İnsanın ilk evi annesinin olduğu yerdir; dünyayı ilk tanıdığı, en güvende hissettiği ve koşulsuz sevildiği ilk sevgi dolu yer... İkinci evi ise hayat arkadaşının yanıdır. Biri seni hayata hazırlayan, diğeri ise hayatı seninle göğüsleyendir. Hayat bizi nereye götürürse götürsün, kalbimiz her zaman bu iki güzel yuvada huzur bulur. Biriyle başlar yolculuğumuz, diğeriyle tamamlanır hikayemiz.

İnsanın canını en çok herkese, her şeye yetebilen birinin, sıra bize geldiğinde yok olma durumu yakar. Dünyanın tüm seslerini duyan o kulağın, feryadımıza sağır kesilmesi; her şeyi gören o gözlerin, tam karşısında eriyip giderken bizi fark etmemesi..

ve bazen duyguları kendimize saklamak gerekir karşı tarafta ziyan olmaması için...çünkü içindeki derin sızı, onun için sadece bir "hiç"tir. insan, anlaşılmayacağı yüreklere nefesini boşuna tüketmemeliymiş.

Üzerimde 'olduğu kadar, olmadığı kader' havası var. Belki sabah ezanına kadar tavanla bakışıp durduk, yıkıldık ama sıkıntı yok; her şeyin böyle olması gerekiyormuş.

O amansız gülüşün bıraktığı hüznü avutmaya ne dualarım yetti ne de zamanım; hâlâ dün gibi aklımda.

Şu sıralar dilime pelesenk olan, söyledikçe içimi ısıtan kelimeler var: 'Berhudar ol', 'Allah razı olsun', 'Eksik olma', 'İyi bak kendine', 'Bahtiyar olasın', 'Aşk olsun'.İçinde dua barındıran, zarafet tüten bu köklü kelimeleri kullanmayı çok seviyorum. Birine kuru bir 'sağ ol' demek var, bir de gözlerinin içine bakıp 'Eksik olma, bahtiyar olasın' demek var. Kelimelerin de bir ruhu olduğuna inanıyorum. Ağızdan çıkan her güzel dilek, hem söyleyeni hem işiteni güzelleştirir.Bu soğuk çağda birbirimizin kalbini bu sıcak kelimelerle ısıtabilmek ümidiyle... 

Temmuz’un ilk mısralarındayız... Hayatın da tam böyle ortalarında, en demli ve en sıcak yerindeyiz işte ama ne garip; her sıcağın arkasında gizli bir üşüme, her yazın içinde sonbahardan kalma bir sızı var. Zaman, parmaklarımızın ucundan kayıp giden solgun bir anı gibi. Ömür dedikleri bu kısa mevsim de tıpkı temmuz gibi en parlak olduğu anda bile aslında bitmeye, solmaya yüz tutuyor.Elimizde kalan sadece geçmişin geçmeyen kırgınlıkları ve yaşanamamış günlerin gölgesi.

Ankara’nın sıcağı yetmezmiş gibi bir de ütünün buharıyla imtihan oluyorum şu an güzelim Ankarama da gömleklere de derin bir 'of' çekesim var.

Işıkları kapatıp düşünceleri açtığımız bir geceden daha…

Yaşımın başına 2 gelmesiyle birlikte büründüğüm kişilik: ‘Nasip, kısmet, hayırlısı,her şey olduğu kadar’ evresiyle tamamlamış bulunuyorum.