı siktin, teşekkür ederim Umarım mutlusundur, umarım huzurlusundur Özür dileme sakın benden Sebepsizce hayallerimizi yıktın ve gittin Sana sarılmak için onca şeyi yutmuşken Sen sebepsizce gittin “Gitmek çok kolay. Gel biz seninle zoru başaralım.” derdim Derdim de, kendime demişim Sen kolay olanı seçtin Ben ise hala zor olandayım Sen benden gittin, ben senden vazgeçemedim

senin sesini duyduktan sonra en huzurlu uyku benimdi. sanki sen varmışsın gibi yastığıma sımsıkı sarılır uyurdum. uyanınca nefes almadan seni sevmeye başlardım. hergün, en baştan. yeniden. kendi başıma hayaller kurardım. hiç gitmeyecekmişsin gibi. ne güzelmişiz biz. iyi ki varmışız, değil mi? yüzlerce yara açtın içimde. ama bir defa ulan seni sevdiğime pişman oldum demedim. demem de. pişman olmak içinde sevmedim, unutmak içinde. saçların için sevdim, ellerin, yüzün, gülüşün, sesin, gözlerin, sigara içişini bile ayrı sevdim. ama en çok da yüreğimde duruşunu sevdim. şimdi uzaktasın, çok uzakta. olsun be, ben seni yüreğimde uyutuyorum. binlerce kilometre olsun aramızda sorun değil. sen yüreğimde uyuyorsun.

sonra bir sigara yakıyorsun, geceyi aydınlatmak için.