Hezaran

Olur mu? Şehir bile değiştiremeyebiliriz..

-Bir sınav bittikten sonra gelen huzurla birşeyler yapmayı istemenin verdiği telaşı hep hayatımda istediğimden kapeseseveyahutneyse. -İleride evim olmasını istememek ve yeni saksıya çiçek dikmeye çalışmak arasındaki tezattayım hep. -Sabah buz tutmuş ağaçlar o kadar güzeldi ki bir çizgi filmin içindeymişim. -Bu kadar şansız olacağımı hiç düşünmemiştim. Yirmili yaşlarımın sonları böyle olmamalıydı. -Kangren olmuşum. Ama belki değildir. Koparıp attım. Belki çiçeğimdir. Budadım. Yeniden eski bir başlangıç olabilir. -Bugün 12:30 givi hayal kurduk. O kadar güzel ve pırıl pırıldı ki heyecanlanıyoOoOoOorum. -Hiç kesişmememizi paralel çizgileri ve matematiği sevmemize bağlıyorum. -Beni görmüyorsan ben de seni görmem, beni görmediğini hissederim. Böyle yavaş yavaş kaybolup gidersin. Hemen değil. Debriyajı yavaş yavaş çeker gibi.

Bir umut varsa yaşamaya dair onu en çok çocukların gözünde gördüm. Daha hiç yenilmemişken, yorulmamışken ve kırılmamışken. “Ben varım” Bir cümle. İki kelimeden oluşan bu cümle tüm yaraları kapatmaya yetiyordu sanki. Kapanmamış yaralarımıza takılıp gidiyor aklımız.