
JBB: An Artblog!
I'd rather be in outer space 🛸

#extradirty
trying on a metaphor
art blog(derogatory)
Not today Justin
Cosmic Funnies

shark vs the universe
TVSTRANGERTHINGS

Kiana Khansmith

Kaledo Art

tannertan36

blake kathryn

Discoholic 🪩

titsay

if i look back, i am lost
occasionally subtle
taylor price
KIROKAZE
Misplaced Lens Cap

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Argentina

seen from United Kingdom

seen from France
seen from Gabon
seen from Bangladesh
seen from Ukraine
seen from Italy
seen from Ukraine
seen from Ukraine
seen from Ukraine
seen from Ukraine

seen from Türkiye
seen from United States
@hateteendrama

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Και όσο εσύ προσπαθούσες να κατακτήσεις μια ανεκπλήρωτη Τροία, μια παντοτινή Ιθάκη πίσω σου χανόταν..
Και τελικά τι ήσουν εσύ για μένα; Η Τροία ή η Ιθάκη μου;
Γιατί έτσι είναι, ότι τελειώνει άδικα μένει απωθημένο..!
http://iglovequotes.net/

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
http://iglovequotes.net/
http://iglovequotes.net/
Δεν μιλάμε πια.. ✖✖
Μαμά;
Μαμά;
Έχουμε τον πιο δυνατό δεσμό εμείς οι δύο. Το νιώθεις ε;
Δεν θα με αγαπήσει κανείς όπως με αγαπάς, το ξέρω. Αλλά δεν θα αγαπήσει και σένα κανείς παραπάνω –ή με τον ίδιο τρόπο- όπως αγαπώ εγώ εσένα. Όπως εγώ, με τον δικό μου τρόπο σε λατρεύω.
Εξάλλου ποιος μπορεί; Μοιραστήκαμε κάποιους μήνες μαζί. Ενωμένες να με κουβαλάς μέσα σου. Να είμαι το κομμάτι σου, το ολόδικο σου. Ακόμα δικό σου κομμάτι είμαι κι ας έχω μεγαλώσει. Αλλά, ε! Με προσέχεις; Δεν πρόκειται να με κάνει κανείς κομμάτι του, παραπάνω από ότι με έχεις εσύ. Δεν θα το αφήσω.
Εσύ είσαι για μένα και εγώ είμαι για σένα. Κανείς δεν μπαίνει ανάμεσα μας.
Ξέρω, έχεις και εσύ μια μαμά που την λατρεύεις όσο τίποτα, αλλά και ο δικός μας δεσμός, όπως κάθε μάνας με το παιδί της είναι ξεχωριστός. Δεν ανησυχώ, δεν σε χάνω, δεν θα μας χάσουμε. Και όχι γιατί είσαι κάτι δεδομένο –ποτέ δεν θα γίνεις-, απλά επειδή σε ξέρω. Επειδή μας ξέρω. Και έτσι ξέρω πως δεν θα χαθούμε εμείς.
Είσαι το στήριγμα μου. Ελπίζω να είμαι –έστω και λίγο- το δικό σου. Λυγίζω, όταν λυγίζεις. –Και ναι ξέρω τι θα σκεφτείς-. Η κόρη σου είναι έτσι κι αλλίως, ευσυγκίνητη. Αλλά, δεν μπορεί να σε βλέπει να πονάς και να μην πονάει το ίδιο, μην σου πω και περισσότερο, γιατί η αγάπη της για σένα είναι πολύ μεγάλη.
Μαμά μην κλαις. Έχω κι άλλα να σου πω.
Μπορεί να μην είμαι όσα θέλησες, όσα ονειρεύτηκες. Μπορεί να μην διάλεξα τους δρόμους που ήθελες να περπατήσω. Μπορεί να έκανα τα λάθη μου και να σε απογοήτευσα ή να μην πέτυχα ακριβώς όσα ήθελες εσύ να πετύχω. Μπορεί να ντράπηκες μια μέρα για μένα. Να ντράπηκες γιατί όταν ήμουν μικρότερη σε φωνάξανε από το φροντηστήριο οι καθηγητές μου και σου είπαν πως δεν είμαι επιμελής, ότι δεν διαβάζω όσο θα έπρεπε. Και εσύ γύρισες σπίτι και μου πες ότι ντράπηκες. Γιατί δεν ήξερες τι να πεις, τι να σχολιάσεις μπροστά τους για τη κόρη σου. Μπορεί τότε, εκείνη τη στιγμή να με αγάπησες λιγότερο. Μπορεί να σκέφτηκες «αχ και να ‘χα άλλη κόρη, πιο μελετηρή πιο άξια».Μπορεί έστω και για ένα λεπτό να ήθελες να με αλλάξεις, αλλά για μένα δεν πέρασε ποτέ λεπτό – στην μικρή μέχρι στιγμής ζωής μου- που να σκέφτηκα ότι ήθελα να σε αλλάξω.
Μπορεί μια μέρα να ντραπείς περισσότερο για μένα από τότε. Μπορεί μια μέρα να απογοητευτείς περισσότερο, να θες να με αλλάξεις, αλλά να σκεφτείς ότι και να το θες αυτό, εγώ και πάλι το ίδιο δυνατά με τώρα θα σε αγαπαώ.
Μαμά, περίμενε. Θυμάμαι κι άλλα. Θυμάμαι που σε είχαν φωνάξει στο παιδικό σταθμό, να σου πουν ότι δεν κάνω ότι τα άλλα παιδάκια. Ότι αυτά ζωγραφίζουν και εγώ κοιμάμαι. Ότι αυτά παίζουν έξω και εγώ ζωγραφίζω. Ότι αυτά κοιμούνται και εγώ παίζω. Μόνη μου. Σου είπαν ότι χειραγωγώ με κάποιον τρόπο, ακόμα και τόσο μικρή, τους γύρω μου. Ότι μπορούσα να περάσω το δικό μου στους άλλους. Σου πρότειναν να με πας σε παιδικό ψυχολόγο, νομίζω. Εσύ όμως τότε δεν ντράπηκες. Δεν σκέφτηκες «αχ και να ‘χα άλλη κόρη». Ήθελες αυτήν την κόρη. Την δυναμική.
Μαμά είσαι ο κόσμος μου, ακόμα κι αν δεν στο δείχνω καθημερινά. Εσένα θα σκεφτώ μόλις φοβηθώ για κάτι. Τη δική σου γνώμη θα θέλω, πρώτη πρώτη, ακόμα και για το πιο χαζό πράγμα. Τη δικιά σου αγκαλιά θα θέλω για να νιώθω ασφάλεια. Το δικό σου χέρι να κρατώ, ανάμεσα στα πολλά.
Μαμά να μην με αφήσεις. Ακόμα κι αν πέσω να με σηκώσεις. Κι αν δεν μπορείς να με σηκώσεις, άμα βλέπεις πως δεν έχω τη δύναμη και φοβάμαι, κάτσε κάτω και εσύ μαζί μου. Διώξε τους φόβους μου μακριά. Δείξε μου το σωστό από το λάθος. Δείξε μου τον τρόπο να σηκωθώ και μην μου δώσεις το χέρι σου μετά για να το πιάσω και να σταθώ στα πόδια μου. Άσε με να το κάνω από μόνη μου, αφού τις κακές σκέψεις πια τις έδιωξες και δεν φοβάμαι τώρα.
Να είσαι το κόκκινο χρώμα σε κάθε κακό που πάω να κάνω για να με σταματάς από τη βλακεία μου και να με σώζεις. Αλλά να γίνεσαι μετά το πράσινο, σε κάθε σωστή επιλογή μου.
Άμα κάποια μέρα κάνω κάτι που σε νευριάσε, αν κάποια μέρα σπάσω καταλάθος ένα φλιτζανάκι από τα αγαπημένα σου, από αυτά που σαρέσουν και πίνεις κάθε μέρα το καφέ σου, μην νευριάσεις με μένα. Πάρε με αγκαλιά και πες μου πως δεν πειράζει ένα φλιτζάνι είναι. Δείξε μου αγάπη ακόμα και σε τέτοιες στιγμές που θα ήθελες να φωνάξεις και να με αποκαλέσεις «αδέξια». Και τότε θα σου φέρω όλα τα φλιτζάνια του κόσμου για να σου αντικαταστήσω το ένα, που έσπασα.
Να με αγαπάς για όλα αυτά που είμαι και που δεν είμαι. Για τα καλά και τα κακά μου. Για όλα τα σχεδόν τέλεια σημεία μου. Και για τις ατέλειες μου. Είναι πολλές το ξέρω, αλλά αγάπα τες και αυτές. Γιατί εγώ σαγαπάω για τα πάντα σου. Σε αγαπάω όταν γελάς, όταν κλαις, όταν με αγκαλιάζεις και όταν δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν ακόμα και σε μένα γιατί στη δουλειά σε νευρίασαν πολύ –αυτοί οι χαζοί στη δουλειά που στεναχώρησαν και νευρίασαν τη μαμά μου!-. Ακόμα και όταν δεν θες να με κοιτάς, να με ακούς –για τους δικούς σου λόγους- ακόμα και τότε, εγώ σαγαπάω.
Να με αγαπάς ακόμα κι αν λείπω πολύ από σπίτι και αργώ να γυρίσω και πάω σε μέρη που είναι επικίνδυνα και μου φωνάζεις. Ακόμα κι αν δεν φοράω ζακέτα πάντα όταν βγαίνω έξω.
Να με αγαπήσεις και για ότι σου δείξω στη πορεία. Μπορεί να αλλάξω χαρακτήρα, μπορεί να κάνω πράγματα που δεν σαρέσουν, αλλά να με αγαπήσεις και για αυτά.
Μπορεί κάποια μέρα να μην είσαι περήφανη για μένα. Και σου ζητώ συγνώμη που θα σε απογοητεύσω.
Σου ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τώρα για τις μέρες που θα ‘ρθουν και δεν θα είσαι χαρούμενη πια για μένα, με αυτά που έκανα, με αυτά που κατάφερα.
Θα ρθουν και οι κακές μας στιγμές μαμά, μα σου ζητώ ακόμα και σε αυτές, να σκεφτείς τις καλές. Να σκεφτείς πως οι κακές στιγμές μας είναι μπόρες που θα περάσουν, και μετά θα βγει το ουράνιο τόξο, όπως βγαίνει πάντα.
Θα σου ζητήσω κάτι τελευταίο μαμά. Εντάξει; Και συγνώμη αν σε κούρασα. Ακόμα και για αυτό σου ζητώ συγνώμη.
Να μην αλλάξει η αγάπη σου ακόμα κι αν δεν σαρέσουν οι προτιμήσεις μου στη ζωή, ακόμα κι αν δεν σαρέσει και δεν εγκρίνεις τον τρόπο που ζω, ακόμα κι αν δεν συμπεριφέρομαι σε άλλους όπως θα ήθελες, όπως αρμόζει.
Η αγάπη μου για σένα έτσι κι αλλιώς δεν θα αλλάξει, οπότε μην σταματήσεις να με αγαπάς επείδη κάποια πράγματα σου φαίνονται περίεργα. Άμα με κάνουν εμένα χαρούμενη να κάνουν και εσένα. Γιατί δεν κρίνω τις πράξεις σου. Άμα σε κάνουν χαρούμενη τις αγαπώ και εγώ τις επιλογές σου, όπως αγαπώ και σένα.
Όπως θα σε αγαπάω πάντα.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Όχι και στο κρεβάτι θέατρο. Μην αναλώνεσαι σε βράδια χωρίς αξία. Χωρίς ουσία. Χωρίς συναίσθημα. Μην προσπαθείς να ξεχάσεις κάποιον με το να κυλιέσαι στα σεντόνια με άλλα κορμιά. Να μπλέκεσαι με άλλα σώματα, να βρεις αλλού τον έρωτα, αλλού από εκεί που είναι πραγματικά. Από την άλλη το σεξ είναι σεξ. Δεν χρειάζεται να χει συναίσθημα, απλά το κάνεις, το απολαμβάνεις και φεύγεις. Αλλά άμα το κάνεις για να ξεπεράσεις κάποιον, απλά μην το τολμήσεις. Το να φιλάς χωρίς να νιώθεις, το να προσποιείσαι ακόμα και στο κρεβάτι είναι πια ξεφτίλα. Τόσα θέατρα, καθημερίνα βλέπουμε. Μάσκες όλοι φοράνε. Είτε για να κρύψουν την θλίψη τους, είτε για να κρύψουν τον θυμό τους, το οτιδήποτε. Αλλά ας μην εκμηδενίζουμε ακόμα και το σαρκικό πάθος. Μην γίνουμε ρομποτάκια ακόμα και σε αυτό. Όλα μηχανικά, είμαστε όλες μηχανές. Ο έρωτας είναι απόλυτος. Είναι υπέροχος. Άμα τον βιώνεις με αυτόν που θες, είναι παράδεισος. Αλλά μην ξεπέφτεις. Μην κάνεις έρωτα απλά για να κάνεις, ή σεξ. Γιατί ακόμα και το σεξ, ένα συναίσθημα στο βγάζει, ακόμα και το πιο μικρό. Μην αγγίζεις σώματα άλλα, άμα θες μόνο ένα. Εξάλλου, δεν σε χαλάει; Τα πολλά κρεβάτια, με άκυρους σε χαλάνε. Δεν σε αηδιάζουν ξένες μυρωδιές; Μυρωδιές που δεν γίνονται το ναρκωτικό σου; Να βλέπεις μάτια που δεν σε ταξιδεύουν; Και εσύ απλά να κοιτάς κενά μάτια, που δεν σημαίνουν τίποτα για σένα, μάτια που την επόμενη μέρα θα τα ‘χεις ξεχάσει, τόσο ανούσια –για σένα-, δηλαδή. Να φιλάς σώματα που μόνο και στην όψη θα έπρεπε να σε διεγείρουν στον ύψιστο βαθμό. Αλλά αυτά τα σώματα δεν το κάνουν. Γιατί δεν τα θες πραγματικά. Θες άλλα, και εσύ με αυτά καλύπτεις τα κενά σου και τις μοναξιές σου. Απλά ένα καλοστημένο θέατρο για σένα, που βλέπεις όμως τελικά, πως οι ηθοποιοί δεν είναι τόσο καλοί όσο περίμενες. Να το θέατρο που έλεγα και πιο πάνω! Νιώθεις τη σαπίλα μας; Μπορεί να νομίζεις πως είναι ο εύκολος και γρήγορος δρόμος αυτός. Να μπλεχτείς με άλλες ψυχές, με καινούργιες καρδιές στο κρεβάτι σου και θα ξεχάσεις έτσι τις παλιές. Αλλά άμα ήταν τόσο απλά τα πράγματα δεν θα υπήρχαν τόσοι μόνοι, και πίστεψε με υπάρχουν πολλοί μόνοι εκεί έξω. Και όχι γιατί δεν βρίσκουν κάποιον να περάσουν τις μέρες τους, αλλά δεν βρίσκουν αυτό που ακριβώς θέλουν. Γιατί όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει. Το ‘χω ζήσει. Το ‘χω κάνει. Σεξ πες το, έρωτα πες το, ότι θες, αλλά άμα δεν νιώθεις έστω και κάτι δεν το απολαμβάνεις. Είναι το χειρότερο κενό αυτό, γιατί απογοητεύεσαι που δεν το πέτυχες. Που με έναν ή δύο –ή και τρεις άμα κάτσεις τυχερός- οργασμούς, δεν γέμισες το κενό σου, δεν ξεπέρασες όποιον ήθελες να ξεπεράσεις. Καλύτερα, σκέφτεσαι, να έβγαινες για καφέ με τα κολλητάρια σου, ή για ένα ποτό μόνος, ή για μια βόλτα χαλαρή στη θάλασσα. Αυτά θα σε γέμιζαν πιο πολύ από το να ακουμπάς ένα σώμα που δεν θες, δεν αγαπάς.
(via sense-the-mystery)
Πόσο αφελής γίνεσαι όταν είσαι ερωτευμένος.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα χώριζα για να είμαι μαζί σου. Όχι μην το παινεύεσαι, μην χαμογελάς. Δεν χαίρομαι για αυτό. Λένε πως δεν διαλέγεις αυτόν που θα ερωτευτείς και άμα μπορούσα να διαλέξω, σίγουρα δεν θα διάλεγα εσένα. Και δεν είναι πως το αξίζεις, πως αξίζει να χώριζα άλλους για σένα, δεν θα το έκανα για αυτό. Για τη πληγωμένη καρδιά μου θα το έκανα, που όπως ένιωσε για σένα, δεν ένιωσε για κανένα.
Όποιον και να έβρισκα θα μου ταίριαζε σε κάποια σημεία, αλλά όχι σε όλα. Θα γέμιζαν κάποια κενά μου, αλλά όχι όλα. Για τι κενά όμως μιλάω; Δεν γεννηθήκαμε γαλοπούλες, για να μας γεμίσετε και να νιώθουμε πλήρης, όπως λένε. Οπότε όχι, δεν έχω κενά, είμαι ολόκληρη και γεμάτη από μόνη μου. Απλά θα πω πως ταίριαζα με αυτούς στις σκέψεις, σε κάποια ενδιαφέροντα, στα μυαλά μας. Αλλά δεν ταιριάζαμε σε όλα. Με σένα δεν έβρισκα κάτι που να μου έλειπε, είχες ότι ήθελα. Αλλά εγώ μάλλον δεν είχα ότι ήθελες εσύ.
Δεν άξιζες ούτε τα ξενύχτια μου, ούτε τα μεθύσια μου, ούτε τις κραυγές μου, ούτε τα δάκρυα μου. Δεν άξιζες την καρδιά μου. Όλο μου το είναι, που είναι τόσους μήνες αφιερωμένο και δωσμένο μόνο σε σένα. Δεν αξίζεις τη ταχυπαλμία που με πιάνει κάθε φορά που κάνεις εμφάνιση στη ζωή μου. Την εμφάνιση που διαλέγεις εσύ, όποτε θες να μπουκάρεις και να ανοίξεις την πόρτα μου, και έτσι βιαστικά όπως έκανες πάντα να φύγεις. Χωρίς να με έχεις προϊδεάσει πως έρχεσαι, και πριν καν καταλάβω πως ήρθες, να φεύγεις. Πάλι. Όπως έκανες πάντα. Αφού ποτέ δεν μένεις και δεν θα μείνεις.
Δεν είσαι για τα δύσκολα εσύ αγάπη μου. Είσαι για τα εύκολα, αυτά που είναι κοντά σου και που δεν θέλουν πολύ προσπάθεια να αποκτήσεις. Είσαι για απολαύσεις μιας νύχτας και όχι μιας ζωής. Φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι άμα δεν ξέρεις πως θα βγει. Δεν τολμάς, δεν ρισκάρεις.
Θυμάμαι ένα βράδυ στο τηλέφωνο, μου χες πει ότι δεν λες μεγάλα λόγια γιατί φοβάσαι πως θα σε ξαναπληγώσουν άτομα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν. Με είχες ρωτήσει άμα εννοώ αυτά που λέω και πως δεν είναι όλα ένα καλοστημένο όνειρο. Ήθελες να εννοώ αυτά που λέω και φοβόσουν μην είναι ψεύτικα. Η ειρωνεία; Ότι εγώ ότι είπα το ένιωθα, όσα είπα ήταν αληθινά, αλλά σε αντίθεση με τα δικά σου λόγια που δεν ήταν και τόσο. Γιατί αυτή που πληγώθηκε, ήμουν εγώ. Φοβόσουν μην σε πληγώσω και τελικά το έκανες εσύ σε μένα. Σου ανοίχτηκα τόσο για να σου δώσω να καταλάβεις πως δεν έχεις να φοβηθείς κάτι από μένα, σου έδωσα τη καρδιά μου και εμπιστεύτηκα τα χέρια σου να την κρατήσεις ασφαλή και να μην σου πέσει κάτω, αλλά σου έπεσε. Πόσο αφελής γίνεσαι όταν είσαι ερωτευμένος.
Αλλά να προσάψω τίποτα σε σένα δεν μπορώ. Έτσι κι αλλιώς, έχεις φύγει. Δεν είσαι εδώ να ακούσεις τα παράπονα μου, τα νεύρα μου, τις βρισιές μου, το πόνο μου. Γιατί μπήκες στη ζωή μου με το έτσι θέλω, τόσο ξαφνικά και με τον ίδιο τρόπο βγήκες από αυτήν. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω για να δεις πόσο διαλυμένη με άφησες. Αφού δεν σε ένοιαξε και ποτέ. Εσύ να είσαι καλά και άσε τους άλλους να μαζεύουν τα κομμάτια τους. Σωστά μωρό μου;
Και διαβάζοντας όλα αυτά απορώ γιατί ακόμα σε θέλω, γιατί θέλω κάποιον που πονάω τόσο για αυτόν και ούτε καν του περνάω από το μυαλό του πια. Αλλά ο έρωτας είναι τυφλός και εγώ πάντα τυφλή ήμουν για σένα. Από τη πρώτη στιγμή που είχα δει μήνυμα σου, λες και βαθιά μέσα μου το ήξερα είχα πει «εμείς οι δύο θα μπλέξουμε», και τελικά μπλέχτηκα μόνη μου!
Οι τίτλοι τέλους
Χτες έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Έβαλα τα μαύρα μου τα ρούχα, τα καλά, τα “για έξω” και βγήκα να πιω και να γιορτάσω στο δικό μας τέλος. Έτσι όπως αρμόζει, έτσι όπως αρμόζει να τελειώνεις κάθε τι που σου τρώει το “μέσα σου” και εσύ έφαγες πολύ από το δικό μου. Έβαλα λοιπόν, μία τελεία αυτή τη φορά και όχι ένα κόμμα, όπως έβαζα πάντα. Αυτή τη φορά δεν ήσουν για κόμμα, ήσουν καιρό τώρα για μια τελεσίδικη τελεία που δεν είχα το κουράγιο να βάλω. Όχι δεν φτιάχτηκα,δεν βάφτηκα, δεν έβαλα το ψεύτικο μου χαμόγελο χτες. Έβαλα τα μαύρα μου τα ρούχα, και βγήκα με το μαύρο φορεμένο στο πρόσωπο μου. Κενά μάτια, άδειο κορμί. Κενό. Βγήκα αληθινή, να σβήσω αληθινά και εσένα από μέσα μου. Χωρίς πρόχειρα ξεπλύματα, ποτέ τα πρόχειρα δεν με έσωσαν από σένα. Ποτέ τα εφήμερα δεν αρκούσαν, άμα δεν ήσουν εσύ. Άλλα χτες το πήρα απόφαση, και φόρεσα τα μαύρα μου να σε θρηνήσω. Να θρηνήσω αυτό που δεν υπήρξαμε ποτέ. Να θρηνήσω το “μαζί”. Δεν το θρήνησα όμως όπως περίμενες. Δεν βγήκα να κλάψω, να σωριαστώ σε μια γωνιά και να μην σηκώνομαι, να μην στέκομαι δυνατή και όρθια στα πόδια μου. Εγώ σε θρήνησα με ποτό, με χορό, με τραγούδι, με φλερτ, με σεξ και καύλα.
Σε κάθε ποτό, σε κάθε γουλιά μου, σε όλες τις τζούρες καπνών που έπεφταν πάνω μου σαν χείμαρρος, στα τραγούδια όλο έρωτα, σε όλα αυτά δεν σε σκεφτόμουν με λύπη. Με χαρά. Είχα αποφασίσει να σε ξεκολλήσω και πάση θυσία θα το κατάφερνα. Αυτό ήταν το τέλος μας που άρμοζε. Γιατί η ψυχή μου ταλαιπωρήθηκε πολύ από σένα και πήρα ένα μεγάλο ψαλίδι και έκοψα τις λίγες πια ίνες που ‘χαν μείνει να με συνδέουν με κάτι τελειωμένο. Με σένα. Όπως αρμόζει λοιπόν, σε έναν τέτοιον έρωτα, τον έπνιξα έτσι. Ούτε σε μεθύσια, ούτε σε κλάματα, ούτε σε φωνές. Μου τελείωσαν αυτά, όπως τελείωσες εσύ πλέον, για μένα.
Μη μου τη λήθη τάρατε.
Σε θυμίζουν, και τους κόβω. Δεν με αφήνω να σε σκέφτομαι, και δεν αφήνω και σε άλλους να μου μιλάνε για σένα. Να σε δικαιολογούν. Μου τελείωσαν οι δικαιολογίες για σένα μάτια μου. Δεν έχω άλλες. Και δεν θέλω ούτε άλλοι να βρίσκουν δικαιολογίες για σένα σε μένα. Να ξεχαστείς τελείως. Οπότε σας παρακαλώ, μη μου τη λήθη τάρατε.
Σε πάγωσα. Σε κλείδωσα σε ένα κουτί μέσα μου μαζί με όσα νιώθω για σένα. Βαθιά μέσα μου. Να μην μπορώ να το αγγίξω. Πέταξα το κλειδί, για να μην το βρω ποτέ και ξανά ανοίξω το κουτί.
Πιστεύω πως δεν υπάρχει επιστροφή για μας. Για αυτό εξάλλου σε έπνιξα εκείνο το βράδυ και σε κλείδωσα μέσα μου. Έριξα τους τίτλους του τέλους μας, αγάπη μου. Μην γυρίσεις και μου αποδείξεις πως έκανα λάθος που πίστεψα ότι τελειώσαμε. Με αρρωσταίνεις οπότε έπρεπε να το τελειώσω.
Όταν σε δω, μην μου δείξεις κάτι άλλο. Παίξ’ το πάντα έτσι απόμακρη όπως ήσουν και παλιά, όταν βρισκόμασταν με κόσμο. Γιατί πάλι με κόσμο θα είμαστε, αλλά αυτή τη φορά δεν θα επιδιώξω να απομονωθούμε. Μόνο τα τυπικά να πούμε, όχι κάτι άλλο. Το οτιδήποτε άλλο, μπορεί να αποβεί μοιραίο για μένα. Και δεν θέλω να με πονέσεις άλλο.
Οπότε για αυτό σε παρακαλώ μην με ξανά θελήσεις. Κι άμα το νιώσεις να μην μου το πεις. Γιατί εγώ θα είμαι στο χείλος να ξαναπέσω στην αγκαλιά σου. Και στο τέλος θα γεμίσω όλο τρύπες από σένα. Τρύπες και αίματα από τις πληγές που μου ανοίγεις.
Μια ψυχή, που με ξέρει καλά, καταλαβαίνει πως ακόμα πονάω. -Εξάλλου τον έρωτα δεν τον σβήνεις σε μια βραδιά. Και όσοι το καταφέρνουν, θέλω να μου πουν τον τρόπο!- Μου πε, πως είμαι ένα διαμάντι. Δεν μπορεί κανένας να με σπάσει, και ότι γυαλίζω από μόνη μου, δεν χρειάζομαι κάποιον να το κάνει για μένα. Είχε δίκιο, και εσύ δεν εκτίμησες αυτό το διαμάντι. Ήθελες άλλο, πιο λαμπερό μάλλον.
Αλλά κατέληξα στο ότι κάτι έσπασε για μένα, μέσα μου, εκείνο το βράδυ. Έσπασε αλλά ακόμα και σπασμένα τα κομμάτια μου, το ίδιο σε θέλουν. Δεν φεύγουν, δεν αλλοιώνονται, δεν καταστρέφονται αυτά που νιώθω.
Ελπίζω κάποια μέρα να βρω τον τρόπο να μην με πονάνε αυτά που νιώθω για σένα. Και μέχρι τότε, θα προσπαθώ, θα προσποιούμαι. Ότι με κάνει να μην πονώ τουλάχιστον.
Αλλά ένα πράγμα φοβάμαι. Πριν προλάβω να με κάνω να μην νιώθω για σένα, να σκάσει το κουτί που σε έχω φυλάξει. Φοβάμαι μην σκάσει από την ίδια του την ένταση. Από αυτά τα πολλά που κρύβει μέσα του. Τα πολλά. Τα δυνατά. Γιατί δεν χρειάζεται να ανοίξει με το κλειδί του, έτσι κι αλλιώς αυτό το πέταξα. Άλλα άμα σκάσει, και αυτοκαταστραφεί από αυτό καθ’ αυτό, τότε μάτια μου, τότε δεν θα ξέρω πως να μην πονώ για σε.
Έχω καιρό να σου γράψω κάτι.Όχι πως δεν σε σκέφτομαι, πως δεν μου λείπεις, απλά ήθελα να σου αναφερθώ αυτήν την μέρα. Χτες, η μικρή σου έγινε 20. Και ναι, μπήκε αυτό το 2 μπροστά και την έκανε μεγαλύτερη! Φέτος όμως, δεν τα γιόρτασα όπως πάντα. Βλέπεις λείπεις και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Όλα μοιάζουν, αλλά δεν είναι ίδια. Έλειπες, έλειπαν κι άλλοι, και μία απλή μάζωξη των φίλων μου δεν θα με γέμιζε. Ήθελα κάτι διαφορετικό, καινούργιο, που να σπάει την ρουτίνα των χρόνων μου μέχρι τώρα, καθώς εσύ από μόνος σου πήρες πρώτος την σκυτάλη και έσπασες αυτήν την ρουτίνα, με το να μας αφήσεις. Ξέρω πως από εκεί ψηλά ευχήθηκες ότι καλύτερο να έχω στη ζωή μου, ξέρω πόσο περήφανος θα ήσουν για μένα -πάντα ήσουν, πάντα μου το έλεγες-. Μία αγκαλία μέσα στις πολλές που είχα, μια ευχή από τις πολλές που άκουσα, θα ήθελα να ταν από εσένα. Αλλά μου την είπες έστω κι από εκεί ψηλά. Αφού έλειπες, τίποτα δεν με κρατούσε στην Αθήνα. Να μείνω να κάνω τι; Να μαζευτούμε όπως πάντα, οικογενειακά, και να λείπεις; Δεν το βαστάει η καρδιά μου, όσο και να προσπαθώ δεν συνηθίζεται η άδεια σου η θέση. Πήγα λοιπόν στην πόλη μου, στη Θεσσαλονίκη. -Αθηναία μεν, αλλά ποτέ δεν ένιωσα σαν το σπίτι μου όπως νιώθω όταν επισκέπτομαι αυτή την νύμφη του Θερμαϊκού, μόνο εκεί τέτοιον έρωτα και αγάπη-. Μόνο αυτή μπορούσε να κάνει ωραία την μέρα μου. Μόνο αυτή, και εκείνη, εκείνη που με πονά. Ανάμεικτα συναισθήματα. Ελπίζω αγαπημένε μου, αυτό το 20 να είναι το τυχερό μου. Πονάω πολύ δεν στο κρύβω, και για σένα και για όλα όσα μου πήγαν στραβά και με έχουν σπάσει. Αλλά πρέπει να βρω τον τρόπο να με κολλήσω, άμα ήσουν εδώ, αυτό θα θελες. Αλλά εσύ, ακόμα και από εκεί ψηλά με θες χαρούμενη και χαμογελαστή, -και έχω να χαρώ 6 μήνες- οπότε η μικρή σου θα βάλει τα δυνατά της! Στο υπόσχομαι! Σαγαπάω και μου λείπεις..
(via sense-the-mystery)

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Πράγματα που έμαθα σήμερα vol22: ~ Οι φίλοι είναι ότι πιο όμορφο μπορείς να έχεις στην ζωή σου! ~Είναι σπουδαίο να κατακτάς ανθρώπους με μυαλό, αλλά μόλις το πετύχεις η ικανοποίηση και η χαρά που σου δίνεται, είναι απερίγραπτη! ~Ήθελα τόσο να σου πω “σε θέλω” αλλά οι λέξεις δεν γλίστρησαν από το στόμα μου.. ~Είναι σαν μάγια, μόνο ένα σου βλέμμα, ένα σου άγγιγμα, και με έχει καθηλώσει. Σαν να είμαστε οι 2 μας στο χώρο μόνο.. ~Προφέρεις τόσο όμορφα το όνομα μου, όσο κανένας άλλος.. ~Με θλίβει που έχει τέτοια κατάληξη,θα μπορούσαμε να μασταν πολλά παραπάνω.. ~Δύσκολο να είσαι στα ΜΜΜ και να βουρκώνεις ~Σαν την Θεσσαλονίκη δεν είναι τίποτα!
(via sense-the-mystery)
κάτι με άγγιξες/κάτι τρελάθηκα
κάτι μου χαμογέλασες/κάτι σάστισα
κάτι με φίλησες/κάτι πέθανα
κάτι με κολλούσες πάνω σου/κάτι έχανα το κόσμο γύρω μου
κάτι με στρίμωξες/κάτι σε μύριζα
κάτι με κοίταξες/κάτι σε ερωτεύτηκα ξανά