We live in a beautiful world.

de warme zon op je gezicht, de ogen dicht.

de warme zon op je gezicht, de ogen dicht.

(via ikmichiel)

Tot het doordrong wie me dit precies influisterde (via ikmichiel)

ik ben voor heel veel dingen bang. het donker, de figuren op de muur, de nachten lang en de geluiden van stilte die zwerven door de gang. de ramen die suizen door wind of zijn het mijn oren die hetzelfde doen?  soms schrik ik op van een kind dat uit het niets opdoemt, een minuut die in verleden verandert. een nacht die trilt, bliksem die inslaat. gevoelens van eenzaamheid die aan mijn bed staan, ik moet mijn gedachten uitlaten  en zien dat het buiten nog goed gaat.  als er geesten zijn proberen ze te leren kennen en niet te snel oordelen dat ze mij volgen.  ik ga ook een keertje dood en misschien  zou ik ook wel willen blijven.

ik heb jaren verspild met ontwikkelen  van een slecht zelfbeeld.  zie je niet dat het waterpeil in mijn ogen te hoog staat? ik ben geboren in een land met een  geschiedenis van overstromingen.  geen wonder dat ik er één geworden ben. het is moeilijk om water onder controle te houden wanneer je niet de handen hebt om dijken te bouwen.  ik kan niet op mijn eigen lichaam vertrouwen. het is moeilijk om water onder controle te houden als je jaren hebt verspild met ontwikkelen van een slecht zelfbeeld. 

alles heeft een houdbaarheidsdatum ook al is het een vrij recent concept: zo rond 1930 werd de term bedacht en op melkkartons geplakt. ik was ook eens onhoudbaar maar toch belandde ik niet in een prullenbak, ik werd geen compost. en nog steeds denk ik vaak dat er iets mis is gegaan. als compost had ik een nieuw leven kunnen gaan lijden.

— Unknown

“jou.”

 Nicholas Sparks, The Notebook (via amortizing)

ik verzamel madeliefjes die ik uit de lente pluk.  ik leg ze neer in een cirkel, ter grootte van mijn hoofd. ik rijg ze vast,  maak er een krans van. elke keer als ik mij herinner dat ik een kind ben; of wanneer iemand mij vertelt dat ik mij ouder moet gedragen,  leg ik de krans bovenop mijn haar.  dan loop ik door het gemaaide gras van het Julianapark, en hou mijn eigen kleine handen vast,  en dans om mijzelf heen als een vogel.