sessiz bir iç çekiş: bulmayacak mısın hiç beni?

şimdi konuşmuyorum, seneler sonra da konuşmayacağım. hiçbir zaman karşılarına geçip, intikam almayacağım. düştüklerinde, iyi olmuş bile demeyeceğim. hatta biraz üzüleceğim. bunun için kendime kızacağım. ama asla konuşmayacağım. benim kelimelerim, sesimden kırılıp kimseye çarpmayacak. keşke bunun anlamını biraz bilseydiniz.

ben çok notalardan geçtim tanrım, neşeli şarkıların potrelerine sarkıttım iplerimi yamalı kalbimin iplerini sardım boynuma. insan neşeli bir şarkıda da ölebilir. ben çok evden geçtim tanrım, çiçekli perdeli pencerelerinden sarkıttım kendimi biri beni itebilsin itebilsin diye çok kan kustum avuçlarına. o kanlarla yıkadılar beni. ben çok gönülden geçtim tanrım, hepsinde kafama sıktım. kafama sıktığım kurşun onların da gönüllerini parçalayınca parçala böldüler beni istediklerini parçayı alıp; devam et. dediler. ben çok evden geçtim tanrım. kalbimse, bir çok elden. peçete muamelesi görmek üzdü onu. -bu aramızda kalsın- insan neşeli bir şarkıda kafasına sıkabilirmiş. bu hepsi. üzücü bir durum bu. kandan korkmayan insanlar bunlar tanrım. birini üzmekten korkmamaları hep korkuttu beni. yol yoktu ama. yürüyeceksin demeleri bundandı sanırım. çiçekli perdeli pencereleri vardı ama. neyse tanrım. bir sigara lekesi kaldı bacağımda. seviyorum onu. kendi kararımdı.

insan insanın yarasıdır.

sonra ilk öpüştüğümüz yeri kalbinden bıçakladılar*

sarılmıştın bana kırk yıllık ağrıyı dişlerinle parçalar gibi

insan insanın yarasıdır.

“beni benden koru.”

güzel şarkılar dinliyorsun ama kulaklarındaki uğultuyu bastırmıyor hiçbir nota. bunu fark ettiğimde sen anneni gömeli üç yıl olmuştu.