Rabia Akbas

Bin bir cesit siluet arasında saklanıp kalmıs gibi yasadım bir vakit Uyudugumu sandım kendimi hapsettim Elimin kolumun sıgmadıgını anladıgım su geceler de napıcagıma dair tek bir cumlem yokken beni rahatlatan tek sey bu olsa gerek. Binbir cesit insan var ve gencler hic biri birbirinin hissettigi seyleri hissedemiycegi kadar muazzam yaratılmıs. Lütfen kendinizi bos yere anlatmaya calısmayın

Gozunu kapattigin an kipkirmizi bir isik ve parlayan tek bir nokta Bugun ne yapmam gerektigini,insanlari degilde bugun,simdi ne yapmam gerektigini ilk defa dusundum Metabolizmami sorguluyorum Neden boyle? Kendinden ayri bin parcaya bolunmus puzzle insanlari neden bin defa sorgulayip dusunebilir bir insan? Gerek var midir ki bu iskenceye Bu gece ilk defa kendimi degistirmeye ve susmaya calistim Kendimi kendimle basbasa biraktigim her an insanlardan daha farkli oldugumun kanitini kendime sundum. Fakat bunu kimseye vurgulamadim ve asla birseyler hakkinda kimseye bilmislik taslamadim. Hayati bu kadar toz pembe yasamak ve bir okadarda her seyin farkinda olmak ne kadar zor olursa o kadar zorluk yasadim. Geri kalanlarin ardindan gozumu kapattigimda evet oldu ve vardin suan hissetmiyorum demesini bilsemde Olur olmaz seyleri her zaman bas koseme koydum Degistirmesini bilen her insana benden selam olsun Eger benim kadar her seyi derinden yasayan ve dusunen bir insan daha varsa,bu gece gozlerimi kapattigimda beni bulsun. Geldiginde onu bulmak dilegiyle

Katilini affedersen seni bir kez daha oldurur

Okadr uzaklasmak ki derdim kendimi ucurumun kiyisina vursam uzaklasmis olur muyum diye dusunuyorum Okadar icten ki derdim kendimi bana vurdugum an icim paramparca ve bi an bi kiyida gunesleniyor bulurken bi anda ateslerin ustunde tahta bir duzlukte buluyorum Kafam okadar birbiriyle kavgada Cenaze namazini bilmeyen bir adamin telasi Bayramlarda el opmeye cekinen yabanci insanlar Kafasi guzelken ciddi durmak isteyen karakterler Bir bebegin dogumundaki annenin o icten acisi ve icine sigdiramadigi sevgisi Ne diyeyim Uzuluyor insan ve tas olsan catliyorsun ama insan iste olunmuyor

Sarkilarda seni bulmak icin uyudugum gecelerde,kelimeler bile anlamlarini yitiriyor. Bozuk zeminde camurdan kale yapan kucuk bir kiz cocugunun gun sonunda ellerinin camurlu kalmasi gibiydi her sey. Geceleri gereksiz buldugum durmadan yanan sari trafik lambalari Ne tuhaf onlara bakinca bile gozlerim doluyor Hic kalbinin patlayacak gibi sizladigi oldu mu? Nefes aliyorsun,vermeden tekrar almak zorundasin icin icine sigmiyor. Sabah ogle aksam kursak dedikleri bir yer var orda kaliyorsun her seferinde Gittim fakat bir elim sende gozum arkada kaldi,gururdan sayip gitmesini bilenlerden degildim. Gittim kararli adimlarla yurudum gectim fakat sende kaldigimi sana belli etmeden gittim. Insanin yapmak zorunda oldugu ne kadar hic bir sey olmasada ben “zorundayim” yalanina sıkıştırarak gittim. Her seyimin sende kaldigini dusunmeden gittim. Vazgectigim anda bitti savasim