aslında bıraksalar doğduğum yerde de ölebilirdim. zamanı gelince, kendiliğinden. ama hayat beni rezil bir değnekle dürttü. kalk, deliliğin peşine takıl, akılsızlığın peşine, hırsın peşine, inançsızlığın peşine takıl, kalk o şehre git, sokaklarında dolaş, kuytularında seviş, tepelerinde öldür, çukurlarında öl dedi.şehre geldiğim ilk günden beri kılıktan kılığa girer, tehlikelerden tehlikeler seçerim. en sakin mahallede, sıradan bir apartmanın sıradan bir dairesinde, sıradan kocamla ve sıradan çocuklarımla, sıradan… gerçekten çok sıradan bir hayat yaşasam bile, kızıl, sarı, siyah, kestane saçlarım pencereden aşağıya uzanır, tehlike saçlarımdan yukarı tırmanır.bir gün kıskançlık yüzünden ben kalbimden bıçaklanırım, bir başka gün kocamı ben kalbinden bıçaklarım. mutfağımda hep kara saplı bir bıçak. yoksulluk mutlak ölüm kokacak. bir gün içimden çıkacak, ya sizi, ya beni, ya da hepimizi teker teker öldürecek, demek isterim.

susarım.

suskunluğum koca bir çığlığa dönüştüğünde çok uzaklarda olurum. tüm akrabalarımdan, tanıdıklarımdan, hayallerimden, tutkularımdan… çok uzakta. mesela beyoğlu’nda bir otel odasında. aynanın karşısına geçip solgun yüzüme bakarım. makyajım akmış, gözbebeklerim küçücük. boyası gelmiş saçlarımın uçları kırılmış, rengi kaçmış ruhumun kalbi yarılmış. kendime her gün yeni bir isim koyarım. hepsi de çiçek isimleri olur.

ve dalgalar kırılıyor