omzumda evsizlik yükü, kanaya kanaya elim göğsümde yürüyorum. her evde ışık açık ama lambalar bir bana patlak.

یک قطرهٔ خون است و هزار اندیشه  “insan bir damla kan ve bin endişeden ibarettir”

bir köşede sessizce duruyorum ama içimde ne kıyametler kopuyor, neler devriliyor bir bilsen.

yıllar sonra fark ettim ki tumblr güvenli bir liman gibi hissettiriyor. kendini kötü hisseden, üzülen, kırılan insanların neden burda bu kadar aktif olduğunu anlayabiliyorum. tumblr bir şehir olsaydı hepimiz orda yaşardık. herkesten uzak, kendini bu çağa ait hissedemeyen ama buradayken birbirini anlayabilen duygusal insanlar

iyi degilim eger bi önemi varsa

Bazı şeyler kısmetin ötesindedir

çok sevince tarihler asla unutulamıyor.