Yitirmeye nazır bir sevdanın azami sıkıntısı, Kırık bir hatırın buruk avuntusu Gidişlerin en afilisi, hasretin çetin mücadelesi, Ayrılığın yegâne ganimeti, keşkelerce fotoğraf albümleri.

İnkisar illeti gecenin zilli köçeği, Gece ağırbaşlı girdap, hasreti yorgan bilene. Sabaha varana kadar ya kordur ya üşütür, Bir çift kara gözün hayali ile süründürür.

MUĞLAK BİR KULAÇTIR SEVDA Hasretin manivelayı zorladığını, bilsem kaç ton bastığını- Öyle, alelade kaldırıp atılacak bir şey olmadığını- Bilseydim, yol beklerken gönlün çıkmaza düştüğünü- Bilmem, bu kadar bağlanır mıydım? Sevdanın en nihayet hasrete gebe olduğunu- Bilseydim gayretli telaşımın lüzumsuz olduğunun- Bilseydim, tek yanlı sevginin en afili yalnızlık olduğunu- Bilmem, yoluna meraklı bir sevdaya tutulur muydum? Soğuk iklimler, tan griliği, yalnızlığı tanıyanlar mezarlığı- Asude idim, avare bilinirim ki beyhude! Bir merhabana özlemle dolanacağımı bilsem- Gözlerinde şavkıyan şuh neşeye bu kadar bakınır mıydım?

CEBİMDE TAŞIRIM HASRETİ Son kozlarımızı oynuyoruz, Meşum sevdanın hileli zarlarıyla. Ya hayat avuçlarımdan kayacak, Ya da ben nihayet hayata dahil olacağım. Kaç yaş daha görür gözlerim, kaç mevsim daha? Daha ne kadar kaçabilirim temeli mezbele bir solukla? Ne kadar uzağa savurur beni, Yanıp tutuşan bir sevdayla tabanlarım? Tamam diyorum, bu kez oldu! Silindi hatırası, kayboldu zihnimin dehlizlerinde. Yakmıyor düşüncelerimi yangından kopuk tebessümü. Pencerelere koşmuyorum artık yağmurlu günlerde. Beklemiyorum da kapımın çalmasını. Ümidim tükendi, kalmadı diyorum ama, Kara gözlerini görmeden de yummak istemiyorum gözlerimi. Unutmak mı istiyorum, hatırımda yaşatmak mı seni? Yazıp yazıp silmeseydim müşterek hayallerimizi, Tozlu rafların ardında saklamasam yazılı onca hayali, Bu kadar zor olmayabilirdi unutmak terli bir bedeni. “Bırak!” diyorum bazen kendime, Bırak yakasını gitsin her şeyin. Kokusu, hayali ve uykulu gözleri kaybolsun marazi yanımdan. “Ama anılar?” diye soruyorum işte tanrım! Parmak uçlarımdan kayıp giderken, Resimlerde durduğu gibi sakin de değil ki, Aklımın ücralarında biriken uzanışlarımız. Güçlü bir insanım oysa, Yüküme sevda dahil olmasa. Taşıyan ben değil miyim bu yaşanmışlığın yükünü? Yorgun düştüğüm, mecalsiz kaldığım günler başımı kaldırıp göğe, Fezada müspet bir mucize gibi, Metaneti yakama yapıştıran sen değil misin Tanrım? İnfilak eden vakur yüreğimde sarmaşıklanan şu meşum hasreti, Okuyayım şimdi de hangi kitapta buyurduysan rahat bir soluğu. Bir çınar gölgesinde yaslanıp sığınayım muktedir adına.