Myślałam, że brak kontaktu da nam przestrzeń, że w tej pustce coś się w nas poukłada. Stało się odwrotnie. Ta cisza nie przyniosła ulgi tylko chaos i tęsknotę, która nie zna umiaru. Im dłużej milczę, tym wyraźniej wiem, że to nie była droga do naprawy. To była ucieczka. Nie piszę, żeby Cię zatrzymać siłą ani wciągać z powrotem w coś, czego nie chcemy.. Piszę, bo bez Ciebie wszystko jest nie na miejscu.Dalej tęsknię. Dalej Cię pragnę. Każdego dnia. Wszystko mi o Tobie przypomina: poranki,popołudnia, wieczory, drobne gesty, miejsca, zapachy, cały kurwa youtube! Zamiast słabnąć, to uczucie rośnie. Codziennie myślę o Tobie coraz bardziej, coraz intensywniej.

Chcę Cię zobaczyć. Chcę, żebyś była obok. Chcę pisać, rozmawiać, patrzeć na Ciebie, widzieć się naprawdę nie tylko w myślach. Ta cisza mnie nie naprawia. Ona mnie łamie. Serce pęka mi po cichu, dzień po dniu. Nigdy nie byłaś dla mnie „opcją”, jak uważasz. Zawsze byłaś jedyna w moich oczach. Jedyna rozumiesz.Jeśli kiedykolwiek sprawiłam, że poczułaś się inaczej, to nie była prawda o moim uczuciu tylko o moim strachu i nieudolności w mówieniu tego, co naprawdę ważne.

Nie piszę, żeby naciskać ani zmuszać. Piszę, bo nie potrafię już udawać spokoju i muszę to wszystko tu z siebie wyrzucić. Myślę o Tobie bez przerwy, tak jakby każda chwila bez Ciebie była stratą czasu, jakby życie bez Twojej obecności było tylko czekaniem na powrót. Cisza miała być wybawieniem. Stała się więzieniem. I to nie jest tęsknota, która mija. To jest tęsknota, która rośnie. Każdego dnia. Każdej nocy. I nie wiem już, jak żyć z tym bez Ciebie, bo wszystko mi o Tobie przypomina nawet rzeczy, które nie powinny. Ja nie potrafię bez Ciebie żyć, i nie chodzi o rolę jaką grasz w moim życiu. Ja nie potrafię żyć, bez twojego głosu, bez Twoich rąk, bez twoich oczu, bez Ciebie obok, bez twojego śmiechu, bez twojej głupoty czasem, bez twoich mądrości. Nie moge tak. Ale powiedziałam sobie, że nie mogę mieszać dalej. Ja doskonale rozumiałam i rozumiem że nie zasługujesz na karuzelę jaką miałaś w relacji ze mna. Ale nie potrafiłam inaczej na tamten moment, pomimo naszych żyć ja musialam i chciałam Cię mieć blisko. Ja żyłam z tego. Jakby relacja z tobą była moim tlenem do życia, ja żyłam tylko dla tych chwil. A teraz? Ja właśnie teraz nie wiem po co żyje. Wszystko się tak zepsuło, wszystko poszło się tak jebać. Ale nie mam odwagi, powiedziałam sobie ze nie przekroczę tej granicy znów. Chyba więcej mam odwagi, z zobaczeniem się z Bogiem, niz naprawy nas. Ale chociaż wtedy zrozumiesz co znaczy "nie mogę bez Ciebie żyć" to głupie wiem. Ale jedna myśl krąży w mojej głowie bez przerwy: że jeszcze będziemy razem. Że to się uda. Że gdzieś tam, mimo wszystko, czeka na nas moment, w którym znów będziemy blisko. I im bardziej próbuję się od tego odciąć, tym głośniej ta myśl wraca, jakby była wbudowana we mnie na stałe.Ciągle słyszę w sobie głos, który mówi, że w końcu będziemy razem. Nie wiem, skąd to się bierze. Może z nadziei, może z głupiej wiary, a może z czegoś, czego nie potrafię nazwać. Bo ja naprawdę wierzę w to przeklęte przeznaczenie w naszej sytuacji. W nic innego tak nie wierzę jak w to.

Nie dlatego, że nie czuję. Właśnie dlatego, że czułam za dużo. Za mocno. Za długo. Ten rok mnie nauczył, że czasem trzeba wypuścić z rąk nawet to, co kiedyś było wszystkim. Bo inaczej nie da się iść dalej.

Dlatego zostawiam to wszystko tutaj - słowa, co się we mnie tłukły miesiącami, żal, który już nie ma sensu, wspomnienia, które kiedyś były skarbem. Nie żałuję niczego. Naprawdę. Bo były momenty, które dały mi więcej życia niż całe lata później. Ale z nowym rokiem nie chcę już żyć w półcieniach. Nie chcę udawać, że coś jeszcze czeka na swoją szansę. To jest końcówka, świadoma i spokojna.Wybrałaś życie z nim, pokazując tym samym, czego naprawdę pragniesz, Νie wierzę w wymόwki, ze nie miałaś wyjścia,decyzja była Twoja, i ja nie miałam z tym nic wspólnego. To nie moja wina. Wszystko, co było, miało sens tylko wtedy, gdy mogłam mieć nadzieję, że razem pokonamy to, co życie stawia na naszej drodze. I choć próbowałam wierzyć, że wszystko ma swój porządek, prawda jest taka, że żal, który czuję,jest większy niż wszystko, co razem przeżyłyśmy. Kochałam Cię..choć to uczucie jest już poszarpane, krwawiące i zmęczone. A może tak bardzo mnie skrzywdziłaś, bo kiedyś ja skrzywdziłam Ciebie. Myślę o tym często. Nie uciekam od tego. Rozumiem to. Jeśli to jest kara przyjmuję ją bez krzyku. Ale zrozumienie nie leczy ran. Zapłaciłam za swoje błędy. Nie mogę już płacić dalej. Nie mam w sobie siły, by jeszcze raz patrzeć, jak wybierasz kogoś innego, jakby to, co było między nami, było tylko przystankiem nigdy celem.

Dlatego tak długo się nie odzywam. Trzymam dystans. Nie piszę, nie szukam spotkań. To nie kara ani gra to próba uratowania samej siebie. Muszę to wszystko poukładać od nowa, w ciszy, bez rozdrapywania ran. Złamałaś mi serce. Teraz już to wiem, bez wątpliwości. Nie masz pojęcia, co czułam, gdy na Ciebie patrzyłam, gdy Cię dotykałam, gdy przytulałam Cię wtedy, gdy byłyśmy bliżej niż kiedykolwiek wcześniej. W tamtych chwilach zrozumiałam też coś bolesnego jak wiele jest powodów, dla których nie możemy być razem. Jest ich mnóstwo.

Ale wszystkie one wyrastają z jednego źródła ,z Twojego wyboru. Nie było z Twojej strony żadnego prawdziwego potwierdzenia „kocham”. Były tylko słowa. Słowa o tym, że jestem Twoim życiem, zniknęły tak szybko, jak zostały napisane.

Kiedyś powiedziałam Ci, że gdy mnie przytulasz, czuję się tak, jakbym nigdy nie była skrzywdzona. Dziś wiem, że to już nie wróci. Teraz, gdy ktoś kiedyś mnie przytuli, będę pamiętać nie ulgę, lecz moment, w którym zostałam złamana. Nie mam do Ciebie żalu. Naprawdę.Wybrałaś swoje życie ,życie, które zostało Ci podyktowane przez innych. Przyjmuję to takim, jakie jest.

Mam tylko nadzieję, że ten wybór da Ci spełnienie. I szczęście, którego tak bardzo szukasz. Chcę zostać przyjaciółmi. Chcę móc normalnie się do Ciebie odezwać, porozmawiać, zapytać „jak u Ciebie ” już nie tak często jak kiedyś, nie tak blisko. Potrzebuję tego dystansu, żeby naprawić to, co we mnie pękło. Żeby nauczyć się patrzeć na Ciebie bez żalu, a z cichą radością, że to, co było, było naprawdę piękne.Przepraszam, jeśli przez resztę życia będę patrzeć na Ciebie z miłością. Inaczej nie potrafię. Ale obiecuję: nie zbliżę się. Nie namieszam już bardziej, niż same to zrobiłyśmy. Zostanę po właściwej stronie granicy.Złamałaś mi serce raz.

Złamiesz je jeszcze dwa razy ślubem i ciążą. Wiem to. I wiem też, że to przetrwam. Wytrzymam ten moment. Będę patrzeć, jak dostajesz życie, którego ja nie mogę Ci dać. Ten ból jest inny. Cichy. Głęboki. To ból niezrozumienia. Bo nie rozumiem, dlaczego chcesz spędzić życie z kimś takim jak on.Dlaczego wybierasz nudę zamiast prawdy, schemat zamiast oddechu. Dlaczego zgadzasz się żyć według wartości swojej rodziny, a nie własnych. To nie są Twoje pragnienia. To oczekiwania innych, którym ulegasz zbyt łatwo.Znam Cię. Wiem, jakie masz potrzeby. Wiem, co sprawia, że czujesz, że żyjesz. Dlatego nigdy nie zrozumiem, dlaczego wybrałaś to, co sprawia, że powoli umierasz. I mimo wszystko życzę Ci szczęścia. Nie dlatego, że rozumiem Twój wybór. Ale dlatego, że Cię kocham. I choć serce wciąż krzyczy twoje imię, rozum już nauczył się ciszy. A gdy kiedyś pomyślisz o mnie niech to będzie ciepło, nie ból. Bo ja już wybaczyłam, Tobie i sobie. Życzę Ci dobrze. Prawdziwie dobrze. Żebyś znalazła to, czego szukasz, i żebyś nie musiała już wracać do historii, których nie potrafiłaś kontynuować. Skoro wyrzucam z siebie ostatni raz tutaj, swoje myśli i uczucia. Powiem też wprost, do dziewczyn za które oddałabym życie, a mimo to nie zostałoby to docenione. Im dłużej milczę, tym wyraźniej słyszę, jak bardzo jestem sama. Zaczęłam rozumieć nie słowami, ale ciszą jak mało dla Was znaczę. Nie pytacie, co u mnie. Nie pytacie, jak się czuję. Nie pytacie, czy jeszcze mam siłę. A ja ją traciłam dzień po dniu. Żyjecie swoim życiem, we dwie, obok siebie. Beze mnie. I nie chodzi nawet o brak spotkań chodzi o brak ciekawości, brak troski, brak zwykłego „jak u Ciebie?”. W tym wszystkim zaczęłam się zastanawiać, po co ja Wam w ogóle jestem. Skoro siebie macie, a ja staję się tylko tłem, milczącym dodatkiem, kimś zbędnym.Nie wiecie nawet że moja nowa diagnoza była dla mnie ogromnym ciężarem. Że przez ostatni miesiąc walczyłam o zdrowie, z realnym strachem, że moje życie może potoczyć się w bardzo złym kierunku. Ryzyko raka to nie było abstrakcyjne słowo, tylko coś, co naprawdę zawisło nade mną. Wyniki nie kłamią. A Wy nawet nie byłyście tego świadome bo nie zapytałyście co u mnie od x czasu. I to boli bardziej niż sama choroba. Pamiętam czasy, kiedy ktoś pisał pierwszy. Kiedy ktoś proponował wyjście, spotkanie, zwykłą obecność. Teraz tylko ja o tym myślałam. Od dłuższego czasu tylko ja. Tylko ja się starałam. Tylko ja walczyłam o to, żeby ta przyjaźń jeszcze istniała. Z czasem zrozumiałam, że walczę sama. A o mnie nie walczy nikt. Nie chcę już tak żyć. Nie chcę relacji, w których muszę przypominać o swoim istnieniu. Nie chcę być tą, która zawsze rozumie, zawsze czeka, zawsze usprawiedliwia cudze milczenie. Zbyt wiele mnie to kosztuje. Dlatego wybieram narazie ciszę. Nie jako karę, nie jako dramat ale jako ochronę samej siebie. Kto będzie chciał mnie naprawdę, ten się odezwie. Kto będzie chciał zostać, znajdzie drogę. Ja już nie mam siły ciągnąć tego sama.Długo nosiłam to w sobie. Za długo. Myślałam, że jeśli będę cierpliwa, jeśli dam przestrzeń, jeśli jeszcze raz zrozumiem, jeszcze raz poczekam to coś się zmieni. Ale cisza nie zmienia się sama. Cisza tylko rośnie. Nie piszę tego, żeby kogoś obwiniać. Piszę, bo w końcu muszę być uczciwa wobec siebie. Przestałam mieć siłę udawać, że wszystko jest w porządku, gdy nie jest. Na razie zatrzymuję się. Cofam krok. Przestaję ciągnąć coś, co powinno iść samo. Jeśli ta relacja ma jeszcze sens, pokaże to czas i wasza inicjatywa nie moje kolejne próby.

Ja potrzebuję teraz spokoju, troski i prawdy. Jeśli kiedyś spotkamy się w tym samym miejscu, z taką samą gotowością dobrze. Jeśli nie, będę umiała to przyjąć.

To nie jest zniknięcie. To jest moment, w którym przestaję udawać, że mnie to nie boli. A zaczęło boleć w kurwę mocno. Kiedy niebo rozświetlą fajerwerki, a czas na moment zatrzyma się między jednym a drugim rokiem, pomyślę o Was. Nie z żalem. Z miłością. Taką, jaka zostaje, gdy wszystko inne już odeszło. Ale ta miłość nie wyjdzie już na zewnątrz zostanie we mnie, jak ciepło pod skórą, którego nie trzeba nikomu udowadniać. Jesteście częścią mojego świata. Prawdziwą. Dlatego nie potrafię myśleć o Was chłodno. Ale potrafię już myśleć o sobie łagodnie. I to zmienia wszystko.

W starym roku zostawiam czekanie, wyciągnięte ręce i pytania, na które nigdy nie przyszła odpowiedź. Zostawiam siebie zmęczoną, liczącą na cud czyjś zamiast na własną siłę. Ten rok zamykam jak książkę, do której nie trzeba wracać, żeby wiedzieć, co w niej było. Nowy rok witam ciszą, ale to dobra cisza taka, w której serce w końcu słyszy samo siebie. Idę dalej bez pretensji, bez walki, bez potrzeby bycia zauważoną za wszelką cenę. Do zobaczenia wkrótce!

Twoje usta znalazły moje, a świat zniknął w jednej chwili. Całą sobą mnie całujesz delikatnie, czule, tak, że każdy Twój ruch ma w sobie tajemnicę, którą odkrywasz tylko dla mnie. Czuję, jak ogarnia mnie fala dopaminy, jakby każdy Twój pocałunek wstrzykiwał do mojego ciała prąd czystej rozkoszy.Nie potrzebuję niczego więcej żadnego dotyku, żadnego gestu, tylko Ciebie i Twój ciepły język. Każda Twoja delikatna, a zarazem namiętna pieszczota jest jak iskra, która podpala moje wnętrze. Moje ciało szaleje, karuzela emocji kręci się tak szybko, że tracę orientację w rzeczywistości, a ogień w mojej głowie pali wszystko dookoła.Orgazm nie wymaga niczego więcej wystarczają mi Twoje usta, Twój oddech, ciepło, które przenika mnie całkowicie. Jesteś wszystkim, czego kiedykolwiek mogłam pragnąć, a każdy Twój pocałunek jest jednocześnie spokojem i burzą. Cała ja dryfuję w tej ekstazie, w Twojej obecności, bez granic, bez hamulców, tylko Ty i ja, w tańcu rozkoszy, który nigdy nie ma końca. Każdy Twój ruch ust, każdy pocałunek, każde muśnięcie języka sprawia, że chcę więcej chcę Cię całą sobą, teraz i zawsze, bez końca.