MYHEARTisYOURS

So i just open this tumblr again, wanna write/ express rants about life. Ang labasan ko ng bigat sa dibdib ko.

Araw araw ang bigat. Why do i chose this kind of life? Ang dami naman choices noon eh.

Everytime i hear the song “Multo” ang daming pagsisisi at multo na nagpaparamdam sa isip ko.

I dont know.

Kapag usapang kasal, parang iritado siya.

Hindi naman na ako mag aantay,

Kung may ibigay si Lord. Tatanggapin ko.

Hay, hindi siguro para sakin.

Kasi kung oo, gagawin naman ni Lord eh.

Lagi ko nararamdaman na hindi ako mahalaga.

Namimiss mo yung mga gala at pinupuntahan mo noon.

Nung bata ako, pag malungkot at stress ako. Mula San-Andres papuntang Malate sa may Baywalk. Nilalakad ko yun. Habang naglalakad. Nagmumuni muni ako. Dinadaan ko sa pagod sa paglalakad yung lungkot na nararamdaman ko.

Pag-uwi ko. Pakiramdam ko parang okay na ako.

Ngayon, kapag malungkot ako. Eto, nakakulong lang ako. Hindi makapasyal. Hindi makaalis. Ewan ko.. may sarili naman akong paa.

Minsan, naghihintay lang din talaga ako ng may mag-aya sakin.

Gusto kong magpakalayo layo..

FYI. Hindi ako masaya.

Araw araw.

Paano ba maging masaya? Kase hindi ko na alam kung pano. Tinatanggap mo na lang palagi mga nangyayari sa buhay ko.

Akala ng iba masaya ako. Pero hindi.

Hindi ko makita, o mahanap, o ayaw magpakita ng taong tatanggap sa physical na meron ako.

Physical na lang ba ang tinitignan para kapurihan at mahalin ng tao?

Pero kahit Dyosa ka pa.. niloloko pa rin.

Hays nakakapagod na. Pagod na pagod na ako. Mula noon hanggang ngayon. Jusko..

Parang gusto ko na lang mawala sa mundo. Para hindi ko na nararamdaman lahat ng to. Pagod na kong maging matapang at matibay. Pagod na kong makita ng tao na kaya ko palagi. Pero ang totoo hindi ko na kaya.