theodore

Sadece duman ve sensin düşümde.

Basil Hallward, olduğumu sandığım kişidir. Lord Henry, insanların ben sandığı kişidir, Dorian ise belki başka çağda benim olmak istediğim kişidir.

Sanatın başını eğişini: gururla, istekle boyun büküşünü görüyorum gözlerim önünde. İnsanda, yerde, gökte, evrende güzel olan ne varsa, sana az önce sanat diye gördüklerini söylediğim ne kadar an varsa hepsi senin varlığında pusuya sinmiş.

"Tatmadığım her ölüme eş değersin," dudaklarımız ayrıldığı vakit, söylediği ilk cümleydi bu.

Duygulanmaktan daima korktum. Duygusallık bana saklanması gereken bir zayıflık gibi gelirdi. Sert görünmeye çalıştım. Korkarım başardım da.

Bu benim ilk çok üzülüşüm değil ama ilk defa nasıl geçeceğini hiç bilmiyorum.

"Âşığım sanıyorum kendimi son günlerde. 'Âşığım ahali, âşığım!' Diye dolanıyorum ortalarda. Divane olmuş bir başım, dönüyor meydan ortasında. Bak Théo, pervane olmuşum karşında. Sen de sevecek misin beni?"

Bazı şeyleri çok sorgulamamak lazım.

Artık bu hissizlikten sıyrılmak istiyorum.