Koskocaman bir h a y a l k ı r ı k l ı ğ ı .

emre aydının sesi yankılanıyor kulaklarımda; 'dipteyim, sondayım, depresyondayım.' fazlası yok, belki biraz eksiği hatta. öyle tükenmiş hissediyorum ki kendimi. ağlamaklar bitmiyor içimde, gözümde. hiçbir yere varamamak, bir sonuca ulaşamamak kahrediyor bu günlerde gönlümü. isyan etmek istemiyorum, bunları söylerken bile isyan ediyorum belki de,bilmiyorum. ama yapamıyorum, dayanamıyorum artık. olacaklara, olanlara gücüm yetmiyor, korkularım durulmuyor. annem de mutlu değil zaten. bir hayat nasıl geçer bilmiyorum ama böyle geçmez biliyorum. kendimi bildim bileli aradığım, istediğim şey iki hece beş harf. olmadığı için istiyorum ve bu kadar çok istediğim için olmuyor, imtihan ediliyorum bununla. biliyorum ama yapamıyorum. yardım et Allâh'ım. huzuru görememiş evime, yıpranan kalbime ve üzgün olan anneme. yardım et.

Önce alışkanlıklarım terk etti beni. Umudun tükenebilir olmadığını bilen kalbim, dünya ağırlığıyla berraklığını yitirmeye başladı. Biliyorum, inanıyorum ama idrakime yerleştiremiyorum. Eksiğim, çok eksiğim. Bir yerden tamamlanmaya başlamalıyım biliyorum. Nefsimin esareti câhil cesaretime sebep oluyor. An geliyor varım, yoğum, derdim bu dünya sanıyorum. Oysa değil. Sonsuz bir hayatın yanında sinek kanadı kadar değeri olmayan bu dünyaya üzülmeye değmez biliyorum. Şimdilik biliyorum ama beceremiyorum. Bir yerden tamamlanacağım, umuyorum.

Franz Kafka - babaya mektup.

Bir gün mutlu bir yaşama sahip olduğunda, -evin huzurlu, sofran bereketli, eşin sevgili, çocukların islâmla terbiyeli olduğunda- (ki olması için çok duâ et) bugünlerden o günlere geldiğin için şükret, çok şükret. Sıkışıp kaldığın bu zamandan, feraha çıktığın o günlerde -umarım çıkabilirsin- bu zamanları tebessüm karışsa dahi acıyla hatırlayacağını biliyorum. Mutlu, huzurlu bir çocukluk, aile hayatı geçirmediğin için üzgünüm, çok üzgünüm. Seni yeise düşüren her hadiseden ders alarak daha iyi bir eş, daha iyi bir anne olacağına inanıyorum, umuyorum. Dilerim ağlayarak hüzünle duâ ettiğin o geceler, şükür duâlarıyla, afiyette bir aile hayatı ile taçlanır. Şimdi kendimi sevmiyorum ama ilerde seni çok seveceğim, biliyorum.

kendime, sana, bize bir not; dünya duracak, hayat bitecek, geçmez sandığın her şey geçecek. sende kalacak olanların güzel olması için çabala. kalbini sev, kendini sev. kaçamağın yeri güzelleştir ve geçmişini tebessümle hatırlayacak kadar güzel bir gelecek inşâ et kendine. sabırla, duâyla.