Hayal Bahcesi

Depremin üzerinden iki yıl geçti. Zaman çabuk geçiyor demeyeceğim. Çabuk geçmiyor. Acıyı kalbinde hissedenler için zaman yavaş akıyor. Videolarındaki çığlıklar hala kulaklarımdan silinmedi. Hiç silinmeyecek. Ben o acıyı yaşamadım. Orada değildim. Tanıdığım yoktu. Kişisel bir bağım da yok. Ama hissettim. Derinlerde içimde insanların attığı çığlığı hissettim. Onların yaşadıkları travmanın yanında biz ne kadar üzüldük desek de asla onlarla aynı acıyı paylaşamayız. Çok büyük bir felaketti. Allahım o felaketten yara alanların yaralarını sar. Şifa ver. Sabır ver. Güç kuvvet ver. Vefat edenlere rahmet ihsan eyle. Bugün hepimiz onlar için dua edelim.

Kendimi ilk kez yetersiz hissettim bugün. Bir Amerikalı arkadaşım islamı öğrenmek istedi ama o kadar zor sorular sordu ki ne cevap vereceğimi şaşırdım. Ben arkadaşı olduğum için yalnızca benimle konuşuyor başka kimseyle din konusuna girmek istemiyor onu anlıyorum. Fakat ben çok yetersiz kalıyorum. Bildiğiniz gibi islami ilim de tıpkı matematik fen ilmi gibidir. Öğrenemediğimiz bilmediğimiz çok fazla konu var inşallah ben de onunla birlikte bilmediklerimi öğrenicem. Bunu kendime daha çok kitap okumak için bir hatırlatma olarak görüyorum.

Ben 17 ağustosta çok küçüktüm. Türkiye’de yaşamıyorduk ama bedemiz buradaydı sadece. Kalbimiz hep oradaydı. Sanki o günlere geri gittik. Deprem olduğundan beri elimden telefonu düşürmüyorum. Sürekli gözüm, aklım, ruhum orada. Bir haber bekliyorum zanneder biri görse. Oysa benim Türkiye’deki akrabalarımın hiçbiri o bölgede yaşamıyor. Ama akraba olmak için kan bağım olması gerekmiyormuş bunu anladım. Bir insan olarak ırk ayırmadan o acıyı yaşayan insanlara iki gözüm iki çeşme dua ettim. Soğukta üşürken kendime aldığım kalın çorapların aynısından gidip satın alıp onlara da gönderdim. İçime sinmedi giymek. Işıkları kapatıyorum gece depremde aynı böyle karanlıktı o insanlar karanlıkta nasıl korkmuşlardır diyorum. Tüylerim ürperiyor. Işık olan odada uyuyamazken artık karanlıkta uyuyamıyorum. Dün eşimle arabada bir moloz yığının önünden geçerken ikimizde defalarca dönüp baktık ikimizde aynı şeyleri hissettik biliyorum ama kelimelere dökmek zor sadece içimizi çekerek ifade edebildik. Hangi kelimeler yeter ki hislerimizi ifade etmeye. Çocuklarımın karnı acıktığında onlara yemeğin ne büyük nimet olduğunu anlatıyorum, kendi yedikleri kadar lokmayı her zaman başkalarıyla paylaşmayı öğütlüyorum ve Rabbime dua ediyorum açta kalanları da doyurmasını, mucizeler yaratıp o insanlara tam öğün yemişler gibi sağlık ve afiyet vermesi için. Bizim karnımız doydu onlarınki de doysun diyorum. Annemleri arıyorum sürekli. Annemler afet bölgesinde veya herhangi bir tehlike olan yerde yaşamıyor. Onlar da Amerika’da yaşıyorlar ama yinede sanki deprem olacakmış onlara ulaşamayacakmışım gibi endişe duyuyorum. Annemler de günlerdir uyuyamıyormuş, içlerinden birşey yapmakta gelmiyormuş oturup televizyondan canlı Türkiye’deki yayınları seyrediyorlarmış. Günlerdir bir kere oturmadım. Çocuklarımla eşimle yardım toplamaya, konsolosluğa oradan Türklerle buluşmaya onlarla yapabileceğimiz herşeyi yapmaya. Ama yetmiyor ki. Oraya gidip bir el olup onların elini tutmak istiyorum yapamıyorum para yardımı yiyecek yardımı yetersiz gibi geliyor hep. Eşim gözyaşlarını tutamıyor içtenlikle oradaki tüm insanlara dua ediyor kendi ülkesi olmayan bir ülke için o bile bu kadar üzülüyor biz nasıl üzülmeyelim. Allahım bizi çok zor bir imtihanla sınıyorsun. Acı çekiyoruz. Ama onların yaşadığı acının binde biri olamaz. Mümkün değil. Rabbim karanlıkları aydınlığa çıkarsın. İnşallah hepimiz yaralarımızı saracağız.

Bugün markette bir kadının market arabasına çarptım dalgınlıkla. Özür diledim ve ağlamaya başladım. Kadın şok. Ben şok. Duygularım bin parça oldu. Sanki içime attığım herşey koca bir geminin delinip içine su dolması gibi içim bir anda sel oldu doldu taştı. Bugüne kadar ne çok sıkıntıyı içimde tutmuşum bünyem en ufak bir stresi daha kaldırmadı sanırım. Neden böyleyim ben ya!? Kadın özür diledi. Siz birşey yapmadınız ki benim hatam dedim. Ne diyeceğini şaşırdı giderken arkasına baka baka gitti. Ben de lavaboya gidip yüzümü gözümü sildim yüzüme gülümsememi yerleştirip tekrar insanların içine çıktım. Umarım o kadını bir daha hiç görmem.

Kendiniz olun diyorlar. Sonra onları hayatında istemediğin için sana kırılıyorlar. Bazı insanları hayatımdan çıkarmak kendim olmak için attığım en büyük adımlardan biriydi ve onları hayatımdan çıkardığımda hafiflediğimi hissettim. Bu ömür gereksiz insanlarla doldurmak için fazla kısa.

Kitap okumak hobim diyen insanların çoğu aslında kitap okumuyor satın aldıkları kitaplar raflarında gösteriş için duruyor. Bu kanıya varmamın sebebi kitap okumayı seven arkadaşlarıma ne zaman kitaplar hakkındaki düşüncelerimi sorsam düzgün bir cevap verememeleri. Kitabın yarısına gelmiş konunun ne olduğunu veya ana karakterleri bilmiyor. Ya da internette resmini paylaşıp tavsiye ettiği kitabı kendi okumamış. Acaba bu insanlar internetten kitapların özetini okuyup kendileri okumuş gibi yapıyor olabilir mi?

Dün bekar bir arkadaşım kimseyle bir türlü uyum sağlayamadığı ama sonunda onunda bir hayat arkadaşına ihtiyaç duyduğunu ve bu yüzden evlenmesi gerektiğinden şikayet etti. Ona da söyledim size de söylüyorum. Acele edip yanlış kişiyle evlenme. Doğru kişiyi bulduğunda kalbinle ruhunla tanırsın zaten. Zorla zorla evlenmek için biriyle evlenilirmi? Bak evlilik oyuncak değil. Evleneceksen ruhunu aydınlatan biriyle evleneceksin. Sadece ruh eşi değil arkadaşın olmalı. Konuştuğunuzda seni kınadığını, kızdığını değil tüm kalbiyle dinleyip sana katılmasa da anlamak için çaba sarf ettiğini, yaralandığında yaralarını saran, hatalarını yüzüne vurmayan ve günün sonunda sana sarılıp tüm kusurlarını yok sayabilen biri olsun. Böyle birini nereden bulacağız diyorsun ya şimdi. Bulunca hemen mıknatıs gibi çekeceksin görürsün bak. Ruh eşleri birbirlerini çekerler. Bu hayatın bir kuralı gibi birşey. Allah bizi ruh eşleri olarak yarattığını kuranda söylüyor ben buna bütün kalbimle inanıyorum. Ruh eşin de bir yerlerde senin gibi birini bulmayı bekliyor. Allah’a tam tevekkül ve dua 🤲🏻

“Aman boşverrr” şu aralar en sık kullandığım kelime. Canım hiçbirşey yapmak istemiyor. Yalnızca görev edindiğim işleri yapmak bana yetip artıyor. Bazen notlar alıyorum eskisi gibi yazıp duygularımı ifade edebilmek için o da olmuyor. Tam yazarken şimdi boşver gideyim şunu şunu yapayım diye aklımda o gün yapmam gereken herşey bir araya geliyor beni rahatsız ediyor ve konsantrasyonumu düşürüyor. Mesela kahvaltı yapmam gerekiyor ama bir paket kraker yiyip kahvaltı hazırlamayı boşveriyorum canım yalnızca kahve istiyor yemek istemiyor yemeği boşveriyorum. Yapmam gerekenlere de boşver gitsin diyorum bazen. Erteliyorum. Bazen de hiç yapmıyorum sonuçlarına katlanıyorum. Herşeye bir boşvermişlik havası içindeyim. Boşvermişlik sendromu varsa ben kendime teşhis koydum. Şu yazıyı bile nasıl yazdım bitirdim hayret!

Allah’ın izniyle bugün hayatımdaki olumsuzluklara, benim iyi niyetimi, sevgimi, yakınlığımı haketmeyen herkese arkamı döneceğim. Bugün kendime iyi davranacağım. Günümü, çocuklarımla ve eşimle, beni mutlu eden insanlarla geçireceğim. Akşam günbatımını seyretmeye gideceğim. Küçük detayları görmeye çalışacağım. Karşıma çıkan herkese yardım edeceğim, gülümseyeceğim, olurda kötü bir gün geçiriyorlarsa belki ben günlerini aydınlatan bir ışık olurum. Geçmiş hatalarımı unutacağım çünkü zamanı geri getiremem. Başkalarının beni aşağı çekmesine moralimi bozup günümü mahvetmesine izin vermeyeceğim. An’da kalacağım ve her anın tadını çıkaracağım. Nefes al, nefes ver, yavaşla, ve gülümse!