Yol, kendine bir yer bulamamış kişinin özlemidir..

Gün..

Günler..

Son, iki gün..

Günleri öldürmek.. Şu sıralar yaptığım tek şey bu. Güzel şeyler oluyor, elhamdülillah. Sağlığım düzelmiyor olsada en azından daha da kötüye gitmiyor. Bunun için bile şükretmem gerekiyor. Biliyorum, burası dünya.. Herkesin imtihanı kendine. Sadece ailemi üzüyor olmak yıpratıyor beni. Hayattaki en büyük şükür kaynağımın, yaralanıyor olması üzüyor. Kendim için üzülmeyi bırakalı çok oldu. Acı eşiğimin yüksek olmasından mı bilmiyorum ama fiziki veya ruhsal herhangi bir acı beni zorlamıyor artık. Tıkanan kataterler, verilen plazmaferezler, alınan paslar, içilen ilaçlar ve daha nicesi acıtmıyor. Bunda artık kabulleniyor olmamın da etkisi var galiba. Rabbime şükürler olsun, ben kabullenmişim bu hastalıkla yaşamayı. Öğrenmişim her düşüşümde ayağa kalkmayı. Yeni yaşımla beraber anlıyorum ki ben büyümeyi başarmışım. Hatta durumu şöyle özetleyeyim, konuşan insanlara bile artık tam manasıyla sağırım. Binbir emekle, derece yaparak girdiğim akademiyi dondurmamdan mütevekkil sözde motive adı altında bana çarpıtılan laflar bile umrumda değil. Bunca şeyin arasında güzel şeyler var. Mesela, ailem. Danışan hocam dün beni ziyaret etmeye geldi, o kadar iyi geldiki anlatamam. Şakayla karışık o tez sunumunu yapmamak için kendini şu yatağa attıysan bozuşuruz diyip durdu. Evet ekimde sunumum var:') Rabbim yaşamayı ve görmeyi nasip ederse gerçekleştireceğim inşallah. Verdiğim kilolar, dökülen saçlarım ve solan yüzüme inat, mutluyum. Yaşamayı seviyorum..

Teşekkür ederim💞

26 yaşıma sayılı günler kala, hastalığım yeniden kendini hatırlattı. Sen unutmak istesen de ben hep buradayım dermişcesine.. Bu koridorları hiç unutmamışım, insan travmalarını unutamıyormuş sahiden. Son on gündür acaba bu sabah hangi yetim beni terk edecek ya da giden yetilerimden biri gelicek mi düşüncesiyle uyanıyorum. Hem korku hem umut, ikisi bir arada. Hayatımın hiçbir evresinde şükürsüz bir insan olmadım, her şeyin bir sebebi var, herkesin bir imtihanı var düşüncesini taşıyan bir insanım. Ağlamalarımı durduramıyorum, halbuki bana ağlamak yasaktı. Bir bahanem var, yeni takılan katater canımı acıtıyor. Birkaç gün sonra bunu da bahane edemeyeceğim. Kimseyle konuşmak istemiyorum, kimseyi görmek de istemiyorum. Beş yıl önceki yansımam aynada bana bakıyor diye, aynaya da bakamıyorum. Rabbimden kendime çokça dua ediyorum, kalbime de esenlik diliyorum. 2021 yılından beri benim hayatım hep yarım kalıyor, sonra bir şekilde tamamlamaya çalışıyorum. Bu çaba beni yoruyor. Anonimlerden biri bana şey demişti: "çok rahat bir hayatın var, akademiye de girdin, sırtın sağlam, yaşa bu hayatı dilediğin gibi." Biz bu hayatı dilediğimiz gibi yaşayamayız. Sen planlar yaparsın, Allah sana hayırlısını iste der. Sen her şey artık güzel olacak dersin, Allah sana Allah'ın izni ve rızasını hesaba kat der. Kısacası aciz kullarız, kaybedince bunun farkına varıyoruz.