Sesler, yüzler, sokaklar..

"Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. Her gün bir kez dışarı çıktım kırık bir bulutla yürüdüm, her gün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim. Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım. Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. Her gün bir kez "neredeyim" diye sordum kendime. Her gün bir kuzey kışı indi içime. Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım. Bir kez öfkelendim her gün bir kez sordum kendime neden bu kadar bağlandın. Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm. Belki de her şey. Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda. Minareleri her gün sabaha ezan sesleriyle ben açtım. Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım. Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı düşündüm. Güvercinleri yolculadım. Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm. Kitapları alt alta dergileri kıvırarak yan yana dizdim. Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü. Gördüğüm her "cümle" bana bir bıçak gibi battı, anlamadım. Her gün bir taş parçası söktüm içimden. Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. Her gün, gün bitiyor gece bitmiyor dedim. Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm. Ayrılık günlerini sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız diye sordum. Öfkeni unutma dedim kendime her gün, unutursan düşersin dedim. Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım. Her gün ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim. Her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde. Her gün sana içimden bir kez "sevgilim" diye seslendim. Her gün sana bir kez "zalim" diye seslendim. Her gün, yan yana oturup birbirine dikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim. Her gün "âh" ettim bir kere, bir kere o âh'ı geri aldım. Her gün "yol arkadaşım" dedim, kahırla kapladım sözlerimi. Her gün acını tattım. Her gün unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime. Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. Başka bir şey vardı, başka bir şey; ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. Çile nedir, günah ne? Bana ne bunlardan. Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara. Karrrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaa."

"Birisinin hüngür hüngür ağlayarak kurduğu bir cümlenin, hiç kimsenin gönlüne değmemesi kadar canım yandı o gece. Sonra, gırtlağımda yüklemi olmayan bir cümle ile eve döndüm. İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep."

"İçime işleyen acıyı size değil Bir suya bırakmayı öğrendim Dal olmaktan vazgeçeli çok oldu Bu yüzden ne bir ağacım var Bana beden Ne de çiçek açacak benden."

Tüm olup biteni anlatmaya öyle çok ihtiyacım var ki. Ama anlat deseler anlatamam. Dokunsalar ağlarım ancak.

“Hiç olurken duyduğum acı beni iyileştiriyor.”

Her şey geçip gittiğinde yüzümde bi gülümseme olacak, neler oldu neler geçti. Ve o bahçeye uyanacağım, sırtımda battaniyem elimde sıcak çayımla. Sakince izleyeceğim kedileri, köpekleri ve kuşları. İnanıyorum.

Belki geç kaldım ya da kalmadım bilmiyorum. Bildiğim, bundan sonrasını kendim için yaşayacağım. Bana bahşedilen yaşamdan geriye ne kadar kaldı bilmiyorum ama kaçırmadan, her saniyesini değerlendirerek.. Ve ayrılırken uzun zamandır özlediğim kendimi bulmuş olacağım.

'Kimsenin içmediği suya ne mutlu! Yollardan uzaklarda çiçek açan ağaca ne mutlu!'' Işık Bahçeleri-Amin Maalouf

Zamanın birinde biri, sessizce oturup çay içerken birden şöyle bir cümle kurmuştu: “Acıyla hayat geçmez.” Hem de bunu yaşamadığı kötü olay kalmadıktan sonra söylemişti. O gün ona hak vermiştim ama bugünlerde daha iyi anlıyorum ne demek istediğini. Hiçbir şeyin sebepsiz olmadığına, herkesin ve her şeyin hayatımıza bir şeyler kattığına inanıyorum. Meğer o bana; ne olursa olsun, acıyla iç içe bile olsan kendini o acının içinde kaybetmemen gerektiği doğrusunu öğretmiş.

Dünya hassas kalpler için bir cehennemdir

Bazen başaramayacağınıza inandırdıkları için başaramazsınız. Çok duymuşsunuzdur “Olmaz o iş, yapamazsın, çok zor, enerjini ona harcama” gibi cümleleri. Duymayın, başarıp başaramayacağınızı sadece denerseniz öğreneceksiniz. Olmasa bile en azından ‘sizin’ başarısızlığınız olur. Çünkü bize bahşedilen hayat başarmak istediğimiz şeyleri uzun uzun düşünüp erteleyecek kadar uzun değil.

“Bir gün her şey yoluna girerse, umarım hala hevesim ve isteğim kalmış olur.”