EPOCH

Havaya söylenen ama hiç olmadık zamanlarda üzerime giydiğim kelimelerin var senin. Her ne kadar zaman zaman beni darma duman etseler de onları sarıp sarmalamasını çok iyi biliyorum. Söz uçup gidiyor ama yazı...

Yok sayılmak... Hiç olmamışsın, yaşamamışsın ve güzel şeyleri yaşatmamışsın sayılmak... Eh daha ne kadar fazlasını görebilirim acaba diye de düşünmüyor değilim. Bazılarının ağızlarından yüzünüze değilde, ellerinden çıkan kelimeler daha çok acıtıyor her iki yanınızı. Sonrasında ortaya çıkan sızı ise çok bambaşka bir şey. Adı yok. Konamıyor. En kötüsü de o sızının sizde bir reaksiyonunun olmaması.

Bir Ahmet Telli şiirinin ikindisinde düşmüştüm ayaklarının dibine. Nasılda teslim etmiştim sana kendimi. “Sarıl” dediğin yastıklar bile artık acımı dindirmiyorlar. Sensizlik sonrası her yer toz duman. Ben ise kan ter içinde...

Zaman, ayaklarımın ucunda bir hayvan ölüsü gibi uzanmakta. Cinayet işleneli çok oldu. Yüzüm, ellerim, üzerimdeki kıyafetler... Hepsi kan içinde. Ne katil belli, ne de maktul. Sahi; ilk hangimiz öldü? İşte, olduğum yerde sayıklamam hep bundan.