Lieve Flessenpost

Ze was mooi. Niet mooi zoals een meisje op de voorkant van een modeblad mooi is, maar mooi op haar eigen manier. Fascinerend, vurig, rauw. Groene ogen met bruine spikkeltjes die op leken te lichten als ze lachte, kastanjebruine haren die warrig om haar hoofd vielen. Lang voor haar leeftijd. En ze koos mij. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ze mij koos. Ik was alles wat zij niet was, zij was alles wat ik niet was. Vanaf het moment dat ze me gekozen had waren we altijd samen. Ik keek tegen haar op, het leek alsof ze haar zelfvertrouwen en kracht nooit verloor. Zij waardeerde mijn echtheid en mijn kalmte. We vulden elkaar aan, wat ons onafscheidelijk maakte.  

Onze hele jeugd brachten we samen door. Zwemmen in de zomer, kamperen in de tuin, ontelbare nachten samen in slaap vallen en samen wakker worden. Hutten bouwen in de woonkamer, kussengevechten op het bed van haar ouders, werelden bouwen en niemand die daar bij mocht komen. En god, wat hield ik van haar. Ik hield van hoe beschermend ze naar me was, hoe ze me nodig had, hoe ze alleen mij wilde en niemand anders. Hoe compleet we waren. Hoe we niets hoefden te zeggen om elkaar te kunnen verstaan.

En toen ging ze weg en ik ging weg en de tijd haalde ons in. Ik verloor haar ergens onderweg tijdens de reis naar volwassenheid. Ik voelde dat het gebeurde maar kon er niets tegen doen. Ze werd rusteloos en ging op ontdekkingstocht in de wereld van vriendjes en uitgaan en experimenteren. Ik keek haar na en bad dat ze veilig thuis zou komen. Ze huilde nog steeds in mijn armen als hij of zij haar had pijn gedaan of als alles oneerlijk was maar mijn eigen tranen hield ik in tot ze weg was. Ik wilde haar wanhopig vastgrijpen maar kon alleen kleine beetjes vinden, de rest glipte tussen mijn vingers door. We zagen elkaar zonder afscheid te nemen acht weken niet. De tussenpozen werden steeds langer. Ze was weg en ik moest alleen.

Dat gebeurt, zeggen ze dan. Mijn wederhelft was zoek, maar ‘dat gebeurt.’ Gelijk hebben ze ook, mensen breken en groeien uit elkaar alsof het niets is. Hoe sterk ik ook geloofde en hoopte dat het anders zou zijn bij ons, het leven gebeurt altijd. Als we elkaar af en toe nog zagen zag ik mijn eigen pijn en verlangen weerspiegelen in haar ogen. Maar we groeiden en het was goed. Ik werd sterker en zij werd rustiger. Afzonderlijk van elkaar konden we onszelf eindelijk ontplooien.