Fleur Debast

Op 11 januari ging ik met mijn familie en een vriendin naar een balletstuk kijken in de Meent. Dit jaar werd het stuk “de Notenkraker” van Tsjaikovski opgevoerd

Elk jaar ga ik rond dezelfde periode naar deze balletgroep kijken, ze zijn het ballet van de staatsopera van Tatarstan en zijn dus afkomstig uit Rusland. De groep bestaat uit 59 dansers die samen voor een mooi stuk zorgen.

Je kan nu wel zeggen dat ik mijn grenzen niet verleg omdat ik elk jaar opnieuw ga kijken maar dat vind ik dus niet. Elk jaar speelt er een ander stuk en kom ik dus in contact met nieuwe muziek van verschillende componisten. Dit jaar was dat dus Tsjaikovski. Er waren een paar nummers bij die ik al eens eerder had gehoord maar de meerderheid was onbekend voor mij.

Wat ik ook zo leuk vind aan het ballet is de kostuums die heel mooi afgewerkt zijn. Ook de groepsdansen vind ik heel mooi want ze dansen heel synchroom. De muziek werd gespeeld door een symphonisch orkest die voor het podium opgesteld stond. Ik ben er zeker van dat ik nog veel naar dit ballet ga gaan kijken omdat het heel mooi is en ik er elk jaar veel bijleer over de componisten en de verschillende soorten stukken.

Op woensdag avond 8 januari 2020 ging ik samen met mijn gezin naar een klassiek concert in het Vondel in Halle. Dit concert werd georganiseerd door de Fifty-One club van Halle en dit omdat ze al 30 jaar lang bestaan. Van deze organisatie uit Halle had ik nog nooit gehoord, ik zal wat informatie toevoegen.

Het concert bestond uit 9 muziekstukken( zie foto programma ) en bij 3 van de 9 stukken kregen we ook de mezzo sopraan genaamd Victorina Eeckeloo te horen. Nog nooit had ik van haar gehoord maar ik was al snel verbaasd van haar prachtige stem. Van de muziekstukken waren er volgens mij 3 die ik al eerder had gehoord en dat vond ik wel leuk.

De dirigent gedurende het concert was Yves Segers. Dit is een hele goede belgische dirigent die al heel veel heeft bereikt op muzikaal niveau. Tijdens de voorstelling begon het publiek te klappen op het verkeerde moment en dat vond deze dirigent minder leuk :).

Ik vond de voorstelling eigenlijk wel een leuke ervaring maar ik denk dat mijn gezin en ik de enige personen waren onder de 60 jaar en dit heeft er wel wat voor gezorgd dat ik het niet snel opnieuw zou doen.Naar mijn mening duurde het iets te lang maar ik heb er zeker en vast wel van genoten. Ik heb ook een beetje gefilmd dus ik zal hieronder nog een filmpje plaatsen.

De film is gebasseerd op het verhaal van Nora Monsecour. Zij werd geboren als een jongen samen met haar tweelingsbroer Arno Monsecour.( zie foto ). Al snel wist ze dat dit niet was wat ze wou, ook haar broer had dit door. Zelf was ze ook danseres en wou ze hier veel mee bereiken. Ze schreef zelf ook een boek genaamd: “de weg naar mezelf” hierin verteld ze hoe ze alles ervaren heeft. Ze is dus transgender en is geboren in het lichaam van een jongen maar is nu een meisje. Ik vind persoonlijk dat als je haar ziet dat je echt niet zou kunnen twijfelen over het geslacht, de transformatie is dus heel goed verlopen. “Girl” heeft 8 Vlaamse oscars in ontvangst genomen en dat is toch wel besonder veel.

Ik zou de film zeker en vast aanraden aan mensen die twijfelen over hun geslacht en over wie ze willen zijn want ik denk dat dit toch wel het een en ander kan overbrengen. Het feit dat de film gaat over een transgender trekt veel publiek aan omdat het een veelbesproken onderwerp is in onze tijd. De film ga ik niet snel nog eens opnieuw kijken maar dat is puur omdat ik het te speciaal vind om er nog eens naar te kijken. Ik heb mij bebasseer op de recentie die je terug vind op demorgen.be

Schilderijen van Yves Zurstrassen:

Op 25/09 ging ik samen met Rajab en Jill naar een tentoonstelling in de Bozart in Brussel. Dit had te maken met Designseptember. We bezochten een gratis tentoonstelling van de schilderijen van Yves Zurstrassen .Normaal zou ik niet zo snel naar dit soort tentoonstellingen gaan maar ik was eigenlijk wel eens benieuwd wat dit ging geven.

Toen we de Bozart binnenkwamen was het eerst wat moeilijk te vinden maar uiteindelijk kwamen we dan toch bij de eerste tentoonstelling aan: Zurstrassen is een schilderaar die verschillende technieken combineert en die teruggrijpt naar artistieke praktijken die hun stempel drukten op de geschiedenis van de abstracte kunst in de 20 ste eeuw. Hij inspireerde zich op het collageprincipe maar geeft het een picturale dimensie door diverse vormen in papier op achtereenvolgende verflagen te plakken en ze dan weer weg te nemen. Zo confronteerd hij ook zijn zijn spontane, soms heftige lichaamsbewegingen met verfijnde en golvende bloemen- en sterren motieven. De tentoonstelling was eigenlijk chronologisch geordend, het bestond namelijk uit 5 zalen en die zalen toonden de werken van 2009-2019. Zo begonnen ze met de recenste werken en keerden ze steeds verder in de tijd. Dat gaf zeker en vast een leuke draai aan de tentoonstelling. In zijn werken zijn voorzl Jazz en Free Jazz belangrijk. We bezochten ook nog een andere tentoonstelling over de African art maar deze was jammergenoeg betalend en dus hebben we daar niet zoveel van kunnen zien. 😕 De tentoonstelling heeft mij zeker en vast verrast, ik had nooit gedacht dat ik van dat soort kunst kon genieten.

Paleis van versailles

Euphoria

Recent volgde ik een serie waarin één van mijn lievelingsactrices in meespeelt. Namelijk Zendaya.

Op 27/10 speelde de vriend van mijn nicht een voorstelling genaamd “is dit nu later?” in de Minard in Gent. Een toneelstuk dat mij toch wel geraakt heeft.

Een toneelstuk is niet echt iets waar ik meteen naartoe zou gaan omdat ik het toch wel iets vind dat je moet liggen. Zelf ben ik niet zo een grote fan van toneelstukken maar wel van musicals. Dit toneelstuk heeft me wel enorm verbaast omwille van het verhaal. Het is eigenlijk een heel treurig verhaal omdat een getrouwd koppel van plan is om te scheiden na veel bedrog en ruzies. Maar dit verhaal wordt op zo een leuke humoristische manier gebracht dat je de treurige kant van het verhaal soms vergeet.

De acteurs zijn allemaal mensen die al van op jonge leeftijd toneel spelen gemengd met musical. Uiterst rechts zie je de vriend van mijn nicht. Hij speelt al een hele tijd toneel en is ook super blij dat hij met dit stuk mocht meedoen want er worden namelijk 4 mensen geselecteerd uit heel de toneelgroep. Ze hebben dit stuk nog niet zo vaak gespeeld, ik schat zo een 6 keer. Maar toch zijn ze geselecteerd om deel te nemen aan een wedstrijd. Een recentie van dit stuk kon ik jammergenoeg niet vinden maar dit komt waarschijnlijk door het beperkt aantal shows die ze gespeeld hebben.

Nog even over het toneelstuk zelf. Ik vond de manier waarop ze met het licht werkten ook heel fijn gedaan. Zo waren er bv 2 scenes die tegelijk gespeeld werden maar door het steeds afwisselend licht van de ene scene naar de andere kon je perfect 2 verhalen door elkaar volgen. Wat het toneelstuk ook heel leuk maakte was het feit dat het een zeer alledaags verhaal was eigenlijk. Een koppel dat op het punt staat om te scheiden is toch wel iets wat veel voorkomt deze tijd. Daarom was het ook wel eens interessant om te zien, zeker als je er zelf nooit mee geconfronteerd wordt. Zo had ik bv eerst een mening van “de persoon die vreemdgaat is de enige schuldige” maar door dit toneelstuk heb ik daar toch wel een heel andere mening over gekregen.