bulut

içimde bir ömür geçirmiş çocuğu affedemiyorum. o çocuk büyüdükçe kendinden taşıdığı her parçayı kaybettiği için onu affetmekte zorlanıyorum. şu an olduğum kişinin o çocuktan hiçbir parça taşımaması, geçmişimde silik bir siluete benzemesi gibi görünmez vaziyette. diyorum ya daha ne kadar görülmeden geçecek günlerim.

ama içten içe de sorman için can atıyorum. sorsan dahi cevap vermeyeceğimi bilmeme rağmen. kısacası tanrının bana verdiği gücü boşa harcadım. değdi mi diye soracak olursan, doldurulması imkansız bir boşlukla sana acı bir tebessüm dışında cevap vermeyeceğimi de biliyorum. iyisi mi bunu da sorma. ama sormana da ihtiyacım var. beni bu hale getirenin ne olduğunu avazım çıktığı kadar bağırmak isterdim. ama ses tellerimin birbirine karıştığı günlerde bir kelimeye hasret kaldım.

senle ben bileceğiz-

bütün sır senin