Ben artık; anne ve baba sevgisini, en yakın dostlukları, umudu, neşeyi, gerçek sevgiyi, okyanusları, özel bağları, anlayışı, renkleri, barışı ve savaşı, ölümleri, uçurumları, ince düşünülmeyi, gülleri, sadakati, dürüstlüğü, huzuru, takdir edilmeyi, davet edilmeyi, birine sırtımı yaslamayı, içimdeki çocuğun bulunmasını istemiyorum. Ben artık sadece yaşamak istiyorum. Kendi istediğim şekilde, mutlu olmak istiyorum. Ben ne olmayan sevginizi vermeye çalışmanızı ne sizin tarafınızdan övülmeyi ne benim için bir şeyler yapmanızı ne istediğiniz şekilde davranmamı talep etmenizi ne çıkarlarınız doğrultusunda yakın davranmanızı ne de beni önemsemenizi istemiyorum. Olmayan sevginiz, olmayan içtenliğiniz, olmayan sadakatiniz sizinle kalsın. Ne benden bir şey alın ne de ben size bir şeyler katayım. Beni sonsuza dek -mümkünse kendi alanımda - rahat bırakın. Siz kendinize göre iyilik meleğisiniz her zaman. Ama ben kötülük meleğiyim. Ben her ne kadar öyle olmadığımı bilsem de hiçbirinizin düşüncesini değiştirmeye çalışmayacağım. Vücudumun her zerresi cayır cayır yansa da, ben kendi tarafımda durup kendi iyiliğimi savunacağım. Siz de kendi pisliğinizde, kendi çamurunuzda -anca millete çamur fırlatarak- yaşantınıza devam edin. Mümkünse çürüyün çünkü iyi gibi görünen her şey, çirkinleşip, buruşup küflenmeye, kokmaya mahkumdur her zaman. Çürüdükçe kokarsınız umarım.

fernando pessoa.