Słowo Boże

“Cały świat jest straszliwie przepełniony wspomnieniami tej, która istniała i którąm stracił.”

Raz na jakiś czas w naszym życiu pojawiają się ludzie, po których sprzątamy latami.

Wiesz, co od kilku miesięcy dzieje się w mojej głowie? Od stanu otępienia przechodzę w maksymalną chęć życia. Potrafię obudzić się przerażona i za kilka godzin mieć wszystko w dupie. Jednego dnia myślę, że najważniejsze jest tu i teraz, a drugiego wpadam w panikę, że jednak nic już nie będzie takie samo. 

- Zachowujesz się jak dziecko. - Oczywiście, że tak. Czy ja kiedykolwiek miałem ambicję, żeby być dorosłym? 

Byłem dzisiaj nad morzem. Siadłem na chwilę na skarpie, na plaży. Patrzyłem na Bałtyk, patrzyłem na niebo. Patrzyłem na wodę, myśląc, że jeszcze jestem młody, a czuję się tak staro.

„Jeśli ktoś lub coś ma cię zaskoczyć, i tak to zrobi, nieważne jak nerwowo będziesz się rozglądał, jak cicho będziesz szedł, na ile zamków będziesz zamykał drzwi.”

“Czekam. Niech to się już wydarzy. Oczywiście, że się boję. Ale dobrze wiem, że ten strach nie ma na nic wpływu, niczego nie przyśpieszy ani nie spowolni. Jest, jak jest. Tak ma być. Tak wyszło. Chciałem, by było inaczej. Można sobie chcieć. Chcieć zawsze można. Nikt tego nie zabrania. Nikt za to nie płaci”.