Nasıl oluyordu da bir insan bir insana bu kadar huzur, sevinç, güven verebiliyordu. Nasıl oluyordu da iki insan birbirine bu kadar derin bağlarla bağlı olabiliyordu.

Öyle güzel gözleri var ki. Kalbimin baharı sanki.

Şükredecek o kadar çok şeyim var ki. Bazen dünyaya dalıp, olmayanlara takılıp Rabbimin bana bahşettiği güzellikleri göremiyorum. En güzel en verimli yaşlarımda hafızlık yaptım sonrada medreseye gidip diğer ilimleri öğrendim. Çocuktum yaşıtlarımdan farklı yerlerde ve bazı konularda eksik yetiştim. Zordu ama şimdi bakıyorum iyi ki öyle olmuş. Babamın dizinin dibinde oturan kızı olamadım ama Rabbimin razı olduğu yerlerde rahle başında oturdum. Tesettüre aşkla girdim. Seneler oldu hamdolsun korumaya çabalıyorum. Aldığım ilimleri hoca olup talebelerime aktarıyorum. Çok güzel insanlar ile tanıştım. Kötü insanları da Rabbim hayatımdan uzaklaştırdı. Secdeye giden bir alnım var. Düşe kalka iyi bir Müslüman olmak için çabaladığım bir hayatım. Beni çok güzel seven bir kalp ile rızıklandırıldım. Gerçek sevginin ne demek olduğunu öğrendim. Rabbim sana hamdolsun olan olmayan her şey için. Beni verdiğinde de vermediğinde de şükreden bir kul eylediğin için. Beni vicdan ve merhamet sahibi bir insan kıldığın için.

Ben istiyorum ki böyle bahçesinde büyük gövdesi ile salınan ıhlamur ağacının gölgesinde geniş ferah bir evim olsun. Güneşin ışıkları evimin duvarlarına yansısın. Ahşap mobilyalarda dans etsin. Sonra evin bahçesine açılan bir mutfağım olsun. Masamdan limonlu kek ve taze çiçekler eksik olmasın. Az ama kaliteli eşyalar ile donatayım evimi. Sadece bir odası boydan boya kitaplık olsun. İçerisinde kıbleye bakan bir seccade ve bir çalışma masası. Bir sürü ilim kitaplarım olsun onları her gün özenle seveyim dokunayım. Kapaklarını açıp kokularını alayım. İstiyorum ki perdeleri uçuş uçuş, halıları motifli, mobilyaları eskitme ahşap bir evim olsun. Yaz akşamlarında bahçesinde saçlarım uçuşsun. Evimden neşe eksik olmasın. Sofram Halil İbrahim sofrası olsun. Esen rüzgar ile denizin o tuzlu kokusu burnuma dolsun. Sayısız kitap alacak, sayısız umre yapacak kadar param olsun. Müslümanların elinden dilinden selamette olduğu, hayır hasenat yapan, vermeyi bilen, Allah’ın rızasını gözeten bir kul olayım. Ben istiyorum ki o ıhlamur ağacının gölgesinde iki cihan saadeti yaşayacağım bir evim olsun. Benden sonra gelecek nesillerimde o ağacın gölgesinde soluklansın. İstiyorum Allahım. Hayallerim böyle Allahım. Hazinen çok geniş. Ver Allahım.

İnsan kendini fazla ciddiye alıyor. Sanki dünya onun omuzlarında dönüyormuş gibi yaşıyor. Halbuki bir gece sessizce gökyüzüne bakınca anlıyorsun; senden önce milyarlarca insan geçti senden sonra da geçecek. Hiçbiri zamanı durduramadı, hiçbirinin gücü hayatı tamamen kontrol etmeye yetmedi. Bugün uğruna uykusuz kaldığın şeyler, birkaç yıl sonra hatırlanmayacak bile. Kırıldığın insanlar, kaybettiğin fırsatlar, yetişmeye çalıştığın hayat. Hepsi bir süre sonra sis gibi dağılıyor. Çünkü insan, sandığı kadar güçlü değil; sadece alışıyor. Ve belki de huzur tam burada başlıyor: Her şeyi büyütmeyi bırakınca. Her yenilgiyi felaket, her kaybı son sanmayınca. Çünkü hayat, kazanmakla değil; ağırlık yapmadan yürüyebilmeyle ilgili birazda.

Mesela ben artık öğrendim bana bir adım dahi gelmeye niyeti olmayana on adım gitmemem gerektiğini. Benim verdiğim değerin, harcadığım zamanın onda birini bile veremeyecek olana zamanlarımı ayırmayı. Öğrendim herkes ince düşünceyi hak etmez. İyi bi kalbi herkes görmeye layık değildir. Şimdi koca koca duvarlarım var.

İnsan bir fotoğrafa gözünü kırpmadan dakikalarca bakabilirmiş.

Bir insanı çok sevmek. Sadece var olduğu için, yakında olmasa bile sırf orada bir yerde yaşama sevincini artıran bir sevgi. O olduğu için. Tüm kusurları ile, eksik yanları ile birisini gerçek manada sevmek. Hep sevmek. Her gün katlanan bir sevgi ile sevmek. Ev bilmek. Evimsin demek. Sevmek başlı başına bir rızık. Allah rızkımızı versin. Sevgimizi bereketlendirsin.