Düşüyoruz ayrı, savaşıyoruz ayrı Üşüyoruz ayrı, sarılıyoruz ayrı...

Hiç ışık yok, farkındayım Beni bugün ayık Beni bugün ayılt, Hey sen! Dalgın kadın, Beni bugün ayık Bana biraz sarıl…

Bu kız beni sever Bu kız beni öldürür Bu kız bana güzel hayaller gördürür Bu kız beni tutar Ve kendine çeker Bu kızla bana bir oda, bir yatak, bir kütüphane yeter.

Bulut geçti Gözyaşları kaldı çimende Gül rengi şarap İçilmez mi böyle günde. Seher yeli Eser yırtar eteğini gülün Güle baktıkça Çırpınır yüreği bülbülün Bu yıldızlı gökler Ne zaman başladı dönmeye Kimse bilmez Kimse bilmez

Birinin eksiği birinin fazlası.   

Sen, vadinin ardında ilk defa görülen deniz.

Uyandın gözlerin kapalı, Kendine döndün yerinde yoktu.

Kaybediyorum kimliğimi, düşüreceğim bir yerde ve beni arayacaklar. Diyecekler ki; gel al kendini.

Baktırır mıyım yüzüme eğer güldürürsem ? 

Kendine bir ev bulmuş ve sığınmış.

Biraz yaram var ama geçecek bu gidişle..

Yıllarca yalnız yaşama fırsatım oldu. Yararları olduğu gibi zararları da çok oldu. Olgunlaşmamı kolaylaştırdı tabi ki. Öbür yandan ise gecenin soğuğuyla tek başıma nasıl savaşmam gerektiğini ögrendim. Soğuk mu? Sence savaştığın soğuk muydu ? Yoksa sürekli seni kemiren bir çoğunda gerek görmediğin üstesinden gelemediğin hiç sesinin sana zorladığı düşünceler mi? Yüzlerce yol, yüzlerce kapı , yüzlerce soru. Kaçını uyguladın? Kaç tanesi düşündüğün gibi çıktı? Hepsini düşündün fakat uygulamadın. Gerçektende öyle değil mi? Açık olan kapıyı görünce herkes geçer ve arkada kalanları kapı arkasında bırakır. O kapıların hiç birinden geçmeyip kapı aralığında kalmak, bütün seçenekleri izlemek ama olumlu ya da olumsuz ulaşamamak. İşte gerçekten yoran bu. Ne için çabalıyoruz ? Peki gerçekten boşa mı gidecek ? Sonuca varınca mutlu mu olacaksın ? Boşa giderse kendini toparlamak için ne yapıcaksın? Toparladıktan sonra ne yapacaksın ? Ya toparlayamazsan...