gelijkmoedigheid

Ik had mezelf terminaal verklaard. Levensverwachting: onbepaald. Niet dat ik kanker had, of een ernstig virus, geen zorgen, ik was ‘gewoon’ depressief. Dat zit toch maar ‘gewoon’ in je hoofd, niet? Moest ik ‘gewoon’ uit m’n bed komen en wat doen met m’n leven, dan ging dat wel voorbij. Ik liep rond met een glimlach, dus het kon toch niet zo erg zijn. Al groeide die enkel door het zonlicht en werd ’s nachts gewaterd door mijn tranen.

Een depressie is ietwat als een genitale wrat, je houdt het best voor jezelf. Bij de kleinste verkoudheid ga je maar om een pak dafalgans en daar houdt het bij op, maar een depressie? Vaak verdwijnen genitale wratten ook uit zichzelf.

Ik verloor interesse in alles, zodat ik gewoon lui was en niet levensmoe. Ik schilderde met mijn bloed, zodat ik aan kunst deed en niet aan zelfverminking. Ik dronk mezelf te pletter, zodat ik mezelf even kon vergeten. Ironisch genoeg voelde ik me beter boven de wc na mijn zoveel teveelste whisky, dan wanneer ik bloednuchter was. Zouden demonen als vergif naar buiten komen? Of zou ik nog een Lucky Strike opsteken om het als ongedierte uit te roken.

Misschien moest ik het maar eens hard in hun gezicht geroepen hebben, wanneer iedereen het weer eens afwimpelde. Ik ben depressief! Nee, het is geen fase, ik ben niet gewoon triest en natuurlijk zijn er ‘mensen die het veel erger hebben’. Maar dat neemt niet weg dat ik in een diepe put zit en dat het er op lijkt dat ik er zelf niet uit zal geraken. Mijn ladder is te kort en de treden zijn gemaakt uit relativatie en teleurstelling.

Misschien wordt het eens tijd dat we een depressie als een serieuze ziekte gaan behandelen. Misschien lijden de mensen het dichtst bij je eraan en kan je het eens menen als je vraagt hoe het gaat en niet doen alsof als je dan toch eens luistert.

movie lookbooks — crimson peak 🩸

Local graveyard on film.