kimse

Bir sabah uyandım ve artık kendimde değildim

Döktüm her şeyimi, her şiirim meydanda.

Elbette sevmek istiyor yürek, dokunmak istiyor eller, görmek istiyor göz ve ben seni istiyorum.

Bugün tarifsiz mutluluğum, kimsesizdim bir zamanlar.

Sessizleşiyor bu gece de sokağım. Saatler yine ayrılığa çatıyor belli ki.

Kimseye yaslayamıyorum sırtımı.

Kırık kalpten içilmez mutluluk, gözden düşen kırılır her daim.

Unut ağlamaklı gözleri, dönüp bakma geriye.

Kimse bile değilsin artık

Konuşmaya ihtiyacım var sanıyordum.

Kainat yerle bir olsa tutamazsın elimi.

Rüzgardan parmaklıklara hapsoldum

Umarım bir güzel söze hasret kalırsın.

Yandım ve yağmura karıştı küllerim. Yağdım ama güzel kokmadı toprak.