games-withoutend

ή Αθηνά, η θεά της σοφίας, της σκέψης, του μυαλού. Μα εσύ δεν έχεις. Ή έχεις κι υπερβάλλω πάλι. Με προβληματίζουν όλα τα ασυνάρτητα που βγαίνουν απ’ τα χείλη σου. Μα τι χείλη. Σου ζητάω φωτογραφίες κι εσύ μου τις στέλνεις χωρίς να σκεφτείς γιατί το κάνω. Για τα χείλη. Και τις μπούκλες. Για ‘σενα, χαζέ.

Μονοκέφαλη γυμναστική΄ δεν το κατάλαβες. Και μετά γέλασες όταν σου εξήγησα. Γιατί γελάς συχνά κι ας μην το παραδέχεσαι. Και γελώ και ‘γω. Όχι με σένα, μαζί σου. Και είμαι μαζί σου παρόλο που έχω υπάρξει κοντά σου λίγα δευτερόλεπτα. Χωρίς υπερβολές αυτή τη φορά. Μα τα σημάδια, κι ο λόγος. Και η συγκυρία.

Τη μέρα που με είδες πρώτη φορά ήρθα με σκοπό να με δεις. Όχι εσύ, “εσύ” όπως μιλώ στον κάθε έναν που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτό που ‘χω μέσα στο κεφάλι μου. Κι έχω πολλά. Κι εσύ έχεις πολλά. Και σ’ αυτό μοιάζουμε. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ τα κρατάω κρυφά κι εσύ δεν χάνεις ευκαιρία να τα πεις. Και δεν ξέρω ποιος κάνει λάθος.

Μα βλέποντάς σε να γελάς, ξέρω ότι κάνω το σωστό. Κι είναι παράξενο που σου γράφω κι είναι παράξενο που στο λέω μα το παράξενο είναι όμορφο και το όμορφο κυνηγούσα πάντα.

Και ανυπομονώ να ιδωθούμε. Και θα ‘ρθω να σε βρω. Στην πόλη που γέννησε τα πάντα. Κι είναι ωραίο να γυρνάς σπίτι μετά από ένα ταξίδι. Ειδικά από ένα άσχημο. Πάρε με αγκαλιά -το υποσχέθηκες-