gecede kalan biri

bir yerde okudum, ‘‘ben sana konuşamadıklarımı hep ağladım’’ diyordu

Her kaybın yası tutulmaz bazı şeylerin yokluğu hayat kalitemizi yükseltir

can yücel; "bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş." diyerek eklemiş, "çok acıttığında anladım."

“Bir ilaç veriyorlar bana seni unutmam için, delirmiş olmalılar.”

Birisine ihtiyacım var. Ama öyle alelâde birisine değil. Sevginin ne olduğunu bilen birisine, karşısındakine değer veren birisine ihtiyacım var benim. Hani vardırya bazı romanlardaki o eşsiz aşklar. Onlar gibi sevmesine de gerek yok. Saf duygularla sevsin istiyorum. Benimde onu seveceğim gibi... Bu yalnızlık bunaltıyo bazen beni. Sessizliğimizden anlayalım istiyorum birbirimizi, konuşmak için kelimelere ihtiyaç duymadan. Güzel sevelim istiyorum. Sevmeyi,sevilmeyi,aşkı,sadakati ve güveni dibine kadar yaşayabileceğim birisi olsun istiyorum artık... Yalnızlığımda daha fazla boğulmak istemiyorum.

4 yıl olmuş bu yazıyı yazalı. Ben yalnızlığımda boğuldum da elini uzatan birisi olmadı. Kimseyi sevmeyi başaramadım. Kimse beni sevmeyi istemedi. Bazen çok canımı acıtıyor. Benim neyim eksik ya da fazla da insanlar beni sevmeye layık görmüyorlar diye düşünüyorum bazen. Sonra problemin bende olmadığına ikna etmeye çalışıyorum kendimi. Yalan söylüyorum kendime. Bu durum daha ne kadar devam eder bilmiyorum. Ama artık sevmek ve sevdiğim kadar sevilmek istiyorum.

"muazzam bir ihtimalsin. gökyüzüne dokunmak gibi, tüm maviliklerin sahibi olmak gibi. hani nasıl desem mutlu olmak gibi."