Gbewitch

06052023 20:30

It’s me and always me who made troubles. Wherever I was, there will have problem. Because it’s me who be the PROBLEM

I don’t want to keep it but my mom sent me this. It hurts a lot that I saw she’s painful and it’s me who made it.

“แม่ไม่รู้เรื่อง”

เพราะเราไม่เคยบอกแม่เลยว่าเรากำลังเป็นอะไร รู้สึกอย่างไร การแสดงอารมณ์ออกมาจึงผิดเพี้ยน และเป็นสาเหตุที่แม่ไม่รู้เรื่อง ขณะที่เราคิดว่าเขาไม่เข้าใจ

เจ็บปวดที่เป็นเราที่ทำให้แม่ร้องไห้ ขณะเดียวกันก็เจ็บปวดที่เรารู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ ย้อนกลับไปว่าทำไมถึงไม่เล่าให้ฟังล่ะ? นั่งวนคิดกับตัวเองอยู่ซักพัก แล้วมีสิ่งนึงที่ผุดขึ้นมาคือการเป็นที่ยอมรับ

ปัญหาของเราคือการรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับของใครเลย ทำอย่างนั้นไม่เคยดี ทำอย่างนี้ไม่ได้ ในสิ่งที่เราอยากทำ อยากเป็น เพราะในมุมมองที่ต่างกัน สุดท้ายเรากลายเป็นคน self-esteem ต่ำ ไม่ถูก assure สิ่งที่พูดสิ่งที่รู้สึกเล่าออกไปไม่ได้เพราะรู้สึกว่าจะไม่มีใครเข้าใจ สุดท้ายก็เก็บไว้คนเดียว รู้คนเดียว รู้สึกคนเดียว และยิ่งไม่เล่าก็ยิ่งไม่มีใครเข้าใจ วนเวียนไปอย่างนั้น

การเก็บไว้คนเดียวมันหนักอึ้ง ทรมาน เราแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวออกไปบ่อยครั้งเพราะการเก็บไว้มันเครียด แต่เราหาทางทำให้มันดีกว่านี้ไม่ได้ เรารู้สึกไม่มีความสุข มากกว่านั้นคือรู้สึกเป็นทุกข์ที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สร้างความทุกข์ใจให้คนอื่น

บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเราไม่น่าเกิดมาเลย มันคงดีกว่านี้ทั้งกับคนอื่นและตัวเราเอง

แม่อาจจะมองว่าการทำให้พ่อแม่ร้องไห้เป็นบาป เราไม่ได้กลัวบาปเพราะถึงไม่บาปเรื่องนี้ก็คงมีเรื่องอื่นที่เราทำอยู่ดี แต่มันเจ็บปวดที่เราในฐานะลูก สร้างความสุขให้เขาไม่ได้ ความเจ็บปวดนั้นมันก็วนเวียนอยู่ในตัวในหัวเราซ้ำๆ แม่พูดว่า “แม่ขอโทษ ถ้าทำให้ไม่สบายใจ แม่ขอโทษ” ก่อนจะส่งเราขึ้นเครื่องบิน แม่นั่งร้องไห้มาตลอด แต่เรากลับคิดว่าเขาไม่สบาย

เราทำผิดอีกแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอะไรมันเป็นเราที่ผิดอยู่เสมอเลย แต่ไม่เป็นไร เราไม่อยากให้แม่รู้สึกว่าตัวเองผิด เพราะเราเองที่ผิด ผิดที่ไม่น่ารัก ทำตัวนิสัยไม่ดี ไม่ว่าความเจ็บปวดอะไรที่เจอมา ทั้งหมดเพราะเราผิดเอง เป็นเราเอง

แม่บอกว่าเราตะคอกเสียงใส่ มีครั้งนึงพ่อเคยทำแม่ร้องไห้ในวันเกิดเพราะโดนตะคอก เรายังจำภาพนั้นฝังใจ แม่ที่ร้องไห้ในวันเกิดเพราะพ่อ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเราเองที่ทำอย่างนั้น เราผิดเอง จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่สิ่งสำคัญคือแม่เสียใจ แม่เสียความรู้สึกเพราะเรา

บางครั้งก็รู้สึกเจ็บปวดจนรู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่เลย การจากไปมันจะทำให้ความรู้สึกทุกอย่างจบลง แต่เราจะทิ้งความเจ็บปวดไว้กับคนอื่นแทน เราเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เพราะฉะนั้นสิ่งที่วนคิดอยู่ซ้ำๆคือ เราเกิดมาทำไม

ใครบางคนเคยบอกว่าการจดบันทึกเป็นการระบาย หากแต่สำหรับเขาแล้วการจดบันทึกก็เป็นเหมือนการตอกย้ำเหตุการณ์นั้นให้ยิ่งจำ

ฉันเองก็เช่นนั้น ฉันเคยคิดว่าการจดบันทึกจะช่วยบรรเทาความเศร้าฉันได้บ้าง แต่เมื่อเริ่มเขียน น้ำตาฉันก็ไหลหยดแหมะบนหน้ากระดาษทุกครั้ง ยิ่งกลับมาอ่านก็ยิ่งจดจำความเศร้าเหล่านั้นได้ดี

บางขณะ ฉันดีใจที่ฉันเข้มแข็งพอที่สามารถผ่านเรื่องเหล่านั้นได้ นึกดีใจเพราะคิดว่าต่อจากนี้จะต้องเกิดแต่สิ่งที่ดีๆตามมา แต่เปล่าเลย ปัญหาแตกต่างกันไป และใหญ่ขึ้นตามอายุ

ความเศร้าที่ไม่มีที่มาที่ไป อยู่ๆฉันก็มานั่งพิมพ์ความรู้สึกฉันลงในนี้ เพียงเพราะไม่อยากจดบันทึกความรู้สึกด้วยปากกาที่กดย้ำตามน้ำหนักมือฉัน ฉันพิมพ์ ความคิด ความรู้สึกของฉันแล่นไปเรื่อย ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะออกมาเป็นเช่นไร

เมื่อชั่วโมงก่อนฉันมีความสุขที่ควอนจียงมาทำตัวน่ารัก ให้ฉันดีใจ หัวใจฉันพองโต แต่เมื่อมันจบลง ความเศร้าเมื่อสัก 2 ชั่วโมงคืบคลานมาอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นระลอกใหญ่ ไม่ได้ซัดเข้าถาโทมมากนัก แต่ก็ไม่ใช่คลื่นที่ทำให้ปลายเท้าจั๊กจี้

เมื่อฉันรู้สึกต้องแบกรับความรู้สึกคนเดียว ฉันควรทำกับมันอย่างไร ฉันหันไปหาใครไม่เจอ สับสน ฉันอยากระบาย อยากพูดออกไป อยากพูดให้ใครซักคนฟัง แต่ว่างเปล่า ฉันไม่มีใครเลย ณ เวลานี้ฉันกลับเข้าใจความอ้างว้าง ความเปราะบาง อ่อนแอภายในของใครบางคน 

อาจเป็นควอนจียง.. จู่ๆ ฉันเกิดเข้าใจความโดดเดี่ยวในใจเขา คนรายล้อยมากมาย มีคนที่รักมากมายแต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยว ฉันเข้าใจมันแล้ว เพื่อนรอบกายฉันก็มี แต่เวลาแบบนี้ ฉันไม่รู้จะหันไปหาใครดี 

ฉันรู้สึกสูญเสีย ไม่ใช่คนที่รักมากขนาดนั้น แต่เป็นคนที่ถือว่ามีความสำคัญในชีวิต ฉันละทิ้งพวกเขา ฉันมันไม่ดี ฉันนิสัยไม่ดีเลย ฉันทำอย่างนั้นลงไปเพียงเพราะไม่ชอบนิสัยบางอย่างของเขา ฉันถอยออกห่างและทิ้งเขาไป แต่ฉันลืมไป นิสัยแบบนั้นฉันก็เคยทำไม่ใช่หรือ

เขาทนฉันได้ แต่ทำไมฉันถึงทิ้งเขาไปล่ะ แล้วมานึกเสียใจกับสิ่งที่ทำไป ใช่ ฉันมันเหี้ย ฉันมันไม่ดี ฉันโทษตัวเองซ้ำอย่างนั้น แต่ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ฉันอยากไปบอกเขาถึงความในใจที่ฉันรู้สึก ลึกๆในใจแล้วเป็นเช่นไร 

ฉันมักเสียใจกับการตัดสินใจตัวเองเสมอ ทำไมกันนะ เรียนรู้ที่จะต้องใจเย็นก่อนคิดอะไร สุดท้ายก็ผิดพลาด ฉันล้มเหลวในหลายๆครั้ง ประสบการณ์น้อยหรือ หรืออย่างไร ฉันต้องการที่ปรึกษา ใครกันที่จะช่วยฉันได้ 

ฉันมักคิดว่าฉันควรจะพึ่งตัวเองให้ได้มากที่สุด สุดท้ายกลายเป็นละทิ้งคนเหล่านั้นจนไม่เหลือใคร จึงอ้างว่างอย่างนี้ ฉันมันไม่ดี ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ บางพฤติกรรมที่แสดงออกไป ก็เกินควบคุม ทุกๆอย่างจึงค่อยๆพังลงใช่ไหม

สุดท้ายก็พังลงไม่เป็นท่า แล้วฉันก็ไม่เหลือใคร...

ฉันมองลงไปที่ระเบียงชั้น 6 เปล่า ฉันไม่ได้คิดกระโดดลงไป แค่วูบหนึ่งเท่านั้นที่รู้สึกเข้าใจคนที่ตัดสินใจบอกลาโลก 1 ชั่วโมงก่อนนั้นเขาอาจมีความสุขกับเพื่อน ครอบครัว คนรัก เขาอาจดูปกติดีในสายตาผู้คน มันอาจเป็นแค่วูบหนึ่ง วูบหนึ่งจริงๆ 

ไม่ได้เข้า blog tumblr นานมากเลย 

วันนี้เกิดนึกครึ้มเป็นอารมณ์ชั่ววูบจริงๆ ที่รู้สึกอยากเขียนอะไรลงซักหน่อย

จริงๆเรื่องนี้ตั้งใจจะเขียนลงสมุดบันทึกเอาไว้ แต่ก็ยังไม่ได้ฤกษ์เขียนอยู่ดี

-----------------------------------------------------------------------------------------

ช่วงครึ่งปีหลังมานี้เป็นอะไรไม่รู้ - ที่ไม่รู้เพราะเรานิยามมันไม่ได้เลย 

เหมือนอยู่ในวัยของการเติบโตและเข้าใจการเติบโตมากขึ้นจนรู้สึกได้

รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่รัก เจ็บปวดที่เรียนรู้ว่าการสูญเสียเป็นเรื่องธรรมดา

ใช่นั่นแหละ มันเป็นเรื่องธรรมดา มองย้อนกลับไปเราเสียใจกับการจากลามากมาย

บางขณะตอนนั้นก็รู้สึกว่าเราจะรับความรู้สึกนี้ได้อย่างไร แต่ก็ผ่านมาจนได้

บางอย่างสูญเสียไปแล้ว แต่ตัวเราเองที่ต้องอยู่ต่อ และเฝ้ารอการสูญเสียวนกลับมาอีกครั้ง

เห็นมันซ้ำๆจนเข้าใจได้ว่ามันคือเรื่องธรรมดา แต่ก็กัดกร่อนจิตใจเราลงทุกขณะ

เราหวาดกลัวการสูญเสีย อยากฉุดรั้ง อยากทำทุกอย่างที่เป็นไปได้

เพื่อให้ทุกอย่างยังคงอยู่เหมือนเดิม หากแต่ฉุดรั้งแล้วได้อะไร เขาที่อยากจากไป

แต่ยังคงอยู่เพราะการฉุดรั้ง มันดีแล้วหรือ? ปล่อยเขาไปน่ะดีแล้ว ถ้าเขาต้องการ

...เช่นนั้นจึงเจ็บปวด เจ็บที่เข้าใจดีว่าควรเป็นเช่นไร และเราที่ต้องแบกรับมันไว้

ความอ่อนแอ เปราะบางภายในจิตใจที่ไม่เคยสัมผัสมันได้จริงๆ 

ในปีนี้ก็ปรากฏให้เห็นแบบเราก็ตั้งตัวไม่ทัน ไม่ทราบที่มาไม่ทราบที่ไป

ช่วงขณะที่รู้สึกโดดเดี่ยว ใช่ตอนนั้นรึเปล่าที่เราเป็นแบบนี้

เราไม่เข้าใจตัวเอง พอๆกับเข้าใจว่าทำไมถึงร้องไห้ ทำไมถึงเจ็บปวด

บางเรื่องก็เล็กน้อยเหลือเกิน บางเรื่องก็ส่วนตัวจนเกินกว่าที่คนอื่นจะเข้าใจ

นั่นรึเปล่า สาเหตุของการที่รู้สึกโดดเดี่ยวและไม่มีใครเข้าใจ เราจึงไม่กล้าที่จะพูดกับใคร

และไม่ไว้ใจใครจริงๆที่จะบอกเขา มันอาจจะไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำหากเอ่ยปากพูด

แต่ก็ยังไม่กล้าอยู่ดี เราจะโทษเขาได้อย่างไรเมื่อเราเองก็ยังไม่แน่ใจ ทั้งๆที่ในใจก็คิด

ว่าต้องใช่ช่วงเวลานั้นแน่ๆ ปิดเทอมได้มีโอกาสพบเจอคนหลายรูปแบบจริงๆ

มาในรูปแบบที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้และต้องจำยอม พยายามบอกคนที่บ้านให้เป็นกลางที่สุด

อันที่จริงเราเองก็ได้แต่บ่น แม่เองก็รับฟังแล้วบอกว่าเข้าใจ, ก็อยู่ไปเถอะ, เป็นประสบการณ์

ได้เรียนรู้, ให้อดทน และไม่ต้องสนใจ เราเองก็ทำเช่นนั้น ...พยายามที่สุดแล้วจริงๆ 

สำหรับบางคนมันอาจไม่มีอะไรเลย ไม่กระทบกระเทือนจิตใจอะไรเลยก็เป็นได้

แต่สำหรับเราตอนนั้นมันมืดมนจริงๆนะ ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเลย 

.......ใช่ตอนนั้นรึเปล่า ที่ทำให้หลังจากนั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว