ne zaman sevineceğim kendime?

sessizliğimle yeni boşluklar üreteceğim. bir gün yok olduğumda yani olmamaya devam ettiğimde kimse hiçbir şey anlamayacak.

ben. anlık heves ve mutluluklarla yirmi beş yaşını doldurmak üzere olan biri. daimi mutluluğun, kederin veyahut herhangi bir duygu, yaşam biçimi, inanç gibi sıralanabilir birçok duygu/durumun döngüselliğine inanan, bunu zamanın döngüselliğiyle birleştirip gününü bekleyen neredeyse yirmi beş tam yılım. mutsuzluk bile etmem. hayal kırıklığı kadar manalı değilim. oysa çeyrek asıra ne nükleer savaşlar, soykırımlar, ne işgaller, zaferler, yeniden doğumlar ve toplu ölümler sığardı. yitik biri olmak için bile ortada bir beklenti olması ve bu beklentinin karşılaşmaması koşulu gerekiyordu. hiç bile olamam çünkü bir tanımı vardır hiçliğin; felsefesi bile vardır. yazınca geçer sanırım, oysa yanılgı bile etmem.