ben çilingir ararken sen anahtar cebinde gelmiştin. sağ ayağınla gir. güzelim, bir kusurun benimse bazı batıl inançlarım var, seni ilk gördüğüm an arkamda parmaklarımı çapraz yapmıştım. kahkahanla 5 metre öteden seni tanıdığım günü hatırlıyorum bazen camdan sarkıp sigara sararken falan. böyle anlar hep köşeye sıkıştırıyor insani, silahini birak öyle konuşalım diyorum yukaridakine. sen hep omzumdan konuş istiyorum .hatırladığım günlerin hep ayrı bi rengi var gökyüzü kırmızı. yokuş yollar falan. oturduğumuz banklar var bizi bekleyen kuşlar okşanmadık başlar tutulmamış eller falan klasik hep işte sen tamamla. tekele diye çıkıp dönmeyen başlar. yanında daha yoğun kokan çiçekler var yemin ederim ki süslü laflarla işim kalmadı. şimdi ben o beş katı tek solukta çıkarım, ama bu kazdığım kuyudan nasıl. anlat. kırmızı koltuklayım. elim kırmızı aklım kırmızı sokaktan gecen araba kırmızı ışık kırmızı. evren dur diyor, yukarı doğru gülümsüyorum. naptığını görüyorum şansımı zorlayacağım diyorum. yine başkaları haklı çıkıyor. teselliler ziyaretlerağlamanöbetleri. yenilen pehlivan güreşe doymazmış ben yerde sürünmeyi komando eğitimim sandım. birileri ben demiştim desin diye başladım yine. sandım ki denge tahtasi, sandım ki adımlarımı iyi hesaplarsam düşmem. aslında baştan beri duvarının dibinde oturuyormuşum. kafami ellerimin arasina aldim. lütfen anlama, artık beni anlama ki özgür kıl! hep dünyaya karşı diz haykırmamla meşurdum, “beni anlayın, ne olursunuz!”. bir gün biri çıktı, neyden bahsettiğimi biliyordu. ödüm koptu. ben hep anlaşılmamak için konuşmuş yazmışım meğer. şimdi bildiğim hiç bir dilin anlamı yok, şifremi kırdın. hangi alfabeyi kullansam apaçık ortadayım. lütfen beni anlama. özgür kıl.

açtığın yarayı bildigimden, yerini, yerimi ezberlediğimden. sana geldiğim yoldaki trafik polisinden. hız cezası yediğimden. bak böyle olmaz bu kadar hızlı tüketilmez bir sevda, deyişinden. her gece yatmadan kendime hatırlattığım gerçekten. senden kaçışımın yollarını senin açısından, dur tabelasından. bas bas bağıran kırmızı ışıktan, görmezden gelişimden. hiç korkmayışından. başkaları gibi olmayışından. en çok da başkaları gibi olmayışından korktuğumdan. düşeceğim yatağı senin yapışından. kabarttığımız yastıklardan. gülmekten yanaklarımın acıyışından. metroda tutunduğum direkten. o gece tuttuğum elinden. bindiğim taksilerden, en çok da kaçırdığım otobüslerden. bir hastane duvarında aklıma gelişinden. bir insanin düşündüğü ilk ve son şey olabilmenden, ama hiç orada olmayışından. bilmeden. durman gerektiği en çok senin bilmenden. ve elinin frene gitmeyişinden öpüyorum. o uçurumun kenarındayken benim el frenine güvenmediğimden. elimin gitmediğinden .ihtimallerin heyecanına her gün su verişimden. çok üzgünüm ama bu kadarcık bir ihtimalim peşinden bir ömür daha gidilmez.

varlığın, tutunduğum her başka dalda 'çıt' sesi.

bilmediğin yanlarım var bilmediğin şeyler bilmediğin yerler neyse muhim değil. çünkü hepsinde seni aramışım. seni bir mendil gibi hep sağ cebimde taşımışım. şehirler yıllar yollar aşmışım bırakmamışım. her gün aynı şiddetle değil ama hiç vazgeçmeden tutmuşum.

bu şiiri sana başını okşarken okumayı dilerdim, birçok şey diledim 3 sene 12 mevsim 4 kış, aklımdan bir tek seni geçirdim. namlunun ucu hep kendime hep kendime, sana atılan bütün kurşunların önüne atladım hiç sesimi çıkarmadım, yine namluyu hep kendime hep kendime. yalnız yapmaktan korktuğum her şeyi birer birer başıma yıktım. bütün kalelerimi düşmanlara emanet ettim, bile bile hep yine namlunun ucu kendime yine kendime kimse duymasın diye sessiz sessiz adını tekrarladım bir dua gibi çok sıkı tutulmuş bir hayal gibi dedim bir şeyi çok istersen evrendeki her şey bunun için iş birliği yapar, yalanmış ya da evren bana karşıymış. hep seni karşıma koydu. bir nevi teşekkür çünkü artık gözlerini görebiliyorum. bir nevi yakınma çünkü hiç yanımda olamadın, olduramadım. ne kadar istesem de ne kadar istesen de. zaten istemezdin, sözün gelişi. namluyu yine bana yine bana çevirdim. yine namlu kendime yine namlu kendime

yağmur yeni yağmış bütün banklar ve benim gözlerim hala nemli. otobüs bekliyoruz hastane durağında, birileri ölmüş birileri doğmuş sırtımızı verdiğimiz duvarın ardında. o an için hiçbiri muhim değil. ağzından çıkacak iki kelimeye muhtacız ikimiz de ve ben seni çok seviyorum. artık süregelme hali olarak seni çok seviyorum. kaldırım taşlarında çizgilere basmamak gibi seviyorum bu denli saçma ve bu denli çocukça diyorum içimden. dünya düzeni değişmiş gibi seviyorum, ayak uydurmaya çalışıyorum her gün. bir kez daha sigaranı yakıyor ve otobüsleri kaçırmayı dert etmiyosun hiç, yetişmen gereken bir yer yok, o an için o duraktan başka hiç bir yer yok. bi sonrakine bineriz diyorsun ve ben seninle geçirceğim dakikalara bir bir teşekkür ediyorum arttıkça. yolları izliyoruz yanımızdan aktıkça, ben seni izliyorum, aksi mümkün değil. gözleri olan herkes seni izlemeliymiş gibi seviyorum seni. bir tanrı varsa o da sensin diye yineliyorum içimden. ibadet gibi su gibi ekmek gibi. devamlı sana yeniliyorum. yaşlı bir kadın yanına oturayım diye yer veriyor bana bu denli saçma bu denli tutkulu seviyorum, otobüs park durağında duruyor, bizle beraber 3-5 çocuk iniyor. senden o iki kelime asla çıkmıyor. çıkmasın. eve dönüyoruz. dünün aynısı. ama ben seni dünden çok seviyorum.

sen dünyamın öbür ucunda 18 tane mum üflüyorsun şimdi ve ben 18 kez ismini sayıklıyorum. 18 kez aklımdan geçiriyorum yüzünü, bu unutuşa karşı bir mücadele sadece. düşünmeden edemiyorum gözlerini son kez ne zaman göreceğim diye, son defa olduğunu fark edebilecek miyim diye. sana nice 18 yıllar diliyorum gözümün ilk ağrısı kalbimin ilk sızısı, çillerinden öpüyorum, alıp başımı kalbine koyuyorum. seni her zaman aynı yerden seviyorum, hep aynı köşebaşında seni bekliyorum. bilmediğim sokaklara çiçekler ekiyorum, ve bu gece adını son bikaç kez daha sayıklıyorum.

adını mıh gibi aklıma kazıdım