"It is what it is"

Και όσο εσύ προσπαθούσες να κατακτήσεις μια ανεκπλήρωτη Τροία, μια παντοτινή Ιθάκη πίσω σου χανόταν..

Μαμά;

Έχουμε τον πιο δυνατό δεσμό εμείς οι δύο. Το νιώθεις ε;

Δεν θα με αγαπήσει κανείς όπως με αγαπάς, το ξέρω. Αλλά δεν θα αγαπήσει και σένα κανείς παραπάνω –ή με τον ίδιο τρόπο- όπως αγαπώ εγώ εσένα. Όπως εγώ, με τον δικό μου τρόπο σε λατρεύω.

Εξάλλου ποιος μπορεί; Μοιραστήκαμε κάποιους μήνες μαζί. Ενωμένες να με κουβαλάς μέσα σου. Να είμαι το κομμάτι σου, το ολόδικο σου. Ακόμα δικό σου κομμάτι είμαι κι ας έχω μεγαλώσει. Αλλά, ε! Με προσέχεις; Δεν πρόκειται να με κάνει κανείς κομμάτι του, παραπάνω από ότι με έχεις εσύ. Δεν θα το αφήσω.

Εσύ είσαι για μένα και εγώ είμαι για σένα. Κανείς δεν μπαίνει ανάμεσα μας.

Ξέρω, έχεις και εσύ μια μαμά που την λατρεύεις όσο τίποτα, αλλά και ο δικός μας δεσμός, όπως κάθε μάνας με το παιδί της είναι ξεχωριστός. Δεν ανησυχώ, δεν σε χάνω, δεν θα μας χάσουμε. Και όχι γιατί είσαι κάτι δεδομένο –ποτέ δεν θα γίνεις-, απλά επειδή σε ξέρω. Επειδή μας ξέρω. Και έτσι ξέρω πως δεν θα χαθούμε εμείς.

Είσαι το στήριγμα μου. Ελπίζω να είμαι –έστω και λίγο- το δικό σου. Λυγίζω, όταν λυγίζεις. –Και ναι ξέρω τι θα σκεφτείς-. Η κόρη σου είναι έτσι κι αλλίως, ευσυγκίνητη. Αλλά, δεν μπορεί να σε βλέπει να πονάς και να μην πονάει το ίδιο, μην σου πω και περισσότερο, γιατί η αγάπη της για σένα είναι πολύ μεγάλη.

Μαμά μην κλαις. Έχω κι άλλα να σου πω.

Μπορεί να μην είμαι όσα θέλησες, όσα ονειρεύτηκες. Μπορεί να μην διάλεξα τους δρόμους που ήθελες να περπατήσω. Μπορεί να έκανα τα λάθη μου και να σε απογοήτευσα ή να μην πέτυχα ακριβώς όσα ήθελες εσύ να πετύχω. Μπορεί να ντράπηκες μια μέρα για μένα. Να ντράπηκες γιατί όταν ήμουν μικρότερη σε φωνάξανε από το φροντηστήριο οι καθηγητές μου και σου είπαν πως δεν είμαι επιμελής, ότι δεν διαβάζω όσο θα έπρεπε. Και εσύ γύρισες σπίτι και μου πες ότι ντράπηκες. Γιατί δεν ήξερες τι να πεις, τι να σχολιάσεις μπροστά τους για τη κόρη σου. Μπορεί τότε, εκείνη τη στιγμή να με αγάπησες λιγότερο. Μπορεί να σκέφτηκες «αχ και να ‘χα άλλη κόρη, πιο μελετηρή πιο άξια».Μπορεί έστω και για ένα λεπτό να ήθελες να με αλλάξεις, αλλά για μένα δεν πέρασε ποτέ λεπτό – στην μικρή μέχρι στιγμής ζωής μου- που να σκέφτηκα ότι ήθελα να σε αλλάξω.

Μπορεί μια μέρα να ντραπείς περισσότερο για μένα από τότε. Μπορεί μια μέρα να απογοητευτείς περισσότερο, να θες να με αλλάξεις, αλλά να σκεφτείς ότι και να το θες αυτό, εγώ και πάλι το ίδιο δυνατά με τώρα θα σε αγαπαώ.

Μαμά, περίμενε. Θυμάμαι κι άλλα. Θυμάμαι που σε είχαν φωνάξει στο παιδικό σταθμό, να σου πουν ότι δεν κάνω ότι τα άλλα παιδάκια. Ότι αυτά ζωγραφίζουν και εγώ κοιμάμαι. Ότι αυτά παίζουν έξω και εγώ ζωγραφίζω. Ότι αυτά κοιμούνται και εγώ παίζω. Μόνη μου. Σου είπαν ότι χειραγωγώ με κάποιον τρόπο, ακόμα και τόσο μικρή, τους γύρω μου. Ότι μπορούσα να περάσω το δικό μου στους άλλους. Σου πρότειναν να με πας σε παιδικό ψυχολόγο, νομίζω. Εσύ όμως τότε δεν ντράπηκες. Δεν σκέφτηκες «αχ και να ‘χα άλλη κόρη». Ήθελες αυτήν την κόρη. Την δυναμική.

Μαμά είσαι ο κόσμος μου, ακόμα κι αν δεν στο δείχνω καθημερινά. Εσένα θα σκεφτώ μόλις φοβηθώ για κάτι. Τη δική σου γνώμη θα θέλω, πρώτη πρώτη, ακόμα και για το πιο χαζό πράγμα. Τη δικιά σου αγκαλιά θα θέλω για να νιώθω ασφάλεια. Το δικό σου χέρι να κρατώ, ανάμεσα στα πολλά.

Μαμά να μην με αφήσεις. Ακόμα κι αν πέσω να με σηκώσεις. Κι αν δεν μπορείς να με σηκώσεις, άμα βλέπεις πως δεν έχω τη δύναμη και φοβάμαι, κάτσε κάτω και εσύ μαζί μου. Διώξε τους φόβους μου μακριά. Δείξε μου το σωστό από το λάθος. Δείξε μου τον τρόπο να σηκωθώ και μην μου δώσεις το χέρι σου μετά για να το πιάσω και να σταθώ στα πόδια μου. Άσε με να το κάνω από μόνη μου, αφού τις κακές σκέψεις πια τις έδιωξες και δεν φοβάμαι τώρα.

Να είσαι το κόκκινο χρώμα σε κάθε κακό που πάω να κάνω για να με σταματάς από τη βλακεία μου και να με σώζεις. Αλλά να γίνεσαι μετά το πράσινο, σε κάθε σωστή επιλογή μου.

Άμα κάποια μέρα κάνω κάτι που σε νευριάσε, αν κάποια μέρα σπάσω καταλάθος ένα φλιτζανάκι από τα αγαπημένα σου, από αυτά που σαρέσουν και πίνεις κάθε μέρα το καφέ σου, μην νευριάσεις με μένα. Πάρε με αγκαλιά και πες μου πως δεν πειράζει ένα φλιτζάνι είναι. Δείξε μου αγάπη ακόμα και σε τέτοιες στιγμές που θα ήθελες να φωνάξεις και να με αποκαλέσεις «αδέξια». Και τότε θα σου φέρω όλα τα φλιτζάνια του κόσμου για να σου αντικαταστήσω το ένα, που έσπασα.

Να με αγαπάς για όλα αυτά που είμαι και που δεν είμαι. Για τα καλά και τα κακά μου. Για όλα τα σχεδόν τέλεια σημεία μου. Και για τις ατέλειες μου. Είναι πολλές το ξέρω, αλλά αγάπα τες και αυτές. Γιατί εγώ σαγαπάω για τα πάντα σου. Σε αγαπάω όταν γελάς, όταν κλαις, όταν με αγκαλιάζεις και όταν δεν θες να μιλήσεις σε κανέναν ακόμα και σε μένα γιατί στη δουλειά σε νευρίασαν πολύ –αυτοί οι χαζοί στη δουλειά που στεναχώρησαν και νευρίασαν τη μαμά μου!-. Ακόμα και όταν δεν θες να με κοιτάς, να με ακούς –για τους δικούς σου λόγους- ακόμα και τότε, εγώ σαγαπάω.

Να με αγαπάς ακόμα κι αν λείπω πολύ από σπίτι και αργώ να γυρίσω και πάω σε μέρη που είναι επικίνδυνα και μου φωνάζεις. Ακόμα κι αν δεν φοράω ζακέτα πάντα όταν βγαίνω έξω.

Να με αγαπήσεις και για ότι σου δείξω στη πορεία. Μπορεί να αλλάξω χαρακτήρα, μπορεί να κάνω πράγματα που δεν σαρέσουν, αλλά να με αγαπήσεις και για αυτά.

Μπορεί κάποια μέρα να μην είσαι περήφανη για μένα. Και σου ζητώ συγνώμη που θα σε απογοητεύσω.

Σου ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τώρα για τις μέρες που θα ‘ρθουν και δεν θα είσαι χαρούμενη πια για μένα, με αυτά που έκανα, με αυτά που κατάφερα.

Θα ρθουν και οι κακές μας στιγμές μαμά, μα σου ζητώ ακόμα και σε αυτές, να σκεφτείς τις καλές. Να σκεφτείς πως οι κακές στιγμές μας είναι μπόρες που θα περάσουν, και μετά θα βγει το ουράνιο τόξο, όπως βγαίνει πάντα.

Θα σου ζητήσω κάτι τελευταίο μαμά. Εντάξει; Και συγνώμη αν σε κούρασα. Ακόμα και για αυτό σου ζητώ συγνώμη.

Να μην αλλάξει η αγάπη σου ακόμα κι αν δεν σαρέσουν οι προτιμήσεις μου στη ζωή, ακόμα κι αν δεν σαρέσει και δεν εγκρίνεις τον τρόπο που ζω, ακόμα κι αν δεν συμπεριφέρομαι σε άλλους όπως θα ήθελες, όπως αρμόζει.

Η αγάπη μου για σένα έτσι κι αλλιώς δεν θα αλλάξει, οπότε μην σταματήσεις να με αγαπάς επείδη κάποια πράγματα σου φαίνονται περίεργα. Άμα με κάνουν εμένα χαρούμενη να κάνουν και εσένα. Γιατί δεν κρίνω τις πράξεις σου. Άμα σε κάνουν χαρούμενη τις αγαπώ και εγώ τις επιλογές σου, όπως αγαπώ και σένα.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα χώριζα για να είμαι μαζί σου. Όχι μην το παινεύεσαι, μην χαμογελάς. Δεν χαίρομαι για αυτό. Λένε πως δεν διαλέγεις αυτόν που θα ερωτευτείς και άμα μπορούσα να διαλέξω, σίγουρα δεν θα διάλεγα εσένα. Και δεν είναι πως το αξίζεις, πως αξίζει να χώριζα άλλους για σένα, δεν θα το έκανα για αυτό. Για τη πληγωμένη καρδιά μου θα το έκανα, που όπως ένιωσε για σένα, δεν ένιωσε για κανένα.

Όποιον και να έβρισκα θα μου ταίριαζε σε κάποια σημεία, αλλά όχι σε όλα. Θα γέμιζαν κάποια κενά μου, αλλά όχι όλα. Για τι κενά όμως μιλάω; Δεν γεννηθήκαμε γαλοπούλες, για να μας γεμίσετε και να νιώθουμε πλήρης, όπως λένε. Οπότε όχι, δεν έχω κενά, είμαι ολόκληρη και γεμάτη από μόνη μου. Απλά θα πω πως ταίριαζα με αυτούς στις σκέψεις, σε κάποια ενδιαφέροντα, στα μυαλά μας. Αλλά δεν ταιριάζαμε σε όλα. Με σένα δεν έβρισκα κάτι που να μου έλειπε, είχες ότι ήθελα. Αλλά εγώ μάλλον δεν είχα ότι ήθελες εσύ.

Δεν άξιζες ούτε τα ξενύχτια μου, ούτε τα μεθύσια μου, ούτε τις κραυγές μου, ούτε τα δάκρυα μου. Δεν άξιζες την καρδιά μου. Όλο μου το είναι, που είναι τόσους μήνες αφιερωμένο και δωσμένο μόνο σε σένα. Δεν αξίζεις τη ταχυπαλμία που με πιάνει κάθε φορά που κάνεις εμφάνιση στη ζωή μου. Την εμφάνιση που διαλέγεις εσύ, όποτε θες να μπουκάρεις και να ανοίξεις την πόρτα μου, και έτσι βιαστικά όπως έκανες πάντα να φύγεις. Χωρίς να με έχεις προϊδεάσει πως έρχεσαι, και πριν καν καταλάβω πως ήρθες, να φεύγεις. Πάλι. Όπως έκανες πάντα. Αφού ποτέ δεν μένεις και δεν θα μείνεις.

Δεν είσαι για τα δύσκολα εσύ αγάπη μου. Είσαι για τα εύκολα, αυτά που είναι κοντά σου και που δεν θέλουν πολύ προσπάθεια να αποκτήσεις. Είσαι για απολαύσεις μιας νύχτας και όχι μιας ζωής. Φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι άμα δεν ξέρεις πως θα βγει. Δεν τολμάς, δεν ρισκάρεις.

Θυμάμαι ένα βράδυ στο τηλέφωνο, μου χες πει ότι δεν λες μεγάλα λόγια γιατί φοβάσαι πως θα σε ξαναπληγώσουν άτομα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν. Με είχες ρωτήσει άμα εννοώ αυτά που λέω και πως δεν είναι όλα ένα καλοστημένο όνειρο. Ήθελες να εννοώ αυτά που λέω και φοβόσουν μην είναι ψεύτικα. Η ειρωνεία; Ότι εγώ ότι είπα το ένιωθα, όσα είπα ήταν αληθινά, αλλά σε αντίθεση με τα δικά σου λόγια που δεν ήταν και τόσο. Γιατί αυτή που πληγώθηκε, ήμουν εγώ. Φοβόσουν μην σε πληγώσω και τελικά το έκανες εσύ σε μένα. Σου ανοίχτηκα τόσο για να σου δώσω να καταλάβεις πως δεν έχεις να φοβηθείς κάτι από μένα, σου έδωσα τη καρδιά μου και εμπιστεύτηκα τα χέρια σου να την κρατήσεις ασφαλή και να μην σου πέσει κάτω, αλλά σου έπεσε. Πόσο αφελής γίνεσαι όταν είσαι ερωτευμένος.

Αλλά να προσάψω τίποτα σε σένα δεν μπορώ. Έτσι κι αλλιώς, έχεις φύγει. Δεν είσαι εδώ να ακούσεις τα παράπονα μου, τα νεύρα μου, τις βρισιές μου, το πόνο μου. Γιατί μπήκες στη ζωή μου με το έτσι θέλω, τόσο ξαφνικά και με τον ίδιο τρόπο βγήκες από αυτήν. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω για να δεις πόσο διαλυμένη με άφησες. Αφού δεν σε ένοιαξε και ποτέ. Εσύ να είσαι καλά και άσε τους άλλους να μαζεύουν τα κομμάτια τους. Σωστά μωρό μου;

Χτες έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Έβαλα τα μαύρα μου τα ρούχα, τα καλά, τα “για έξω” και βγήκα να πιω και να γιορτάσω στο δικό μας τέλος. Έτσι όπως αρμόζει, έτσι όπως αρμόζει να τελειώνεις κάθε τι που σου τρώει το “μέσα σου” και εσύ έφαγες πολύ από το δικό μου. Έβαλα λοιπόν, μία τελεία αυτή τη φορά και όχι ένα κόμμα, όπως έβαζα πάντα. Αυτή τη φορά δεν ήσουν για κόμμα, ήσουν καιρό τώρα για μια τελεσίδικη τελεία που δεν είχα το κουράγιο να βάλω. Όχι δεν φτιάχτηκα,δεν βάφτηκα, δεν έβαλα το ψεύτικο μου χαμόγελο χτες. Έβαλα τα μαύρα μου τα ρούχα, και βγήκα με το μαύρο φορεμένο στο πρόσωπο μου. Κενά μάτια, άδειο κορμί. Κενό. Βγήκα αληθινή, να σβήσω αληθινά και εσένα από μέσα μου. Χωρίς πρόχειρα ξεπλύματα, ποτέ τα πρόχειρα δεν με έσωσαν από σένα. Ποτέ τα εφήμερα δεν αρκούσαν, άμα δεν ήσουν εσύ. Άλλα χτες το πήρα απόφαση, και φόρεσα τα μαύρα μου να σε θρηνήσω. Να θρηνήσω αυτό που δεν υπήρξαμε ποτέ. Να θρηνήσω το “μαζί”. Δεν το θρήνησα όμως όπως περίμενες. Δεν βγήκα να κλάψω, να σωριαστώ σε μια γωνιά και να μην σηκώνομαι, να μην στέκομαι δυνατή και όρθια στα πόδια μου. Εγώ σε θρήνησα με ποτό, με χορό, με τραγούδι, με φλερτ, με σεξ και καύλα.

Μη μου τη λήθη τάρατε.

Σε θυμίζουν, και τους κόβω. Δεν με αφήνω να σε σκέφτομαι, και δεν αφήνω και σε άλλους να μου μιλάνε για σένα. Να σε δικαιολογούν. Μου τελείωσαν οι δικαιολογίες για σένα μάτια μου. Δεν έχω άλλες. Και δεν θέλω ούτε άλλοι να βρίσκουν δικαιολογίες για σένα σε μένα. Να ξεχαστείς τελείως. Οπότε σας παρακαλώ, μη μου τη λήθη τάρατε.

Σε πάγωσα. Σε κλείδωσα σε ένα κουτί μέσα μου μαζί με όσα νιώθω για σένα. Βαθιά μέσα μου. Να μην μπορώ να το αγγίξω. Πέταξα το κλειδί, για να μην το βρω ποτέ και ξανά ανοίξω το κουτί.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει επιστροφή για μας. Για αυτό εξάλλου σε έπνιξα εκείνο το βράδυ και σε κλείδωσα μέσα μου. Έριξα τους τίτλους του τέλους μας, αγάπη μου. Μην γυρίσεις και μου αποδείξεις πως έκανα λάθος που πίστεψα ότι τελειώσαμε. Με αρρωσταίνεις οπότε έπρεπε να το τελειώσω.

Όταν σε δω, μην μου δείξεις κάτι άλλο. Παίξ’ το πάντα έτσι απόμακρη όπως ήσουν και παλιά, όταν βρισκόμασταν με κόσμο. Γιατί πάλι με κόσμο θα είμαστε, αλλά αυτή τη φορά δεν θα επιδιώξω να απομονωθούμε. Μόνο τα τυπικά να πούμε, όχι κάτι άλλο. Το οτιδήποτε άλλο, μπορεί να αποβεί μοιραίο για μένα. Και δεν θέλω να με πονέσεις άλλο.

Οπότε για αυτό σε παρακαλώ μην με ξανά θελήσεις. Κι άμα το νιώσεις να μην μου το πεις. Γιατί εγώ θα είμαι στο χείλος να ξαναπέσω στην αγκαλιά σου. Και στο τέλος θα γεμίσω όλο τρύπες από σένα. Τρύπες και αίματα από τις πληγές που μου ανοίγεις.

Μια ψυχή, που με ξέρει καλά, καταλαβαίνει πως ακόμα πονάω. -Εξάλλου τον έρωτα δεν τον σβήνεις σε μια βραδιά. Και όσοι το καταφέρνουν, θέλω να μου πουν τον τρόπο!- Μου πε, πως είμαι ένα διαμάντι. Δεν μπορεί κανένας να με σπάσει, και ότι γυαλίζω από μόνη μου, δεν χρειάζομαι κάποιον να το κάνει για μένα. Είχε δίκιο, και εσύ δεν εκτίμησες αυτό το διαμάντι. Ήθελες άλλο, πιο λαμπερό μάλλον.

Αλλά κατέληξα στο ότι κάτι έσπασε για μένα, μέσα μου, εκείνο το βράδυ. Έσπασε αλλά ακόμα και σπασμένα τα κομμάτια μου, το ίδιο σε θέλουν. Δεν φεύγουν, δεν αλλοιώνονται, δεν καταστρέφονται αυτά που νιώθω. 

Ελπίζω κάποια μέρα να βρω τον τρόπο να μην με πονάνε αυτά που νιώθω για σένα. Και μέχρι τότε, θα προσπαθώ, θα προσποιούμαι. Ότι με κάνει να μην πονώ τουλάχιστον.

κάτι με άγγιξες/κάτι τρελάθηκα

κάτι μου χαμογέλασες/κάτι σάστισα

κάτι με φίλησες/κάτι πέθανα

κάτι με κολλούσες πάνω σου/κάτι έχανα το κόσμο γύρω μου

κάτι με στρίμωξες/κάτι σε μύριζα