Ο παρολίγον άντρας της ζωής μου έμαθε πως υπάρχω ένα βράδυ λίγο πριν κοιμηθώ. Πάνε πολλά χρόνια από τότε αλλά θυμάμαι την ιστορία πολύ καλά. Ήμουν κι ακόμα νέα, είχα δεν είχα ζήσει τρεις το πολύ τέσσερις μικρές ζωές ως εκείνο το βράδυ, κι εκείνος μία, το πολύ δύο παραπάνω. Η ζητούμενη διαφορά αν με ρωτάς. Απ’ τη δεύτερη κιόλας ημέρα ήξερα πως θα με εγκαταλείψει. Αρχίσαμε να αλληλογραφούμε με το εξπρές ταχυδρομείο που υπήρχε τότε. Έφτιαχνα εξαιρετικές σαΐτες, γρήγορες και γερές, κι έτσι δε χρειάστηκε ποτέ να φτιάξει ο ίδιος ούτε μία. Ήθελα από το πρώτο βράδυ να τον απαλλάσσω από πράγματα, με ευχαριστούσε αυτό. Ήθελα να μην κουράζεται, προτιμούσα να βαριέται απ’ το να κουράζεται. Αυτή η ευχαρίστηση με οδηγούσε σε πολλά συμπεράσματα, όπως ότι οι μέρες που κουράστηκα γι’ αυτόν ήταν ανώτερες των ξεκούραστων. Αυτά βέβαια είναι δικά μου ηλεκτρικά προβλήματα και καμία βλάβη δεν προξένησαν ποτέ στις σαΐτες μου. Έβγαινα στο πίσω μπαλκόνι, τις πετούσα και τις έβλεπα να προσγειώνονται με ακρίβεια στο δικό του. Τις ξεδίπλωνε απαλά, απαντούσε κάτω από ‘μένα -πάντα του άφηνα χώρο να γράψει- κι έπειτα μου τις έστελνε πίσω. Δε ζούσαμε στην ίδια γειτονιά αλλά ήταν άνοιξη, ο καιρός καλός, μπορούσα να διακρίνω το μπαλκόνι του. Γνώριζα με βεβαιότητα πως πήρε το γράμμα μου, το ίδιο κι εκείνος. Έφτιαξε κι έναν μάρσιπο, τον έδενε που και που στην κοιλιά της σαΐτας γιατί μου ηχογραφούσε πράγματα, έβαζε την κασέτα μέσα κι εγώ άκουγα τα δυο λόγια ξανά και ξανά και κάθε φορά ακούγονταν αλλιώτικα. Αυτό γινόταν. Το χαρτί ήταν ό, τι πολυτιμότερο είχα εκείνον τον καιρό. Πήγαινε κι ερχόταν. Ονειρεμένο πήγαινε-έλα, γυγλιμικό. Τον πρώτο καιρό πήγαινα στο περίπτερο και του τηλεφωνούσα. Το πέρασμα των αριθμών του στο καντράν του τηλεφώνου ήταν οι πιο τέλειοι κύκλοι που σχημάτισε ποτέ ο καλός μου δείκτης, και δεν είχε σχηματίσει και λίγα ως τότε. Όσο μιλούσε τύλιγα το σπιράλ σε κάθε μου δάχτυλο, το ξετύλιγα κάνοντας τις ίδιες ακριβώς κινήσεις αντιστρόφως κι αμέσως τύλιγα το επόμενο. Όλα μου τα δάχτυλα βουτηγμένα στη φωνή του. Είχα αγαπήσει αυτό το καλώδιο σαν άγγιγμα. Ήθελα να το πάρω σπίτι μαζί μου, να το πλύνω, να του κάνω ζεστά, να είναι η δική του φωνή η τελευταία που μετέφερε. Να κλείσει σαν καλώδιο αξιοπρεπώς. Μου άρεσε να τον ακούω, μου άρεσε σαν το νερό, το παγωμένο νερό μετά από γλυκό. Ταυτόχρονα μάκραινα τα νύχια μου, του άρεσε να τον ξύνω. Μου πήγαιναν τα μακριά νύχια αλλά δεν μου ταίριαζαν, ήταν όμως τόσο ανακουφιστικές οι στιγμές που έμοιαζε πιο ανήλικος από ‘μένα. Υδραυλικά προβλήματα. Υποθέτω πως με εγκατέλειψε γιατί δεν μπορούσε να ψιλοκόψει το κρεμμύδι κι εγώ δεν άντεχα να το διακρίνω μαγειρεμένο. Δεν άντεχε να μην αντέχω. Λίγα χρόνια αργότερα η BRAUN θα μεσουρανούσε βγάζοντας στην αγορά ένα εργαλείο κουζίνας που ψιλόκοβε τόσο πολύ τα πράγματα που σχεδόν ξεχνούσες αν αυτό το φαΐ έχει μέσα κρεμμύδι. Φυσικά ως τότε, ελάχιστα πράγματα είχαν μείνει άκοπα.
kianamaiart
snowghoul
gummygunk
discoholicmusic
titsay