Bir Garip Günlük

Siyah bir çocuğum ben, hayallerinin göçüklüğünde evsiz kalmış, yıkıntıların arasında kırıntılarıyla başbaşa yapayalnız. Dışarısı enkazdı, harabeler sarmıştı dört bir yanımı ben ise içime sığındım... Evrenleri sığdırdım içime, insanları sığdırdım. Evrenin sonsuz karanlığına yer açtım ben, boşluğun sonsuz karanlığın varsa bir sonu o bile dolduramadı içimi. Ben ki kendi benliğimin gölgesi olmuşum. Yazıyorum, içimde kopan fırtınaların ruhumun üzerinden yıldırım olup düşmemesi için yazıyorum. Benim suskunluğumdur ki yazılar, belki de en iyi yapabildiğim şeydir kalemin kağıtları karalaması. Lâkin bu sessizlik en büyük gürültümdür benim; dokunmasam içimde çürüyecekler diye korktuğum, belki de yüzlerce kelimeyi sığdıramadığım için dizelere, heba edip sıkıştırmışım bir kenara. Heba edilenler yüzünden, bazen yazılarada sığmıyorum, kelimeler taşıdığım yükün yanında öyle hafif kalıyor ki... Bazen yazılar bile fazla geliyor. İçim deniz olur taşar da, ne elim varır ne dilim anlatamaz derdini derin. Ve ne zaman dilim böyle sussa, gözümün önüne hep o salıncak gelir. Yitip gitti çocukluğum, şimdi o paslı, soğuk salıncak demirlerini tutmaz ellerim. Şimdi o salıncak demirleri bensiz uzanır gri gökyüzüne doğru... Yitip gittiler... geriye kırık kaldı içimiz; ben ve benden geri kalan o çocuk. Hikayemiz hep buydu çünkü; daima sevdik bizde, sevmediler hiç. Mustafa / 29 / Ankara