ankarada insanlar zaten mutsuzdur. hepimiz nefes alacak bir an ararız. maviyi görmek için metro çıkışları başımız yukarı kalkık yürürüz, kimi zaman törekleriz düşeriz. tebessum edecek bir yeşil bi pembe tomurcuk ararız. idareli kullanırız gri dışında tüm renkleri. simitçi abilerimizin bi gülüşü, çiçekçi amcalarımızın bir selamı, kuşlara yem satan teyzemizin bir bakışı gri şehrin pasını atar. omzumuza çarpıp yürümeye devam eden kızgınlıklarımızı geride bıraktırır. biz zaten bir gülüşle ölmekten vazgeçen insanlarız. bir gün ölür, bir gün bi gülüşle can buluruz. bizim zaten gücümüz yok. biri başkent yorgunluğunu atsın üzerimizden. gri olmak ile yaşıyoruz, siyah ağır, siyah acı, siyah zalim, siyah fazla. tüm şehirlere fazla. siyaha en yakın renge, griye daha fazla.
