Aynalar Krallığı ve Gölgelerin Oyunu
Güneşin kavurduğu, topraklarının çatladığı Akamennon adında bir ülke vardı. Bu ülkede halk, gün boyu sıcakta çalışır, kazandığı üç beş kuruşla sadece bir sonraki güne uyanacak kadar ekmek ve su alabilirdi. Her geçen yıl daha da fakirleşiyor, masalarındaki ekmek küçülüyor, sırtlarındaki yük ağırlaşıyordu.
Ülkenin tepesinde, bulutların hemen altında ise Fildişi Saray yükselirdi. Orada yaşayan küçük, seçkin bir azınlık vardı. Onlar ipek elbiseler giyer, egzotik meyveler yer ve geceleri şamdanların ışığında enstrümanlar eşliğinde dans ederlerdi. Halkın açlıktan kıvrandığı bu düzende, fildişi saraydakilerin tek bir derdi bile yok gibiydi.
Halk bu adaletsizliğe tamamen boyun eğmiş değildi. Her akşam meydanlarda toplanır, kendilerine liderlik eden Gölge Meclisi adındaki muhalif grubu dinlerlerdi. Gölge Meclisi’nin lideri Kaeden, kürsüye çıkıp iktidardaki Kral’a ve saray eşrafına zehir zemberek sözler savururdu:
Sizin saraylarınız bizim alın terimizle yükseldi! Bu sömürü bitecek, adalet yerini bulacak!
Halk bu sözleri duyduğunda umutlanır, İşte bizim sesimiz, işte bizi kurtaracak olanlar! diyerek feryat ederdi. Kaeden ve ekibi, halkın öfkesini dindirir, onlara sabırlı olmalarını, sandığı ve doğru zamanı beklemelerini söylerdi.
Kral ve saray eşrafı, gücü ellerinde tutmanın en kesin yolunun kontrollü bir öfke yaratmak olduğunu yüzyıllar önce keşfetmişti. Eğer halkın öfkesini yönetecek bir kanal olmazsa, o öfke kontrolsüz bir sele dönüşür ve sarayı yıkardı. Bu yüzden Kaeden ve Gölge Meclisi’ni bizzat saray finanse ediyordu.
Bir gece, genç ve şüpheci bir fırıncı olan Jonas, saraya un çuvalları taşırken yanlış bir koridora saptı. Sarayın en gizli, en loş odalarından birinden kahkahalar yükseliyordu. Merakına yenik düşen Jonas, kapı aralığından içeri baktı.
Gördüğü manzara zihnini darmadağın etti:
Kral ve muhalefetin lideri Kaeden, altın kadehlerini tokuşturuyorlardı. Kaeden, o gün meydanda yaptığı ateşli konuşmayı taklit ediyor, Kral ise kahkahalarla kasasını gösteriyordu.
Kral gülerek dedi ki: Bugün halka harika bir umut masalı anlattın Kaeden. Öfkelerini öyle güzel emdin ki, hiçbiri saraya yürümeyi aklından bile geçirmedi. Hepsi bir sonraki konuşmanı bekliyor.
Kaeden kadehini kaldırıp yanıtladı: Sevgili dostum, onlara asla ulaşamayacakları bir gelecek vadetmek, ellerindeki ekmeği almaktan çok daha kolay. Onlar umutla beslenirken, biz gerçeği paylaşmaya devam edebiliriz.
Jonas o an anladı ki; muhalefet ve iktidar, aynı madalyonun iki yüzüydü.
Felsefi olarak bu durum, Hegel’in diyalektiğinin kötü niyetli bir simülasyonuydu. Tez (iktidar) ve Antitez (muhalefet) çatışıyor gibi görünüyor, ancak bu çatışmadan sentez (halkın özgürlüğü) değil, sadece mevcut statükonun ömrünü uzatan sanal bir denge doğuyordu.
Jonas meydana geri döndüğünde, insanların yine Kaeden’in arkasında toplandığını, onun sözleriyle uyutulduğunu gördü. Haykırmak istedi ama biliyordu ki; en zor uyananlar, uykuda olmadığına inandırılmış olanlardı.
snowghoul
gracieabrams
discoholicmusic
2087
baratheonpilled
