ourania.

dünyadan gedəndə ruhuma mən səni aldım, getdin, yenə dərd səri aldım, apardım dünyanın uzaqlarına, əllərimdən ətrini duymadan ölmərəm sandım, bu səfər yenə sinifdə qaldım, açarsız qıfılını vur, ayaqlarıma.

Heç bir təyyarə, heç bir gəmi insanın özünü özündən uzaqlaşdıra bilməz. Lap dünyanın o başına getsən də öz keçmişindən ayrıla bilməzsən. Hərdən mənə elə gəlir ki, aradan yüz il keçib, hərdən də elə bilirəm ki hər şey dünən olub.. Lap dünən...

O anonim-lər deyil, təkcə mənəm )

İthafım - sənə, səndən doğan sonsuzluğa daha doğrusu. Nə zaman eşqim başıma vursa, hisslərimdən gözlərim qaralsa, ayaqlar şirin sərxoşluqdan irəli getməzsə, itahfım - sənə və səndən doğan sonsuzluğa olar. Bəlkə də tanrının belə unutmuş olduğu qəlbin mehmanı olub, əhvalım’i xoş, halımı daimi edərsən. Mən, səni də bilərəm, tanrını da bilərəm. Gəlişinizdən tanıram hər dəfəsində. Hər şey çox bəsitdir əslində. Mehmanım sən olanda ruhum, tanrı olanda isə, qəlbim isinər. Hər ikiniz birgə isə, varoluşum

Ədəbiyyatçılar tarixən iki cür addım qarşısında baş əyər. Birincisi, Leyli və Məcnunla bağlıdır ki, ilahi eşqə yozular. Leylini evə qapadıb, Məcnuna göstərməzlər, dağ çəkərlər ona. O da gedər, Leylinin qapısı önündə yatan itə sarılar, gözlərindən öpər ki, bu gözlər Leyliyə baxıb. İkincisi və ən önəmlisi isə, Məhəmməd’i Şəhriyarın öz yarına qasididir - sevdiyinin xəyalına çay deməsidir. İndi, mən qapın önünə gələ bilməsəm də, sənə yarim qasidi edib, xiyalına çay deyəcəm. Əylən, lütfən. Qəlbimə.

25

Adınızı sorsam əgər, zərafət və zəriflik. Yaşınızın məlum oluşuna qalsa, əbədiyyət, yaxud da sonsuzluq. Harada yaşadığınıza və nə etdiyinizə qalanda isə, mən iki kameralı ürəyim və içinə bütün dünyanı sığdırmış kiçik beynim.

alışmayı, iyileşmek sandık.